I SA/Wa 2192/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie: WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) WSA Anita Wielopolska-Fonfara Protokolant starszy referent Agnieszka Bieńkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J. B. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 118/13 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. J. B., reprezentowana przez adw. A. P., wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na niewykonanie przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 118/13. Wskazanym wyrokiem Sąd w punkcie 1 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku J. B. z dnia 12 listopada 2007 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W., stanowiącą część gruntów [...], zapisanej w tabeli likwidacyjnej wsi [...] pod nr [...] w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; w punkcie 2 stwierdził, że bezczynność Prezydenta W. w prowadzeniu postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej zaznaczyła, że do dnia wniesienia skargi, mimo upływu terminu wyznaczonego przez Sąd do rozstrzygnięcia sprawy oraz wezwania organu do wykonania wyroku (pismo z dnia 2 grudnia 2013 r.), Prezydent W. nie rozpoznał przedmiotowego wniosku o odszkodowanie. Odpowiadając na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że pełnomocnik stron pismem z dnia 30 kwietnia 2014 r. została poinformowana o przyczynach niedotrzymania terminu określonego w wyroku Sądu z dnia 21 czerwca 2013 r. oraz o nowym terminie zakończenia postępowania do dnia 30 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, co skutkować musi wymierzeniem Prezydentowi W. grzywny. Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - powoływana dalej jako "p.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 czerwca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 118/13 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 12 listopada 2007 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W., stanowiącą część gruntów [...], zapisanej w tabeli likwidacyjnej wsi [...] pod nr [...] w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Bezsporne jest, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do Urzędu Miasta W. w dniu 8 października 2013 r. Niekwestionowaną okolicznością jest również to, że do dnia wniesienia skargi z dnia 30 kwietnia 2014 r., mimo uprzedniego wezwania organu do wykonania prawomocnego wyroku (pismo z dnia 2 grudnia 2013 r.), Prezydent W. nie wykonał nałożonego wyrokiem Sądu zobowiązania do zakończenia postępowania. W tym stanie rzeczy wniosek o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny jest niewątpliwie uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że niewykonywanie wyroków sądów w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania. Stosownie do art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W realiach niniejszej sprawy Sąd ocenił, iż wystarczająco represyjną, jak też dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości 500 złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Wymierzając organowi grzywnę w wyżej wskazanej wysokości Sąd wziął pod uwagę czas, jaki upłynął od dnia, w którym decyzja powinna zostać wydana oraz fakt, że organ po wyroku Sądu z dnia 21 czerwca 2013 r. do dnia wniesienia skargi nie podjął w sprawie żadnej czynności zmierzającej do wydania decyzji. Dopiero po wniesieniu skargi na niewykonanie wyroku pismem z dnia 30 czerwca 2014 r. Prezydent W. poinformował pełnomocnika strony o przyczynie niezakończenia postępowania w terminie wyznaczonym przez Sąd oraz przewidywanej dacie wydania decyzji. Wymierzając grzywnę w w/w wysokości Sąd uwzględnił także fakt (która to okoliczność wynika również z pisma organu z dnia 30 czerwca 2014 r. oraz z odpowiedzi organu na skargę), że w niniejszej sprawie, dla wydania decyzji merytorycznej, koniecznym jest sporządzenie operatu szacunkowego określającego wartość spornej nieruchomości. W tym stanie rzeczy, uwzględniając treść art. 154 § 2 in fine p.p.s.a., Sąd stwierdził jednocześnie, że nie ma wystarczająco usprawiedliwionych podstaw do stwierdzenia, by bezczynność Prezydenta W. w wykonaniu wyroku z dnia 21 czerwca 2013 r. miała charakter rażącego naruszenia prawa. Przy ocenie zwłoki organu w wykonaniu w/w wyroku nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż postępowanie w przedmiocie ustalenia odszkodowania jest postępowaniem szczególnie skomplikowanym, czasochłonnym, wymagającym wszechstronnej analizy materiałów dowodowych, niejednokrotnie pozyskiwanych z archiwów państwowych, pod kątem spełnienia przesłanek ustawowych, warunkujących możliwość otrzymania odszkodowania. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 154 § 1 i 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.