I SA/Wa 2212/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.M., J.M., J.M., M.M. i J.M. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: odrzucić skargę. A.M., J.M., J.M., M.M. i J.M., pismem z dnia 11 października 2012 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania w wysokości [...] zł, w tym na rzecz J.M. w wysokości [...] zł i na rzecz J.M. w wysokości [...] zł za prawo własności nieruchomości przejętej z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa, położonej w D., obręb [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, a także zobowiązującej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Jak wynika z akt administracyjnych zaskarżona decyzja została doręczona J.M. 21 sierpnia 2012 r., a J.M. zostało skutecznie doręczone w dniu 3 września 2012 r. Jak wynika z akt sprawy przesyłki tej J.M. nie odebrał pomimo prawidłowego podwójnego awizowania, gdyż mieszkanie było zamknięte (adnotacje na kopercie). Placówka pocztowa dwukrotnie bezskutecznie zawiadamiała skarżącego o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym w terminie kolejnych siedmiu dni licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia u adresata (awizo z dnia 20 sierpnia 2012 r. i awizo powtórne z dnia 28 sierpnia 2012 r.), po czym zwróciła nieodebraną przesyłkę Sądowi. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej odrzucenie z powodu uchybienia terminowi do jej złożenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje. Na podstawie art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r, poz.270, dalej p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi stanowi warunek jej dopuszczalności i obok warunków formalnych skargi podlega ocenie Sądu już na wstępnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Badanie zachowania terminu do wniesienia skargi jest możliwe tylko wówczas, gdy decyzja administracyjna została prawidłowo doręczona, a co za tym idzie wprowadzona do obrotu prawnego. Doręczenie stronie decyzji otwiera bowiem bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Stosownie do treści art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.), w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 (tj. doręczenia w mieszkaniu, miejscu pracy, lokalu organu administracji publicznej, w każdym innym miejscu, gdzie się adresata zastanie lub za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi), poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.). Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że zaskarżona decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2012 r. zostało doręczona skarżącemu J.M. 21 sierpnia 2012 r. a zatem termin do wniesienia skargi upłynął 20 września 2012 r. Natomiast J.M. skutecznie doręczona w dniu 3 września 2012 r. w trybie tzw. doręczenia zastępczego uregulowanego w opisanym art. 44 k.p.a. Z adnotacji na kopercie i na zwrotnym potwierdzeniu odbioru dołączonym do koperty wynika, iż przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję była dwukrotnie awizowana tj. w dniu 20 sierpnia 2012 r. i w dniu 28 sierpnia 2012 r. Tym samym wskazać należy, że doręczenie nastąpiło z zachowaniem wymogu podwójnego awizowania przesyłki po upływie siedmiodniowego terminu pomiędzy pierwszym a drugim awizem a skutek doręczenia nastąpił w dniu 3 września 2012 r. tj. z upływem czternastego dnia licząc od dnia pierwszego awiza czyli od dnia 20 sierpnia 2012 r. Wobec czego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja zostało prawidłowo doręczona skarżącemu w dniu 3 września 2012 r., a tym samym ostatni dzień terminu do skutecznego wniesienia skargi na wskazaną decyzję upłynął w dniu 3 października 2012 r. Skoro J.M. i J.M. skargę na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] sierpnia 2012 r. wnieśli po upływie terminu do jej wniesienia (dopiero w dniu 12 października 2012 r.), to na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ppsa , skargę tę należało odrzucić Ponadto Sąd zwraca uwagę, że skarga A.M., M.M. i J.M. podlega odrzuceniu, ze względu na brak legitymacji skargowej po stronie skarżącej. Zaskarżona decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2012 r. została wydana w wyniku rozpoznania odwołania J.M. z dnia 20 stycznia 2012 r. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. orzekającej o ustaleniu odszkodowania w wysokości [...] zł, w tym na rzecz J.M. w wysokości [...] zł i na rzecz [...] w wysokości [...] zł za prawo własności ww. nieruchomości. Należy zaznaczyć, że ww. odwołanie zostało wniesione jednym pismem z dnia 20 stycznia 2012 r. przez J.M. i J.M. Odwołanie J.M. zostało rozpatrzone postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. A zatem jedynymi adresatami przedmiotowej decyzji były osoby, które złożyły odwołanie. Ponadto stwierdzić należy, że niniejsze postępowania w przedmiocie odszkodowania dotyczyło nieruchomości stanowiącej własność wyłącznie J.M. i J.M. Wobec powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, że A.M., J.M. i M.M. posiadają interes prawny w kwestionowaniu przed Sądem decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej o ustaleniu odszkodowania za ww. nieruchomość. Z tych względów należy uznać, iż A.M., J.M. i M.M. nie mają legitymacji do żądania ochrony poprzez zaskarżenie rozstrzygnięcia dotyczącego sytuacji prawnej innego podmiotu – J.M. i J.M.. Okoliczności te uzasadniają stwierdzenie przez Sąd niedopuszczalności skargi wniesionej przez A.M., J.M. i M.M. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.