I SA/Wa 2194/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. G. na niewykonanie przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 472/12 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz J. G. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J. G., reprezentowany przez r.pr. D. G., wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na niewykonanie przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 472/12. Wyrokiem tym Sąd w punkcie 1 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku J. G. z dnia 8 stycznia 2009 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. w rejonie ulic [...], [...] i [...], ozn. jako działka ewid. nr [...] hip. "[...]", stanowiącej obecnie działkę ewid. nr [...] z obrębu [...] – w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; w punkcie 2 stwierdził, że bezczynność Prezydenta W. w prowadzeniu postępowania miała charakter rażącego naruszenia prawa. W uzasadnieniu skargi J. G. zaznaczył, że w dniu 23 września 2013 r. wezwał Prezydenta W. do niezwłocznego wykonania wyroku Sądu z dnia 16 listopada 2012 r. Dodał, że pomimo upływu terminu wyznaczonego przez Sąd oraz wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, Prezydent W. nie rozstrzygnął sprawy o odszkodowanie. W oparciu o powyższe skarżący wniósł o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny w kwocie [...] zł, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Odpowiadając na skargę Prezydent W. wyjaśnił, że po wpłynięciu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem (w dniu 20 grudnia 2012 r.), podjął szereg czynności mających na celu skompletowanie całości materiału dowodowego niezbędnego do oceny, czy teren objęty roszczeniem spełnia przesłanki z art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zaznaczył, że do zakończenia postepowania konieczne jest jeszcze wykonanie przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego określającego wysokość odszkodowania. Organ dodał również, że pełnomocnik strony pismem z dnia 2 października 2013 r. została poinformowana o przyczynach nierozpoznania wniosku o odszkodowanie w terminie wyznaczonym przez Sąd. W zakresie wniosku skarżącego dotyczącego trybu rozpoznania skargi Prezydent W. nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona, co skutkować musi wymierzeniem Prezydentowi W. grzywny. Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - powoływana dalej jako "p.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 listopada 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 472/12 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku J. G. z dnia [...] stycznia 2009 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. w rejonie ulic [...],[...] i [...], ozn. jako działka ewid. nr [...] hip. "[...]", stanowiącej obecnie działkę ewid. nr [...] z obrębu [...], w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Nie ulega wątpliwości, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do Urzędu Miasta W. w dniu 18 lutego 2013 r. (błędnie podana przez organ data 20 grudnia 2012 r.). Niekwestionowaną okolicznością jest również to, że do dnia wniesienia skargi z dnia 28 maja 2014 r., mimo uprzedniego wezwania organu przez skarżącego do wykonania prawomocnego wyroku (wezwanie z dnia 23 września 2013 r.), Prezydent W. nie wykonał nałożonego wyrokiem Sądu zobowiązania do zakończenia postępowania. W tym stanie rzeczy wniosek o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny jest niewątpliwie uzasadniony. Mając na uwadze treść art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jak wynika z analizy akt niniejszej sprawy, odpis prawomocnego wyroku z dnia 16 listopada 2012 r. wraz z uzasadnieniem oraz akta administracyjne sprawy doręczone zostały Prezydentowi W. w dniu 18 lutego 2013 r. A zatem termin załatwienia sprawy wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie upłynął z dniem 18 kwietnia 2013 r. Tymczasem do dnia rozpoznania przez Sąd skargi w przedmiocie wymierzenia Prezydentowi W. grzywny, organ administracji publicznej nie załatwił przedmiotowej sprawy zgodnie z powołanym wyrokiem Sądu, a sprawa odszkodowania za nieruchomość położoną w W. w rejonie ulic [...], [...] i [...], ozn. jako działka ewid. nr [...]", stanowiącej obecnie działkę ewid. nr [...] z obrębu [...], nie została rozstrzygnięta. Biorąc zatem pod uwagę długość przekroczenia wyznaczonego ww. wyrokiem Sądu terminu załatwienia sprawy (16 miesięcy), jak również okoliczność, że już w wyroku z dnia 16 listopada 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 472/12 stwierdzono, że zaistniała wówczas bezczynność organu miała charakter rażący, Sąd uznał, że grzywna w wysokości 2.000,00 zł jest adekwatną sankcją dla Prezydenta W. za niewykonanie przedmiotowego wyroku. Na wysokość wymierzonej grzywny wpływ miała również okoliczność, że postępowanie odszkodowawcze w niniejszej sprawie toczy się od ponad 5 lat. Mimo tak długiego okresu, jak również pomimo stwierdzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie bezczynności Prezydenta W. (już wówczas z rażącym naruszeniem prawa) oraz zobowiązania organu od rozpoznania przedmiotowego wniosku z dnia 8 stycznia 2009 r., a także pomimo wystosowanego przez stronę skarżącą wezwania organu do wykonania ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Prezydent W. orzeczenia z dnia 16 listopada 2012 r. nie wykonał i nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto, ani z akt sprawy, ani z wyjaśnień organu nie wynika, jakie zaistniały okoliczności, które uniemożliwiały Prezydentowi W. załatwienie sprawy zgodnie z terminami przewidzianymi w przepisach prawa i w orzeczeniu Sądu z dnia 16 listopada 2012 r. Faktem jest, że do ustalenia wysokości odszkodowania niezbędnym jest sporządzenie przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego określającego wartość spornej nieruchomości, jednak ani z przekazanych akt administracyjnych, ani z odpowiedzi organu na skargę nie wynika, by Prezydent W. zwrócił się o jego wykonanie. Nadto Sąd uwzględnił, że jedyną czynność w sprawie po wyroku zobowiązującym do wydania rozstrzygnięcia, organ podjął w dniu 21 lutego 2013 r., zwracając się do Wydziału Architektury i Budownictwa [...] o przesłanie kopii pozwolenia na budowę z dnia [...] maja 1994 r. dotyczącego montażu symbolu [...] "[...]" znajdującego się w Parku Akcji "[...]". Dokument ten został przesłany w dniu 25 marca 2013 r. Po tej dacie organ nie podjął żadnej czynności zmierzającej do załatwienia sprawy i zakończenia postępowania. Jedynie pismem z dnia 2 października 2013 r. poinformował pełnomocnika skarżącego o przyczynach nierozpoznania wniosku o odszkodowanie w terminie wyznaczonym przez Sąd. W ocenie Sądu, orzeczona grzywna w wysokości 2.000,00 zł, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., będzie w realiach niniejszej sprawy wystarczającą dolegliwością organu za nierespektowanie wyroku Sądu i spełni funkcję nie tylko represyjną, ale również dyscyplinującą. Zaznaczyć należy, że wymierzenie grzywny ma bowiem za zadanie nie tylko skłonienie organu do wykonania obowiązku wynikającego z prawomocnego wyroku Sądu, ale również swoiste ukaranie za ignorowanie orzeczenia Sądu. Niewykonywanie wyroków sądów w demokratycznym państwie prawnym nie może być akceptowane. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej – do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania. Uwzględniając powyższe ustalenia, w ocenie Sądu, nie może budzić wątpliwości, iż prowadzenie postępowania przez Prezydenta W. po wyroku zobowiązującym go do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 154 § 1, 2 i 6 p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.