I SA/Wa 2229/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędziowie: WSA Magdalena Durzyńska (spr.) WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Miasta W. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. Postanowieniem [...], [...] z dnia [...] października 2017 r. działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 poz. 1257 dalej jako kpa) Minister Infrastruktury i Budownictwa (dalej jako organ/minister) stwierdził niedopuszczalność odwołania Miasta W. (dalej jako skarżący) od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] znak [...]. Ww decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Wojewoda [...] odmówił nabycia przez Gminę [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności gruntu położonego w W., Dzielnicy [...] oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. [...] ha z obrębu [...], zajętego pod ulicę [...]. Pismem z dnia [...].04.2016 r. Miasto W. wniosło odwołanie od tejże decyzji z dnia [...].06.2014 r. zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania, w tym brak doręczenia decyzji pełnomocnikowi wnioskodawcy. Stwierdzając w zaskarżonym postanowieniu niedopuszczalność odwołania organ podniósł, iż stosownie do art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie oraz że uchybienie terminu do wniesienia odwołania powoduje niedopuszczalność odwołania, co organ stwierdza w drodze postanowienia w oparciu o art. 134 kpa. Dalej podał, że sporna decyzja z dnia [...] czerwca 2014 r. nie została doręczona pełnomocnikowi skarżącego, jednak ze zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika, iż doręczono ją P. [...] w W., Prezydentowi W., Prezydentowi W. - wykonywującemu zadania z zakresu administracji rządowej oraz Burmistrzowi Dzielnicy [...] W. i żaden z powyższych podmiotów nie wniósł od niej odwołania. Stwierdził zatem, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] weszła do obrotu prawnego i jest ostateczna, zaś strona która nie brała bez własnej winy udziału w tym postępowaniu może zainicjować nadzwyczajny tryb wznowieniowy. W skardze skierowanej do tut. Sądu skarżący zarzucił organowi naruszenie: • art. 7 kpa poprzez jego niezastosowanie i naruszenie zasady zaufania do organów administracyjnych, • art. 10 kpa poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się przed wydaniem skarżonego postanowienia, • art. 12 kpa poprzez jego niezastosowanie i naruszenie zasady szybkości działania organów administracyjnych, co nastąpiło na skutek wydania skarżonego postanowienia po upływie półtora roku od dnia złożenia odwołania, • art. 40 § 1 w związku z art. 109 § 1 kpa poprzez ich błędną łączną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że pomimo niedostarczenia decyzji pełnomocnikowi strony, stała się ona ostateczna, • art. 134 kpa poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że odwołanie jest niedopuszczalne. Wskazując na powyższe skarżący na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ppsa wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i o nakazanie organowi merytorycznego rozpoznania jego odwołania a także o zasądzenie kosztów niniejszego postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania organ odwoławczy wydaje w przypadku stwierdzenia braku spełnienia przesłanek podmiotowych lub przedmiotowych dopuszczalności odwołania. Przesłanki podmiotowe odnoszą się do legitymacji skargowej podmiotu wnoszącego odwołanie. Przesłanki przedmiotowe obejmują natomiast przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. W stanie faktycznym kontrolowanej sprawy organ zasadnie wskazał, iż strona, która nie brała udziału w postępowaniu prowadzonym w I instancji może skutecznie złożyć odwołanie jedynie w czasie otwartym na złożenie odwołań przez inne strony postępowania, którym organ administracji doręczył orzeczenie. Po upływnie zakreślonego w kpa 14-dniowego terminu i braku odwołań decyzja organu I instancji wchodzi do obrotu prawego, staje się ostateczna i korzysta z ochrony wyrażonej w art. 16 kpa tj. z zasady stabilności decyzji administracyjnych. Wzgląd na stabilność decyzji powoduje, że w przypadku, gdy strona nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy, tj. nie otrzymała zawiadomienia lub rozstrzygnięcia, może zainicjować nadzwyczajny tryb weryfikacji decyzji administracyjnych tj. wznowienie postępowania określone w art. 145 i nast. kpa. Sąd aprobuje stanowisko organu i argumentację przez niego przywołaną a także przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia orzecznictwo sądowoadministracyjne. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 ppsa. Zaznaczyć przy tym należy, iż w niniejszej sprawie ani organ ani Sąd nie negują zasadności zarzutów postawionych przez stronę skarżącą a dotyczących postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. w tym w szczególności art. 10 kpa. Negują jedynie tryb weryfikacji zastosowany przez skarżącego po tym jak dowiedział się o wydaniu ww decyzji. Nie można przy tym przyjąć, iż organ naruszył wymienione w skardze przepisy postępowania przy negatywnym rozpoznaniu (jako niedopuszczalnego) odwołania od ww decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. W każdym razie strona skarżąca nie wykazała jaki wpływ na wynik postępowania miało ewentualne naruszenie art. 10 kpa w sytuacji gdy organ przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia nie prowadził postępowania dowodowego poza samym stwierdzeniem kwestii doręczenia ww decyzji stronom, podaniem dat każdego z tych doręczeń oraz stwierdzeniem, że 14-dniowy termin na wniesienie odwołania minął. Nie można też uznać za zasadne pozostałych zarzutów procesowych wyartykułowanych w skardze, w tym w szczególności zarzutu naruszenia art. 40 § 1 w związku z art. 109 § 1 kpa. Zarzuty te dotyczą postępowania zakończonego decyzja Wojewody a nie postanowienia będącego przedmiotem kontroli tut. Sądu. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w wyroku. Rozstrzygnięcie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 § 3 w zw. z art. 120 ppsa.