I SA/Wa 2213/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędzia WSA Daniela Kozłowska (spr.) asesor WSA Mirosław Gdesz Protokolant Ilona Sułek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2006 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2005 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania J. S. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego. Oceniając decyzję Prezydenta W. organ odwoławczy wskazał, że odmowa przyznania dodatku mieszkaniowego nastąpiła po ustaleniu, że powierzchnia lokalu zajmowanego przez rodzinę J. S. przekracza o ponad 30 % normatywną powierzchnię uprawniającą do takiego dodatku. W odwołaniu od decyzji pierwszej instancji skarżąca podniosła, że normatywna powierzchnia została przekroczona jedynie o [...] m². Wskazała też, że mąż jest inwalidą II grupy, wymagającym zamieszkiwania w oddzielnym pokoju i powołała uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2002 r., sygn. OPK 27/02, w której stwierdzono, że w sprawie o przyznanie dodatku mieszkaniowego do ustalenia, że osoba niepełnosprawna wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju nie jest konieczne orzeczenie zespołu do spraw orzekania niepełnosprawności w tym zakresie. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 45 m² dla 3 osób. Normy powierzchni użytkowej, określone w ust. 1 podwyższa się o 15 m², jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności – art. 5 ust. 3 ustawy. Drugie zdanie tego przepisu zostało dodane przez art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zmianie ustawy o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 240, poz. 2406), która weszła w życie z dniem 23 listopada 2004 r. Wobec tego teza przedstawiona w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2002 r. jest już nieaktualna. Z okoliczności sprawy wynika, że B. S., mąż odwołującej, nie porusza się na wózku inwalidzkim i nie posiada orzeczenia o konieczności zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Tym samym przepis art. 5 ust. 3 ustawy nie ma w sprawie zastosowania. Powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego zajmowanego przez trzyosobowe gospodarstwo domowe J. S. wynosi [...] m², łączna powierzchnia pokoi i kuchni zaś [...] m², zatem w świetle art. 5 ust. 5 ustawy dodatek mieszkaniowy nie przysługuje, bowiem powierzchnia przedmiotowego mieszkania przewyższa 58,50 m² (po powiększeniu o 30 % powierzchni normatywnej wynoszącej 45 m²) a udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu wynosi [...] %. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. S. podniosła, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. oparta jest na błędnej wykładni prawa. Inwalidztwo trwałe B. S. zostało orzeczone w 1995 r. W tym czasie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności nie były uprawnione do wydawania orzeczeń dotyczących konieczności zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Biorąc pod uwagę charakter schorzenia – [...], bezsprzecznie B. S. powinien przebywać w oddzielnym pokoju, o czym świadczą choćby wskazówki co do trybu życia zawarte w książeczce leczenia. W sprawie powinien zastosowany przepis art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, który mówi, że normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m², jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, jeżeli niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Skarżąca powołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2003 r. sygn. III SA 1838/01. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd obowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i wobec tego skarga podlega oddaleniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. prawidłowo ustaliło, że skarżącej nie przysługuje dodatek mieszkaniowy z powodu przekroczenie powierzchni zajmowanego lokalu o więcej niż 30 % i braku podstaw do zastosowania przy obliczaniu powierzchni normatywnej przepisu art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Przepis ten przewiduje zwiększenie powierzchni normatywnej o 15 m², jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. W drugim zdaniu przepisu zawarty jest warunek, zgodnie z którym osoba niepełnosprawna powinna legitymować się orzeczeniem o konieczności zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, wydanym przez powiatowy zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności. Wymóg ten wprowadzono z dniem 23 listopada 2004 r. Oznacza to, że z tym dniem ustawodawca zaostrzył kryteria powiększania powierzchni normatywnej w związku z zamieszkiwaniem w lokalu osoby niepełnosprawnej, wymagającej zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, dodając warunek posiadania orzeczenia w tym zakresie. Tym samym – co słusznie podniosło Kolegium – straciła aktualność uchwała Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 16 września 2002 r. sygn. OPK 27/02 (ONSA 2003/2/56) jako wydana w poprzednio obowiązującym stanie prawnym. Ponieważ B. S. nie legitymuje się orzeczeniem powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności w sprawie nie miał zastosowania art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, co oznacza, że nie było podstawy prawnej do zwiększenia normatywnej powierzchni mieszkalnej lokalu zajmowanego przez rodzinę skarżącej. Zgodnie z art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Skoro ustawa określa wyraźnie sposób obliczania powierzchni normatywnej lokali mieszkalnych i nie przewiduje w tym zakresie wyjątków lub uznaniowości, to organy nie miały żadnych możliwości zastosowania innych niż w ustawie zasad przy obliczaniu powierzchni normatywnej lokalu dla potrzeb przyznania dodatku mieszkaniowego. Powołany przez skarżącą wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2003 r. sygn. III SA 1838/01 oparty jest o przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), której art. 67 § 1 przewiduje, iż w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Przepis ten więc upoważnia organ do działania w ramach uznania administracyjnego. Ustawa o dodatkach mieszkaniowych podobnej możliwości nie przewiduje. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).