I SA/Wa 222/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Towarzystwa [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Towarzystwa [...] na decyzję Samorządowego Kolegium odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 31 grudnia 2009 r. Towarzystwo [...] wniosło za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej ustanowienia użytkowania wieczystego na [...] lata gruntu nieruchomości położonej w W. przy ulicy [...]. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, iż nieuwzględnienie ww. wniosku przyczyni się do zaprzestania prowadzenia działalności statutowej przez Towarzystwo z uwagi na pozbawienie go siedziby, do powstania szkody zarówno materialnej jak i szkody niematerialnej oraz może skutkować próbą przejęcia nieruchomości oddanej przez organy miejskie W. [...] do użytkowania w wykonaniu decyzji z 1975 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wskazać należy, że na stronie skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (post. NSA z dnia 8 listopada 2006 r., II FZ 666/06). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji jakie przedstawiło skarżące Towarzystwo jest zbyt ogólnikowe dla uwzględnienia wniosku. Dla zastosowania ochrony tymczasowej koniecznym jest bowiem wskazanie konkretnych okoliczności wskazujących na istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku strony skarżącej jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Skarżące Towarzystwo we wniosku nie wykazało niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Obawy skarżącego Towarzystwa, że realizacja zaskarżonej decyzji spowoduje szkodę zarówno materialną jak i szkodę niematerialną, próbę przejęcie nieruchomości, a tym samym pozbawi go siedziby, co w konsekwencji uniemożliwi im prowadzenie działalności zarobkowej są przedwczesne i niepewne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.