I SA/Wa 2230/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Sędziowie: WSA Dorota Apostolidis WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ministra Administracji i Cyfryzacji o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2230/14 w sprawie ze skargi S. R. na postanowienie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku postanawia: odmówić wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2230/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2230/14, uchylił zaskarżone postanowienie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia[...]., nr [...] oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia[...]., nr[...], zwracające wniosek S. R. z dnia 10 kwietnia 2014 r. Wnioskiem z dnia 24 czerwca 2015 r., Minister Administracji i Cyfryzacji wystąpił o wykładnię powyższego wyroku. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że ma wątpliwości co do treści orzeczenia z dnia 5 listopada 2014 r. W swoim wniosku wskazał, że Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał, że akt notarialny jest równoznaczny z wywłaszczeniem, zatem może być badany pod kątem zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 156 k.p.a. W ocenie Ministra, Sąd nie wskazał jednak, czy postępowanie w tym zakresie winno zostać przeprowadzone przez organ administracji publicznej. Wątpliwości organu zamykają się w pytaniu, który podmiot ma zbadać przesłanki wynikające z art. 156 k.p.a.. W ocenie Ministra uzasadnienie wyroku nie jest jednoznaczne w tym zakresie, bowiem jedynie sugeruje – w związku z uchyleniem postanowień Ministra i Wojewody, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności aktu notarialnego winien przeprowadzić organ administracji publicznej, co jest sprzeczne z obowiązującymi normami prawnymi. Minister wskazał, że akt notarialny nie jest decyzją administracyjną, a tylko taka może być badana w trybie administracyjnym. Po drugie akt notarialny jest spisany przez notariusza, a nie organ administracji publicznej, zatem brak możliwości ustalenia organu nadzoru, o którym mowa w art. 157 § 1 k.p.a. Minister w swoim wniosku podniósł także, ze Sąd w wyroku z dnia 5 listopada 2014 r., wskazał, że zarówno Wojewoda jak i Minister błędnie przyjęli, że wniosek S. R. dotyczył zwrotu nieruchomości. Treść postanowień Wojewody, w ocenie Ministra, bezsprzecznie potwierdza, że kwestia ta w ogóle nie była rozpatrywana, z kolei w postanowieniu Ministra w związku z treścią zażalenia, zawarta została tylko informacja, że sprawa zwrotu nie była przedmiotem tego postępowania. Minister wskazał także, że Sąd w ww. wyroku wskazał, że treść wniosku skarżącego nie budzi wątpliwości i dotyczy stwierdzenia nieważności aktu notarialnego. W ocenie Ministra, właśnie wniosek taki był przedmiotem uchylonych postanowień. Wskazał również, że żaden przepis nie pozwala organom administracji publicznej na weryfikację aktów notarialnych, również tych zawieranych w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. W ocenie organu kompetencje te należą do sfery roszczeń cywilnoprawnych, które mogą być dochodzone przez właściwym miejscowo i rzeczowo sądem powszechnym na podstawie art. 48 Kodeksu Cywilnego. W związku z tym, w ocenie Ministra, art. 66 § 3 k.p.a., jasno precyzuje, że wniosek w tym zakresie winien przez organ administracji publicznej zostać zwrócony, co też się stało postanowieniem Wojewody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt I GSK 1121/11, CBOIS). Z analizy uzasadnienia wyroku objętego wnioskiem wywiedzionym w oparciu o art. 158 P.p.s.a. wynika, że stanowisko składu orzekającego w niniejszej sprawie jest jednoznacznie wyrażone i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Zdaniem Sądu treść wniosku organu o wykładnię wyroku stanowi w istocie polemikę z treścią uzasadnienia, bowiem organ wskazuje, że nie zgadza się z zawartymi w tym uzasadnieniu wskazaniami i ocenami dokonanymi przez Sąd. Wobec powyższego nie można uznać, że wniosek organu stanowi wniosek o wykładnię. W ocenie Sądu, wyrok z dnia 5 listopada 2014 r. jest kompletny, zawiera rozstrzygnięcie, a jego uzasadnienie nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku podane zostało w sposób jasny i czytelny oraz zawiera ocenę prawną. Argumenty podnoszone przez organ prowadzą de facto do polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem, co wykracza poza granice art. 158 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 158 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.