I SA/Wa 2235/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Bożena Marciniak po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę. J. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę. Zarządzeniem z dnia 1 lutego 2018 r. Sąd wystąpił do pełnomocnika strony skarżącej o sprecyzowanie skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa), przez wskazanie czy skarżąca wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...], czy też na postanowienie tego organu z dnia [...] maja 2017 r., nr [...]. W odpowiedzi na powyższe wystąpienie pełnomocnik skarżącej wskazał, że wniósł skargę na wymienione uprzednio orzeczenia Kolegium. Dodał, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, iż nie może rozpatrywać dwóch spraw, to wnosi o rozpatrzenie skargi na orzeczenie nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) –skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl zaś art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W niniejszej sprawie skarżący stwierdził, że jego skargą objęte są decyzja z [...] września 2015 r., dotycząca stwierdzenia nieważności decyzji (opisana powyżej) oraz postanowienie z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], wyznaczające Prezydentowi W. dodatkowy termin do załatwienia sprawy, wydane na postawie art. 37 § 1 kpa. Strona zastrzegła, iż w przypadku niemożliwości nadania biegu obu sprawom wnosi skargę na powyższą decyzję. W tych okolicznościach Sąd uznał, że skarga została wniesiona na decyzję z [...] września 2015 r., bowiem zobowiązany był wziąć pod uwagę zasadę ekonomiki procesowej. Zastosowanie wskazanej normy wynika bowiem z opisanych poniżej okoliczności. Po pierwsze, zaskarżona do Sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], jak wynika z akt administracyjnych sprawy, została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 12 października 2015 r., a zatem 30-dniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upłynął w dniu 12 listopada 2015 r. W przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona przez stronę w dniu 19 listopada 2017 r. (data urzędowego poświadczenia przedłożenia). Z powyższych względów uznać należało, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Po drugie, Sąd wskazuje, że postanowienia wydane na postawie art. 37 § 1 kpa nie mogą być skutecznie zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stosownie do treści przepisów art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ppsa postanowienie to nie jest postanowieniem, wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, nie kończy też postępowania, a także nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie zostało ono również wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. Jest to zatem rozstrzygnięcie incydentalne, na które nie przysługuje skarga do sądu. Z tego względu gdyby zatem przyjąć, że niniejsza została wniesiona na powyższe postanowienie z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], wyznaczające nowy termin zakończenia postępowania, to i tak skarga na nie podlegałaby odrzuceniu. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.