I SA/Wa 2209/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Justyna Wtulich po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] z siedzibą w [...] o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi [...]. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności postanawia umorzyć postępowanie w zakresie wniosku [...] z siedzibą w [...] o zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 14 grudnia 2015 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynęła skarga [...] z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] wraz z zawartym w niej wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 14 stycznia 2016 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia zawartego w skardze wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia skarżącej od obowiązku poniesienia kosztu wpisu poprzez złożenie wniosku na urzędowym formularzu w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W dniu 5 lutego 2016 r. do Sądu wpłynęło pismo strony skarżącej w którym oświadczyła, że cofa wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. W załączeniu do pisma skarżąca dołączyła dowód uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zatem to wniosek strony inicjuje postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy i to strona decyduje o tym, czy ubiega się o przyznanie prawa pomocy i w jakim zakresie. Powyższe oznacza, że żadnej czynności w rozpatrywanej materii nie można dokonać z urzędu, tj. bez lub wbrew woli strony wyrażonej w stosownym wniosku. W niniejszej sprawie skarżąca pismem z dnia 3 lutego 2016r. jednoznacznie wyraziła swą wolę cofnięcia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Stosownie natomiast do treści art. 249a p.p.s.a, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Z tego względu, na podstawie art. 249 a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.