I SA/Wa 2212/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie: WSA Gabriela Nowak WSA Przemysław Żmich Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2011 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji 1. uchyla zaskarżone postanowienie 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącej A. M. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku A. M., odmówił przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] orzekającej o udzieleniu [...] S.A. zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, położonej w W., oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha i nr [...] o powierzchni [...] ha w celu realizacji na części nieruchomości (w działce nr [...] powierzchnia [...] m2, w działce nr [...] powierzchnia [...] m2) przedsięwzięcia EURO 2012, jakim jest budowa [...] oraz o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. udzielił [...] S.A. zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, położonej w W., oznaczonej jako działka nr [...] w celu realizacji na części przedmiotowej nieruchomości przedsięwzięcia EURO 2012, jakim jest budowa [...]. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem strona tego postępowania A. M. złożyła odwołanie, składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu wnioskodawczyni wskazała, że pomimo że uczestniczyła wcześniej w przedmiotowym postępowaniu decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nie została jej doręczona osobiście, lecz wywieszona na tablicy ogłoszeń Urzędu W. O tym fakcie skarżąca dowiedziała się w dniu [...] sierpnia 2010 r. przeglądając w Wydziale [...] akta spraw dotyczącej wszczętego postępowania o wydanie pozwolenia na budowę [...]. Zdaniem A. M. Wojewoda [...] nie doręczając jej decyzji wydanej w toku postępowania administracyjnego nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 39 i 40 kpa. Ponadto skarżąca podniosła, że bez swojej winy nie dotrzymała terminu złożenia odwołania od decyzji wywieszonej na tablicy ogłoszeń Urzędu [...], gdyż będąc stroną postępowania administracyjnego oczekiwała doręczenia dokumentów przez pocztę i nie przypuszczała, że powinna śledzić ogłoszenia ukazujące się na tablicy ogłoszeń. W związku z powyższym termin do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. powinien zostać przywrócony. Minister Infrastruktury rozpatrując złożony wniosek stwierdził, że nie może on zostać uwzględniony i odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy przywołał treść art. 49, art. 129 § 2 kpa oraz art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. Nr 173, poz. 1219, ze zm.), zgodnie z którym odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji stronie albo w terminie 14 dni od dnia obwieszczenia lub doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji. Organ II instancji wyjaśnił, że decyzja Wojewody [...] z dniu [...] czerwca 2010 r. była wywieszona na tablicy ogłoszeń Urzędu [...] w okresie od dnia [...] czerwca 2010 r. do dnia [...] lipca 2010 r., a więc przez okres 14 dni. Tym samym, w ocenie Ministra, istnieje domniemanie, że w dniu [...] lipca 2010 r. decyzja ta została skutecznie doręczona i w tym dniu rozpoczął bieg 14 dniowy termin na złożenie odwołania. Tymczasem odwołanie A. M. złożone zostało osobiście w Kancelarii [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. w dniu [...] sierpnia 2010 r. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że odwołanie A. M. zostało wniesione z uchybieniem terminu wynikającego z art. 34 ust. 2 z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Dokonując natomiast oceny złożonego jednocześnie z odwołaniem pisma z dnia 11 sierpnia 2010 r., zawierającego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Wojewody [...], Minister przywołał treść art. 58 kpa i wyjaśnił, że przy ocenie braku winy po stronie zainteresowanego organ administracji powinien przyjąć "obiektywny miernik staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy". We wniosku o przywrócenie terminu A. M. wskazała, że niedotrzymanie terminu na wniesienie odwołania spowodowane było faktem, że przedmiotowa decyzja Wojewody [...] nie została jej doręczona osobiście, lecz wywieszona na tablicy ogłoszeń Urzędu [...] i nie przypuszczała, że powinna śledzić ogłoszenia ukazujące się na tablicy ogłoszeń. Jednocześnie skarżąca podniosła, że o wydaniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. dowiedziała się dopiero w dniu [...] sierpnia 2010 r. przeglądając w Wydziale [...] akta sprawy dotyczącej wszczętego postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę [...]. W ocenie organu odwoławczego A. M. w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że niedotrzymanie terminu na wniesienie odwołania nastąpiło bez winy skarżącej, stosownie do art. 58 § 1 kpa. Nadto organ II instancji zauważył, że w związku z odmową przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. decyzja organu I instancji jest ostateczna i brak jest podstaw do rozpatrywania odwołania od tej decyzji oraz złożonego wraz z nim wniosku strony. Na postanowienie Ministra Infrastruktury skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. M. W jej uzasadnieniu wniosła o jego uchylenie oraz o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, czyli art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 oraz art. 49 kpa. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła również, że w jej ocenie w rozpatrywanej sprawie nie może mieć zastosowania art. 114 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ponieważ stan przedmiotowej nieruchomości której dotyczy decyzja organu I instancji jest prawnie uregulowany. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi. Przede wszystkim podkreślić należy, że przedmiotem oceny Sądu było jedynie postanowienie Ministra Infrastruktury wydane na podstawie art. 58 i 59 Kodeksu postępowania administracyjnego w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 i 2 kpa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. O przywróceniu lub o odmowie przywrócenia terminu rozstrzyga w drodze postanowienia właściwy w sprawie organ (art. 59 § 1 kpa). Z przywołanych przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu stwarza możliwość skutecznego dokonania czynności procesowej przez stronę w sytuacji, gdy upłynął już termin do jej podjęcia. Dlatego też podstawowym obowiązkiem organu rozpatrującego wniosek w takiej sprawie, poza sprawdzeniem, czy spełnione zostały wymogi formalne do skutecznego wniesienia takiego wniosku, jest dokonanie oceny, czy rzeczywiście upłynął już termin do dokonania określonej czynności procesowej (w rozpatrywanej sprawie do wniesienia odwołania). Z analizy akt sprawy wynika natomiast, że organ odwoławczy nie wywiązał się należycie z tego obowiązku, przez co naruszył przepisy postępowania, co mogło mieć wpływ na sposób rozpatrzenia złożonego wniosku. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Wniesienie odwołania w terminie umożliwia stronie niezadowolonej z wydanego rozstrzygnięcia ponowne rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy. Konsekwencją wniesienia odwołania po terminie jest prawna niemożność jego rozpatrzenia i uzyskanie przymiotu ostateczności przez decyzję organu I instancji. Z przywołanego przepisu wynika, że momentem, w którym rozpoczyna bieg czternastodniowy termin do wniesienia odwołania jest doręczenie stronie decyzji. Zatem skuteczne doręczenie będzie warunkiem otwarcia terminu do dokonania powyższej czynności. Dlatego też w rozpatrywanej sprawie kwestią wymagającą rozstrzygnięcia przez Sąd było ustalenie, czy zasadnie organ odwoławczy uznał, że w rozpatrywanej sprawie strona skarżąca rzeczywiście uchybiła terminowi do wniesienia środka odwoławczego, a co za tym idzie, że spełnione zostały ustawowe przesłanki określone w art. 58 § 1 kpa warunkujące możliwość skutecznego złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Minister Infrastruktury, powołując się na analizę akt sprawy oraz treść art. 49 i art. 129 § 2 kpa oraz art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. Nr 173, poz. 1219, ze zm.) uznał, że decyzja Wojewody [...] z dniu [...] czerwca 2010 r. była wywieszona na tablicy ogłoszeń Urzędu [...] w okresie od dnia [...] czerwca 2010 r. do dnia [...] lipca 2010 r., a więc przez okres 14 dni. Tym samym, w ocenie Ministra, istnieje domniemanie, że w dniu [...] lipca 2010 r. decyzja ta została skutecznie doręczona i w tym dniu rozpoczął bieg 14 dniowy termin na złożenie odwołania. Odwołanie A. M. złożone zostało osobiście w Kancelarii [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. w dniu [...] sierpnia 2010 r. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że odwołanie A. M. zostało wniesione z uchybieniem terminu wynikającego z art. 34 ust. 2 z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Z tym stanowiskiem organu nie sposób się zgodzić w świetle przywołanych przez organ przepisów prawa. Artykuł 49 kpa stanowi, że strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Zgodnie zaś z treścią art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (j. t. z 2010 r. Dz. U. Nr 26, poz.133, ze zm.) odwołanie od decyzji administracyjnej wydanej w związku z realizacją przedsięwzięć Euro 2012 wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji stronie albo w terminie 14 dni od dnia obwieszczenia lub doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji. Przy czym ustawa ta nie wyjaśnia, w jakiej sytuacji organ ma obowiązek decyzję wydaną w związku z realizacją przedsięwzięć Euro 2012 doręczyć stronie, a w jakiej sytuacji organ może zastosować instytucję doręczenia decyzji w trybie obwieszczenia. Jedynie bowiem z art. 23 ust. 3 i art. 24 ust. 22 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 wnioskować można, że co do zasady decyzje wydawane przez Wojewodę, które dotyczą procesu przygotowania przedsięwzięć Euro 2012 doręczać należy wnioskodawcy oraz właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji "na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony zawiadamia w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim i urzędach gmin właściwych dla lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012, na stronach internetowych tych gmin oraz urzędu wojewódzkiego, a także w prasie lokalnej. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne." Zasada ta nie została jednak powtórzona w przepisie art. 37 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, który stanowił podstawę wydania przez Wojewodę [...] decyzji z dniu [...] czerwca 2010 r. zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, położonej w [...], oznaczonej jako działka nr [...] w celu realizacji na części tej nieruchomości przedsięwzięcia EURO 2012, jakim jest budowa [....]. Przy czym wyjaśnić należy, że przepis ten miał w niniejszej sprawie zastosowanie na mocy art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 sierpnia 2009 r. o zmianie ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 oraz niektórych innych ustaw, pomimo tego, że art. 37 został z dniem 15 października 2009 r. uchylony przez art. 1 pkt 13 ustawy zmieniającej. Art. 37 ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 stanowił natomiast, że jeżeli z decyzji o pozwoleniu na budowę drogi lub innego przedsięwzięcia Euro 2012 wynika obowiązek dokonania przebudowy istniejących urządzeń infrastruktury technicznej, właściwy starosta, na wniosek spółki celowej lub innego właściwego podmiotu, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody (ust. 1). Przepisy art. 124 ust. 2-8 oraz art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami stosuje się odpowiednio (ust. 2). Do egzekucji obowiązków wynikających z decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (ust. 3). Skoro zatem przepisy powołanej ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 nie regulują trybu doręczeń w rozpatrywanej sprawie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, to zgodnie z treścią art. 24f, art. 37 ust. 2 oraz art. 38 tej ustawy w sprawie tej jako nieuregulowanej będą miały odpowiednie zastosowanie przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wraz z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z treścią art. 124a ustawy o gospodarce nieruchomościami (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji Wojewody [...] nr [...]) przepisy art. 124 ust. 1-2 i 4-7, art. 124b oraz art. 125 i art. 126 stosuje się odpowiednio do nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. Do postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z tych nieruchomości stosuje się art. 114 ust. 3 i 4, art. 115 ust. 3 i 4 oraz art. 118a ust. 2 i 3. Art. 114 ust. 3 oraz 118a ust. 2 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji Wojewody [...] nr [...]) stanowią natomiast, że w przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym informację o zamiarze wywłaszczenia starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, podaje do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości oraz na stronach internetowych starostwa powiatowego, a także przez ogłoszenie w prasie o zasięgu ogólnopolskim. Jeżeli wywłaszczenie dotyczy części nieruchomości, ogłoszenie zawiera również informację o zamiarze wszczęcia postępowania w sprawie podziału tej nieruchomości. Decyzja o nabyciu prawa własności nieruchomości przez Skarb Państwa podlega ogłoszeniu w sposób określony w art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy dokonując doręczenia decyzji w trybie ogłoszenia Wojewoda [...] uznał, że przedmiotowa nieruchomość ma nieuregulowany stan prawny. Ustawa o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 nie definiuje jednak pojęcia "nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym". W tej sytuacji na mocy art. 24f ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 będzie w tej kwestii miał odpowiednie zastosowanie art. 113 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji Wojewody [...] nr [...]). Zgodnie z tym przepisem przez nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym rozumie się nieruchomość, dla której ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić osób, którym przysługują do niej prawa rzeczowe. Oznacza to, że ustalenie Wojewody [...], że przedmiotowa nieruchomość, której dotyczy decyzja z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], ma nieuregulowany stan prawny, które legło u podstaw zastosowania przez organ I instancji trybu doręczenia w drodze obwieszczenia, jest całkowicie niezgodne ze znajdującymi się w aktach sprawy dokumentami. Jak bowiem wynika ze znajdującego się w aktach sprawy Odpisu zwykłego z księgi wieczystej nr [...] stan na dzień [...] sierpnia 2009 r. ojciec skarżącej M. F. był hipotecznym współwłaścicielem przedmiotowych działek nr [...]. Zatem nieruchomość ta w zakresie współwłasności ojca skarżącej niewątpliwie miała urządzoną księgę wieczystą. Nadto skarżąca przy piśmie z dnia 17 sierpnia 2009 r. nadesłała organowi kserokopie sądowego stwierdzenia nabycia spadku zarówno po swoim ojcu F. M., jak i matce S. M. (postanowienie Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] lipca 1990 r. sygn. akt [...] oraz postanowienie Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. sygn. akt [...]), z których wynika, że jest ona obecnie jedynym spadkobiercą F. M. Oznacza to, że przedmiotowa nieruchomość, w skład której wchodzą działki ewidencyjne nr [...] w części dotyczącej udziału skarżącej niewątpliwie miała uregulowany stan prawny w rozumieniu art. 113 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Oznacza to, że skutecznym doręczeniem decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] będzie doręczenie zgodne z wymogami wskazanymi w przywołanych powyżej przepisach, czyli doręczenie przedmiotowej decyzji skarżącej jako stronie na adres wskazany w aktach sprawy lub wynikający z aktualnych zapisów ewidencji gruntów. Jak wynika z analizy akt sprawy takiego doręczenia organ do dnia rozprawy nie dokonał. Oznacza to, że skarżącej nie zastała prawnie skutecznie doręczona przedmiotowa decyzji, a zatem nie otworzył się termin do wniesienia od niej odwołania. W tej sytuacji w rozpatrywanej sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 58 kpa, czyli brak jest uchybienia terminu przez skarżącą do złożenia odwołania. Nie można bowiem uchybić terminowi, którego bieg się w ogóle nie rozpoczął. Podsumowując stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie fakt zastosowania przez organ I instancji doręczenia w trybie ogłoszenia uznać należy za dokonany niezgodnie z obowiązującymi przepisami, co oznacza, że jest ono bezskuteczne. W takim przypadku termin do dokonania czynności nie rozpoczyna biegu. Fakt ten całkowicie umknął uwadze organu II instancji. Nieuwzględnienie przez Ministra faktu wadliwego trybu doręczenia przedmiotowej decyzji organu I instancji i nieprawidłowe ustalenie organu odwoławczego, że decyzja organu I instancji doręczona została skarżącej w dniu [...] lipca 2010 r., niewątpliwie miało zaś istotny wpływ na sposób rozpatrzenia złożonego wniosku. Nie było bowiem podstaw do wydania przez organ odwoławczy postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że sprawa wymaga ponownej szczegółowej analizy we wskazanym wyżej kierunku. Zdaniem Sądu orzekającego wyjaśnienie kwestii prawidłowości doręczenia skarżącej kwestionowanej decyzji organu I instancji było elementem niezbędnym do dokonania przez organ odwoławczy oceny prawidłowości złożonego przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Wobec stwierdzenia, że kontrolowane postępowanie nie wyjaśniło tej istotnej dla sprawy okoliczności, Sąd uznał, że organ nieprawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne, przez co nie wyjaśnił dokładnie sprawy i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. W ocenie Sądu postępowanie Ministra sprowadzające się do nieznajdującego w zebranym w sprawie materiale dowodowym i nieznajdującego podstaw w przywołanych przepisach prawa ustalenia, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, przeprowadzone zostało z naruszeniem art. 7, 58, 77 § 1 i 80 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy, biorąc pod uwagę ocenę prawną zawartą w niniejszym orzeczeniu, powinien ponownie przeanalizować całość dostępnych dokumentów i ewentualnie przeprowadzić inne dowody, które pozwolą na ocenę wniosku skarżącej z punktu widzenie powołanych powyżej przepisów prawa. Na zakończenie podkreślić jeszcze należy, że wprowadzenie możliwości odmiennego od oficjalnych zasad doręczania adresatom zawiadamiania o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania chroni niewątpliwie w znacznie mniejszym stopniu interesy osób mogących być potencjalnie zainteresowanymi w sprawie i dlatego może być stosowane tylko w przewidzianych prawem przypadkach. Przyjęcie tej formy doręczania powinno zatem mieć charakter wyjątkowy i ściśle wynikać z przepisów prawa regulujących tę kwestię, bez możliwości zastosowania wykładni rozszerzającej. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.