I SA/Wa 2211/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przywrócenie terminu do wniesienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2010 roku nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2010 roku nr [...] uchylające postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010r. nr [...] w sprawie odmówienia przywrócenia terminu do złożenia wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca zaskarżone postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2010 r. nadana została do skarżącej J. S. w dniu 8 czerwca 2010r. przesyłką pocztową za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. W dniu 23 czerwca 2010 r. ww. przesyłka została zwrócona do nadawcy z adnotacją urzędu pocztowego "zwrot nie podjęto w terminie". Pismem z dnia 18 sierpnia 2010r. skarżąca zwróciła się do Ministra Skarbu Państwa o przesłanie jej postanowienia z dnia [...] maja 2010 r. W dniu 31 sierpnia 2010 r. skarżącej przekazano do wiadomości poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię ww. postanowienia. W dniu 19 października 2010 r. do Ministerstwa Skarbu Państwa wpłynęło pismo skarżącej przesyłające skargę z dnia 27 września 2010r. na postanowienie Ministra z dnia [...] maja 2010 r. W piśmie skarżąca wskazała, że skargę z dnia 27 września 2010 r. nadała w terminie (tj. w dniu 30 września 2010 r.), jednak nieprawidłowo zaadresowała kopertę i list został jej zwrócony. Po zorientowaniu się, że list winien być zaadresowany do Ministra Skarbu Państwa skargę przesłała ponownie i prosi o potraktowanie jej jako złożonej w terminie. W związku z powyższym Sąd wezwał skarżącą do sprecyzowania, czy pismo z dnia 9 października 2010 r. należy traktować jako wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W odpowiedzi skarżąca potwierdziła, że jest to wniosek o przywrócenie terminu i wniosła o rozpoznanie skargi z dnia 27 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – dalej ppsa) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W ocenie Sądu wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Po stronie zainteresowanego istnieje obowiązek wskazania na istnienie przeszkód, które - w jego ocenie - uniemożliwiły dokonanie określonej czynności w zakreślonym terminie. Muszą to być okoliczności istniejące obiektywnie, niezależne od woli strony. Podkreślić należy, że fakt spóźnienia musi wyraźnie wynikać z treści wniosku, sąd nie ma prawa domniemywać, że strona uchybiła terminowi w tej czy innej dacie. Jeżeli z okoliczności faktycznych sprawy nie da się jednoznacznie ustalić, czy termin określony w art. 87 § 1 ustawy został zachowany, sąd ma obowiązek wydać rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiocie uchybienia terminu na podstawie art. 86 § 1 (por. B. Dauter. B. Gruszczyński. A. Kabat. M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz Zakamycze 2005). Ponieważ skarżąca nie wskazała, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu, nie można też tej daty ustalić na podstawie wniosku o przywrócenie terminu – wniosek należało rozpoznać merytorycznie. Zdaniem Sądu, we wniosku nie przedstawiono faktów, które uprawdopodobniłyby okoliczności warunkujące przywrócenie terminu. Po pierwsze wskazanie na nieprawidłowe zaadresowanie koperty zawierającej skargę nie przesądza w żaden sposób o braku winy strony, a wręcz przeciwnie świadczy o braku staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Po drugie z akt sprawy wynika, że nadanie pierwotnie skargi z dnia 27 września 2010 r., w dniu 30 września 2010 r. i tak nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu o którym mowa w art. art. 53 § 1 ppsa. Wskazać należy bowiem, że zgodnie z art. 44 kpa w przypadku niemożności dostarczenia pisma adresatowi m.in. z powodu nie zastania adresata (jaki miało to miejsce w niniejszym postępowaniu przy doręczaniu zaskarżonego postanowienia) stosuje się tzw. doręczenie zastępcze. Zgodnie ze wskazanym przepisem w przypadku doręczenia pisma przez pocztę, poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej, o czym zawiadomienie pozostawia się w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. W niniejszej sprawie oznacza to, że skoro pierwsza awizacja nastąpiła w dniu 8 czerwca 2010 r., to czternastodniowy termin upłynął w dniu 22 czerwca 2010 r. i trzydziestodniowy termin do złożenia skargi upłynął w dniu 23 lipca 2010 r. Wobec powyższego nawet gdyby Sąd mógł uznać - jak chce tego skarżąca, że skarga została złożona w dniu 30 września 2010 r. to i tak nastąpiłoby to po upływie ustawowego trzydziestodniowego terminu. Nie można zatem przyjąć, że wnioskodawczyni uchybiła terminowi do wniesienia skargi na postanowienie Ministra Skarbu Państwa bez własnej winy. Brak jest również wskazania przez stronę jakichkolwiek okoliczności świadczących o konieczności przywrócenia terminu. Z tego też względu Sąd na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji.