I SA/Wa 2200/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie WSA Dorota Apostolidis (spr.) WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Protokolant referent Marcin Sieradzki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Miasta Z. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Miasta Z. kwotę 780 (siedemset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uchwałą Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] sierpnia 2017 r. podjętą w sprawie przekazania nieruchomości w formie aportu dla Przedsiębiorstwa [...] "Z." Spółka z o.o. w Z., na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.) oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm., dalej jako u.g.n.): w § 1 pkt 1 – wyrażono zgodę na wniesienie do Przedsiębiorstwa [...] "Z." Spółka z o.o. w formie aportu prawa użytkowania wieczystego działki i własności budynków położonych przy ul. K.o nr ewidencyjnym [...] o powierzchni [...] m2, w pkt 2 - wskazano, że po dokonaniu wyceny lokale zostaną zaproponowane do wykupu na rzecz wszystkich najemców. W § 2 uchwały jej wykonanie powierzono Prezydentowi Miasta Z. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że stosownie do uchwały Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] maja 2008 r. w sprawie przekazania nieruchomości w formie aportu dla Przedsiębiorstwa [...] "Z." Spółka z o.o. w Z., Rada Miasta wyraziła zgodę na wniesienie do ww. przedsiębiorstwa w formie aportu prawa użytkowania wieczystego działki oznaczonej wówczas numerem ewid. [...] o powierzchni [...] m2 i własności znajdujących się na w/w działce budynków. W związku z dokonanym w roku 2015 podziałem w/w działki na dwie części, z których część oznaczona jako działka o numerze ewid. [...], o powierzchni [...] m2 włączona została w kompleks odrestaurowanego zespołu pałacowo-parkowego (Park im. [...]), a druga część oznaczona jako działka o numerze ewid. [...], o powierzchni [...] m2 przeznaczona została do obsługi wielorodzinnego budynku mieszkalnego, usytuowanego przy ul. K. Mając powyższe na uwadze wskazano, że uchwała Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] maja 2008 r., w odniesieniu do działki oznaczonej numerem ewid. [...] w skutek jej podziału - stała się bezprzedmiotowa i nie może stanowić podstawy do wykonania przez Prezydenta wniesienia w formie aportu prawa użytkowania wieczystego działki oznaczonej numerem ewid. [...] i własności usytuowanych na niej budynków. Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym nr [...] dnia [...] października 2017 r. na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta Z. z dnia [...] sierpnia 2017 r. W uzasadnieniu organ nadzoru wskazał, że na mocy art. 37 ust. 2 pkt 1 i 7 u.g.n. bezprzetargowe zbycie nieruchomości jest dopuszczalne, jeżeli jest zbywana na rzecz osoby, której przysługuje pierwszeństwo w jej nabyciu, stosownie do art. 34 u.g.n. lub jeżeli ma stanowić wkład niepieniężny (aport) do spółki albo wyposażenie nowo tworzonej państwowej lub samorządowej osoby prawnej, lub majątek tworzonej fundacji. Zgodnie z art. 34 ust. 1 pkt 3 u.g.n. w przypadku zbywania nieruchomości osobom fizycznym i prawnym pierwszeństwo w ich nabyciu przysługuje osobie, która jest najemcą lokalu mieszkalnego, a najem został nawiązany na czas nieoznaczony. Zasadą jest doręczenie najemcom zawiadomienia w formie pisemnej o przeznaczeniu nieruchomości do zbycia oraz o przysługującym im pierwszeństwie w nabyciu tej nieruchomości, pod warunkiem złożenia wniosków o nabycie w terminie określonym w zawiadomieniu. Termin ten nie może być krótszy niż 21 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, przy czym przy doręczaniu zawiadomień stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Co istotne w przypadku realizacji pierwszeństwa przez najemcę przedmiotem zbycia powinna być nieruchomość wraz z gruntem niezbędnym do racjonalnego korzystania z budynku. Ponadto w uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 13 ust. 4 u.g.n. sprzedaż, zamiana, darowizna lub oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości wpisanych do rejestru zabytków, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, a także wnoszenie tych nieruchomości jako wkładów niepieniężnych (aportów) do spółek, wymaga pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Organ nadzoru pismem z dnia [...] września 2017 r. znak [...] wniósł do Przewodniczącego Rady Miasta o przedłożenie wyjaśnień w zakresie: - braku zgody wojewódzkiego konserwatora zabytków, - braku powiadomienia najemców o przysługującym i prawie pierwszeństwa, - wniesienia autopoprawki do ww. uchwały przez Prezydenta Miasta - § 1 ust. 2. Organ nadzoru wskazał, że z treści wyjaśnień wynikało, że nie wystąpiono o pozwolenie do wojewódzkiego konserwatora zabytków. Ponadto w odniesieniu do najemców stwierdzono, że podstawą do wypełnienia dyspozycji zawartej w przepisie art. 34 ust. 1 pkt 3 u.g.n. miała być właśnie kwestionowana uchwała. Organ nadzoru stwierdził, że regulacja przyjęta w uchwale narusza art. 2 Konstytucji RP poprzez całkowite zaprzeczenie zasadzie demokratycznego państwa prawnego, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej. Organ podniósł, że w złożoności ogólnej zasady państwa prawnego wartość ochrony najemców poprzez przyznanie im ustawowego prawa pierwszeństwa nie może zostać zniweczona poprzez odwrócenie relacji na rzecz spółki miejskiej. Organ nadzoru nie odniósł się do kwestii procedowania uchwały ze względu na "wagę zarzutów materialnych" uznając, że prowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie może skutkować nieodwracalnymi skutkami w sferze stosunków cywilnoprawnych. W świetle powyższego organ stwierdził, że uchwała Rady Miasta Z. z dnia [...] sierpnia 2017 r. została podjęta z istotnym naruszeniem art. 13 ust. 4 i art. 34 ust. 1 pkt 3 u.g.n. oraz zasady demokratycznego państwa prawnego, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze wywiodło Miasto Z. reprezentowane przez Przewodniczącego Rady Miasta Z., na podstawie art. 98 ust. 1 oraz ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, w związku z art. 50 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) oraz uchwały Nr [...] Rady Miasta Z. Skarżący rozstrzygnięciu nadzorczemu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 13 ust. 4 u.g.n. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Rada Miasta Z. zobowiązana była do uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na podjęcie uchwały w sprawie wyrażenia zgody na wniesienie aportem do spółki nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków, podczas gdy przedmiotowy przepis nakłada taki obowiązek w związku z samym wykonaniem tej czynności, tj. wniesieniem nieruchomości do spółki tytułem aportu; 2) art. 34 ust. 1 pkt 3 u.g.n. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wykonanie przepisów o pierwszeństwie na podstawie art. 34 u.g.n. wymaga uchwały Rady Miasta Z. w tym zakresie, podczas gdy przepisy dotyczące pierwszeństwa nabycia nieruchomości są stosowane z mocy prawa przez organ wykonawczy gminy w przypadku zbywania nieruchomości, w tym zbywania nieruchomości za zgodą organu stanowiącego; 3) art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm., dalej jako Konstytucja RP) poprzez błędne zastosowanie przepisu, tj. wprost, podczas gdy nie jest możliwe jego zastosowanie w sposób bezpośredni, bez odwołania się do przepisów rangi ustawowej - z uwagi na zbyt małą szczegółowość i niewystarczające skonkretyzowanie normy z niego wynikającej; a także, naruszenie przepisów prawa postępowania administracyjnego: 1) art. 107 § 1 pkt 6 w zw. § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postepowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, dalej jako k.p.a.) w zw. z art. 91 ust. 3 oraz ust. 5 u.g.n., poprzez pominięcie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego okoliczności faktycznych, a mianowicie treści pisma Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] października 2017 r., z którego wynika jednoznacznie, że podjęcie Uchwały nie stanowiło naruszenia przepisów dotyczących pierwszeństwa nabycia lokali przez najemców oraz obowiązku uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na wniesienie nieruchomości zabytkowej aportem do spółki, ponieważ z ww. pisma po stronie Prezydent Miasta Z. wprost wynika świadomość istnienia obowiązków z art. 34 u.g.n. oraz art. 13 ust 4 u.g.n., a przy tym jednoczesna wola i zamiar wypełnienia ich dyspozycji; 5) art. 107 § 1 pkt 4 oraz ust. 3 k.p.a. w zw. z art. 91 ust. 5 u.g.n., poprzez brak wskazania podstawy prawnej dla sformułowanych w rozstrzygnięciu nadzorczym zarzutów dotyczących pominięcia w Uchwale uregulowania kwestii pierwszeństwa w nabyciu lokali przez najemców albo zbycia w drodze bezprzetargowej lokali na rzecz dotychczasowych najemców w związku ze zgodą na wniesienie nieruchomości aportem do spółki. Skarżący wskazał, że pomimo braku wskazania w rozstrzygnięciu nadzorczym stosowanych podstaw prawnych, z ostrożności zarzucił naruszenie: 6) art. 37 ust. 2 pkt 7 oraz art. 34 ust. 1 pkt 3 u.g.n. poprzez błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że w przypadku bezprzetargowego zbycia nieruchomości w drodze wniesienia jej tytułem aportu do spółki, jako alternatywa wobec zastosowania przepisów o pierwszeństwie nabycia lokali przez dotychczasowych najemców powinno być bezprzetargowe zbycie tych lokali na rzecz ich najemców; 7) art. 34 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 34 ust. 4 u.g.n. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Prezydent Miasta Z. zobowiązany był zawiadomić najemców o pierwszeństwie nabycia lokali w budynku przeznaczonym do wniesienia aportem do spółki przed otrzymaniem zgody Rady Miasta Z. w formie uchwały, podczas gdy organ wykonawczy gminy może podjąć wszelkie czynności wynikające z art. 34 u.g.n. dopiero po otrzymaniu należytego umocowania od organu stanowiącego na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.g.n. W oparciu o wskazane zarzuty na podstawie art. 148 P.p.s.a. skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego aktu nadzoru oraz o obciążenie organu nadzorczego kosztami postępowania w sprawie, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przypisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał szczegółowe argumenty na poparcie zarzutów. W ocenie skarżącego z powyższych przepisów wynika, że wniesienie aportu nie jest pojedynczą czynnością prawną lecz procesem składającym się wielu czynności i przedsięwzięć, obejmujących m.in. wycenę wkładu niepieniężnego, w analizowanym przypadku nieruchomości (prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej wraz z własnością budynku na niej posadowionego), zmianę umowy spółki z ograniczona odpowiedzialnością w formie aktu notarialnego, przeniesienie prawa do tej nieruchomości na spółkę z zachowaniem szczególnej formy dla tej czynności wraz z koniecznością uzyskania wpisu przeniesienia prawa użytkowania wieczystego do księgi wieczystej. Ponadto, zmiana umowy spółki wymaga konstytutywnego wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego. Kluczowe znaczenie uchwały dla wniesienia aportu w postaci nieruchomości do spółki wynika z faktu, że formalnie inicjuje ona cały proces i dopiero od chwili jej podjęcia organ wykonawczy gminy może wykonywać poszczególne czynności wymagane przepisami prawa. Nie miałoby racjonalnego uzasadnienia podjęcie przez Prezydenta Miasta Z. działań mających na celu wycenę nieruchomości, powiadomienie najemców lokali o pierwszeństwie nabycia, zbycie tych lokali na rzecz zainteresowanych najemców, przygotowanie i złożenie wniosku o pozwolenie do wojewódzkiego konserwatora zabytków, uchwalenie stosownych zmian do umowy spółki, itd. bez uzyskania uprzedniej zgody organu stanowiącego. Powyższe czynności bowiem, nie tylko wymagają czasu, zaangażowania i pracy urzędników oraz podmiotów zewnętrznych, lecz wiążą się również z koniecznością poniesienia kosztów finansowych. Zatem w przypadku, gdyby zostały podjęte, a następnie wskutek decyzji radnych stosowna zgoda nie zostałaby wydana, Prezydent Miasta Z. mógłby narazić się na zarzut naruszenia dyscypliny finansów publicznych. Skarżący podkreślił, że zgodnie z literalnym brzmieniem art. 13 ust. 4 u.g.n., pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków wymagane jest w związku z "wnoszeniem" nieruchomości aportem do spółki, nie zaś "wyrażaniem zgodny" na wnoszenie. Z tego punktu widzenia należy zwrócić uwagę, że zarówno ustawa o samorządzie gminnym jak i u.g.n. w sposób bardzo precyzyjny rozgraniczają kompetencję i zadania organów jednostek samorządu terytorialnego. Podział ten wynika z samej Konstytucji (art. 169 ust. 1 Konstytucji RP). Skarżący uznał tezę Wojewody [...], że jakoby uchwała wydana przez Radę Miasta Z. naruszyła art. 13 ust. 4 u.g.n., za oczywiście bezpodstawną, bowiem wykładnia tego przepisu zaproponowana w rozstrzygnięciu nadzorczym prowadziłaby do naruszenia konstytucyjnej zasady podziału organów jednostek samorządu terytorialnego na organy stanowiące i organy wykonawcze. Wynikałoby z niej bowiem, że Rada Miasta Z. nie tylko wyraża zgodę na dokonanie wniesienia nieruchomości komunalnej aportem do spółki, lecz również bezpośrednio zaangażowana jest w ten proces i wykonuje czynności mające na celu jego realizację. Ponadto, powyższa wykładnia w praktycznym wymiarze, z uwagi na fakt, że wymagałaby podjęcia przez Prezydenta Miasta Z. określonych czynności przed otrzymaniem zgody Rady Miasta Z. mogłaby narazić go na odpowiedzialność z tytułu przekroczenia uprawnień i za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Skarżący wskazał w odniesieniu do zarzucanego w uchwale naruszenia art. 34 ust. 1 pkt 3 u.g.n., że sposób redakcji rozstrzygnięcia nadzorczego budzi wątpliwości w jakim zakresie zdaniem Wojewody [...] doszło do naruszenia przedmiotowego przepisu. Skarżący podniósł, że w chwili podjęcia uchwały, powstał po stronie Prezydenta Miasta Z. bezwzględny obowiązek zastosowania przepisów dotyczących pierwszeństwa nabycia lokali przez najemców, a postanowienie zawarte w § 1 ust. 2 uchwały można uznać za mające jedynie charakter informacyjny. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi Miasta Z. jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako uzasadniona została uwzględniona w całości. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Do zakresu kognicji WSA należą sprawy skarg organów jednostki samorządu terytorialnego (dalej również jako j.s.t.) na rozstrzygnięcia nadzorcze, o czym stanowi art. 3 § 2 pkt 7 P.p.s.a. Sposób w jaki sąd uwzględnia skargę ustala art. 148 P.p.s.a. Na jego mocy, sąd uwzględniając skargę j.s.t. na akt nadzoru uchyla ten akt. Skarga Miasta Z. została oparta na art. 98 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1875 ze zm., dalej jako u.s.g.). W świetle tej regulacji rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy, w tym rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 96 ust. 2 i art. 97 ust. 1, a także stanowisko zajęte w trybie art. 89, podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze – art. 98 ust. 3 u.s.g. W ramach kontroli zgodności z prawem aktu nadzoru nad działalnością organów jednostki samorządu terytorialnego, sąd administracyjny obowiązany jest odpowiedzieć na pytanie, czy zakwestionowana przez organ nadzoru uchwała narusza prawo i czy jest to takie uchybienie, które powinno skutkować stwierdzeniem jej nieważności. W analizowanej sprawie, kwestionowane skargą rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczy uchwały Rady Miasta Z. w sprawie przekazania nieruchomości w formie aportu do [...] Z. Spółka z o.o. w Z. Z tej przyczyny normą kompetencyjną umożliwiającą wyeliminowanie wojewodzie przedmiotowej uchwały z obrotu prawnego jest art. 91 ust 1 us.g. Przy czym dostrzec należy, że ustawodawca wyraźnie limituje możliwość stwierdzenia nieważności uchwały zastrzegając, że do takiego rozstrzygnięcia może prowadzić wyłącznie takie naruszenie zasad lub trybu jego sporządzania, które osiąga stopień "istotności". Wydając rozstrzygnięcie nadzorcze wojewoda, w jego uzasadnieniu musi zatem wykazać nie tylko sam fakt naruszenia prawa w kontekście treści naruszonych jego zdaniem przepisów u.g.n. ale także przedstawić przekonującą argumentację, uzasadniającą wniosek, że naruszenie to miało charakter niebagatelny, poważnie negatywnie obciążający akt organu stanowiącego. Jedynie istotne naruszenie zasad wskazanych w ww. przepisach lub trybu procedowania uchwały, będzie motywować do wkroczenia w chronioną przez Konstytucję RP samodzielność samorządu gminy poprzez wydanie aktu nadzoru. Naruszenia prawa nie mające takiego charakteru będą przesądzać o nielegalności działania nadzorczego wojewody. W ten sposób Sąd musi dokonać pośredniej kontroli aktu organu jednostki samorządu terytorialnego (patrz. szerz. R. Lewicka, Kontrola prawotwórstwa administracji o charakterze powszechnie obowiązującym, Warszawa 2008 r., s. 233 i nast.). W niniejszej sprawie wzorcem kontroli zakwestionowanej przez Wojewodę uchwały były przepisy u.s.g. (art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) i u.g.n. (art. 13 ust. 1, art. 34 ust. 1 pkt 3 i ust. 4). Na podstawie tych regulacji, organ nadzoru zarzucił Radzie Miasta niezachowanie przy wyrażaniu zgody na wniesienie do [...] Z. Spółka z o.o. w formie aportu prawa użytkowania wieczystego działki i własności budynków położonych przy ul. K., o nr ewidencyjnym [...], o powierzchni [...] m2 zgodności z ww. zapisami obowiązującego prawa. Sąd Administracyjny w odróżnieniu od Wojewody nie dopatrzył się jednak niezgodności postanowień uchwały z przepisami prawa, w tym w szczególności WSA nie dopatrzył się w zakwestionowanym rozstrzygnięciu nadzorczym wykazania istotności naruszenia zasad lub trybu sporządzania uchwały. Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a i art. 30 ust. 2 pkt 3 u.s.g. w pierwszej kolejności należy wskazać, że z treści art. 30 ust. 2 pkt 3 u.s.g. jednoznacznie wynika, iż gospodarowanie mieniem gminnym należy do kompetencji wójta - w sprawie niniejszej prezydenta (art.30 ust. 4). Przepis art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a in fine u.s.g. wprowadza ograniczenie polegające na konieczności uzyskania zgody rady gminy do dokonania czynności w sprawie majątkowej gminy, przekraczającej zakres zwykłego zarządu w przypadku, gdy nie zostały określone zasady gospodarowania mieniem gminy. Wobec tego w przypadku, kiedy brak jest uchwały rady gminy w sprawie zasad gospodarowania mieniem gminy organ ten jest uprawniony do wyrażenia zgody na zakup (tu wniesienie aportem do spółki) określonej nieruchomości. Oznacza to, że uchwała rady gminy winna ograniczać się jedynie do tego, czy rada wyraża zgodę na zakup oznaczonej nieruchomości. Uchwała taka powinna zawierać treści aprobujące, a nie imperatywne. Tym samym rada gminy nie jest chociażby uprawniona do określenia ceny (wartości) nieruchomości, która ma stanowić przedmiot umowy cywilnoprawnej. Zawarcie umowy wniesienia nieruchomości aportem do spółki, poprzedzone określeniem jej warunków, należy do kompetencji – w niniejszej sprawie - Prezydenta Miasta Z. W rozpoznawanej sprawie zakwestionowane przepisy § 1 uchwały Rady Miasta Z. z dnia [...] sierpnia 2017 r. słusznie odnoszą się jedynie do kwestii wyrażenia zgody i nie są rozstrzygnięciem imperatywnym i tym samym nie wykraczają poza zakres kompetencji rady (organu stanowiącego), wynikający z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g., nie wkraczając tym samym w kompetencje prezydenta miasta (organu wykonawczego). Zatem, zważywszy na powyższe rozważania w ocenie Sądu, art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a i art. 30 ust. 2 pkt 3 u.s.g. nie zostały naruszone. Wykonanie uchwały powierzono Prezydentowi Miasta Z. - jako organowi wykonawczemu, który prawidłowo uznając uchwałę za czynność inicjującą organu stanowiącego (Rady Miasta Z.), dysponuje zgodą w postaci uchwały na podjęcie dalszych kroków, zmierzających do wypełnienia intencji uchwały. Należało zatem uznać za zasadne zarzuty skargi, w których wskazywano na wadliwie dokonaną interpretację przez organ nadzoru art.13 ust. 4 i art. 34 ust.1 pkt 3 u.g.n. Realizacja procesu wniesienia aportem nieruchomości do określonej w uchwale spółki należy do Prezydenta, który wobec faktu wpisania nieruchomości do rejestru zabytków ma obowiązek, który zresztą egzekwowany będzie choćby na etapie sporządzenia umowy w formie aktu notarialnego. Zatem przed dokonaniem czynności (wniesieniem aportem do spółki) - zgodnie z brzmieniem przepisu pozwolenie konserwatora zabytków powinno być przedstawione. Jeżeli doszłoby do dokonania czynności bez wypełnienia tego warunku to czynność taka naruszałaby treść art. 58 § 1 Kodeksu cywilnego. Z kolei prawidłowa interpretacja art. 34 ust 3 u.g.n. wymaga stwierdzenia, że istotą instytucji pierwszeństwa, wskazanego w tym przepisie jest zakaz rozporządzania nieruchomością przez gminę w sposób to pierwszeństwo naruszający. Obowiązek zawiadomienia na piśmie najemców lokali o zamiarze ich sprzedaży ciąży na wykonawcy uchwały, czyli Prezydencie Miasta Z., trudno zatem zakładać – gdyż byłoby to założenie przedwczesne, że organ ten nie wywiąże się z ustawowego obowiązku. Jeżeli doszłoby do dokonania czynności bez wypełnienia tego warunku, to podobnie jak wskazano wyżej, czynność taka naruszałaby treść art. 58 § 1 Kodeksu cywilnego. Sąd nie dostrzegł wobec powyższych stwierdzeń również naruszenia art. 2 Konstytucji RP uchwałą z dnia [...] sierpnia 2017 r., bowiem w przepisie tym sformułowana jest w sposób ogólny zasada demokratycznego państwa, znajdująca uszczegółowienie – w realiach niniejszej sprawy – w regulacji zastosowanych w niej ustaw (u.s.g. i u.g.n.), które nie zostały przez Radę Miasta Z. naruszone. Uznanie zarzutów skargi na uzasadnione, skutkowało jej uwzględnieniem w oparciu o art. 148 P.p.s.a. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.). Na powyższe koszty składają się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie 480 zł oraz wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 300 zł. | | | |