I SA/Wa 2240/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz (spr.) Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Marta Kołtun-Kulik Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi G. M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. I. Stan faktyczny 1. Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] (obręb [...]), położonej w B., stanowiącej część ul. [...], uznanej za nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym, poprzez zezwolenie Gminie B. na założenie i przeprowadzenie na ww. nieruchomości [...]. 2. W dniu [...] sierpnia 2012 r. G. M. (dalej powoływana jako skarżąca) wniosła odwołanie od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wskazała, że w dniu [...] sierpnia 2012 r. (omyłka pisarska w piśmie – [...] czerwca 2012 r.) zastępca Burmistrza Gminy B. poinformował ją o konieczności [...]. Zatem z uwagi na żądanie [...] w ocenie skarżącej posiada ona interes prawny do zaskarżenia przedmiotowej decyzji. 3. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. nr [...] odmówił skarżącej przywrócenia terminu od wniesienia odwołania od powyższej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda wskazał, że przedmiotowa nieruchomość jako mająca nieuregulowany stan prawny została objęta decyzją o ograniczeniu prawa własności wydaną na podstawie art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.; dalej ugn). Decyzja Starosty z dnia [...] czerwca 2012 r. została poprzedzona, podaną do publicznej wiadomości, informacją o zamiarze ograniczenia prawa własności, a sama decyzja została wywieszona na tablicy ogłoszeń. W związku z powyższym skarżąca miała możliwość pozyskania informacji o prowadzonym postępowaniu. Zdaniem organu brak było podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji, ponieważ skarżąca nie brała udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie powyższej decyzji oraz nie uprawdopodobniła przyczyny uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Skarżąca, zdaniem organu, mogła złożyć podanie o wznowienie postępowania. 4. Skarżąca na powyższe postanowienie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, art. 77 § 1 Kpa w zw. z art. 28 Kpa oraz art. 145 § 1 pkt 5 Kpa wnosząc o jego uchylenie. Zdaniem skarżącej błędnie uznano przedmiotową nieruchomość jako mającą nieuregulowany stan prawny. Powołała się przy tym na treść uchwały Rady Miejskiej w B. nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. uznającej zasadność roszczeń skarżącej w odniesieniu do własności spornego terenu. Skarżąca wskazała, że stan prawny nieruchomości był znany Burmistrzowi Gminy B., skoro zażądał od skarżącej [...]. Natomiast jeżeli organ "nie przewidział konieczności [...]", to owa sytuacja wymaga zastosowania art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Wykazując swój interes prawny skarżąca powołała się ponadto na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2008 r. sygn. [...]. Stanowisko skarżącej zostało dodatkowo uzasadnione w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. 5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie 6. Uczestnik postępowania - Gmina B. wniosła o oddalenie skargi (stanowisko przedstawione na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2013 r.). II. Uzasadnienie prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Sąd administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zbadał, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako "Ppsa") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Dokonując w tych graniach oceny prawnej Sąd uznał, że skarga jest nieuzasadniona. 2. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, to szczególny tryb umożliwienia realizacji inwestycji przesyłowych – określonych w art. 124 ust. 1 ugn. Przy tym zgodnie z definicją zawartą w art. 113 ust. 6 ugn, przez nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym “rozumie się nieruchomość, dla której ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić osób, którym do nieruchomości przysługują prawa rzeczowe". W takim przypadku przed wszczęciem postępowania z uwagi na to, że nie ma możliwości przeprowadzenia rokowań, zastępuje się je informacją o zamiarze ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, która to informacja zostaje podana do wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości oraz przez ogłoszenie w prasie o zasięgu ogólnopolskim (art. 114 ust. 3 ugn). Zgodnie z art. 118a ust. 1 w zw. z art.124a ugn jeżeli, w terminie tych dwóch miesięcy nie zostały ustalone osoby, którym przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje decyzję o ograniczeniu prawa do nieruchomości. Decyzja taka podlega ogłoszeniu w trybie określonym w art. 49 Kpa tj. przez obwieszczenie. 3. Stwierdzić należy, że art. 118a ust. 1 ugn zawiera jednoznaczną zasadę – że jeżeli osoby, którym przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości nie zgłosiły swojego udziału w terminie 2 miesięcy od daty obwieszczenia zamiaru – nieruchomość jest traktowana jak nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym. Trudno więc w przypadku postępowania prowadzonego w trybie art.124a ugn mówić o stronie postępowania, oprócz samego wnioskodawcy, na rzecz którego ma nastąpić ograniczenie i tylko ten podmiot, jako strona postępowania jest uprawniony do wniesienia odwołania. Brak jest natomiast podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania dla podmiotów, które nie uczestniczyły w takim postępowaniu, a wykazują swoje prawa do nieruchomości, już po dacie kiedy sama decyzja stała się ostateczna. 4. Sąd w pełni podziela pogląd organu przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż brak było w świetle art. 58 § 1 Kpa przesłanek do przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia odwołania. Przepis ten daje możliwość przywrócenia uchybionego terminu wyłącznie na wniosek strony, która uczestniczyła w postępowaniu, a z przyczyn nie zawinionych przez siebie, nie złożyła w ustawowym terminie odwołania. Natomiast osoby, które nie uczestniczyły w postępowaniu, mogą wystąpić z żądaniem wznowienia postępowania na podstawie trybu określonego w art. 145-151 Kpa. Na marginesie należy wskazać, że skarżąca w ogóle nie uprawdopodobniła, że istniała obiektywna przyczyna uniemożliwiająca jej wniesienie odwołania terminie. 5. Odnosząc się do zarzutów dotyczących wadliwości samej decyzji o ograniczeniu prawa, stwierdzić należy, że w ramach niniejszego postępowania Sąd bada jedynie kwestię wpadkową jaką była odmowa przywrócenia terminu, natomiast nie rozstrzyga kwestii legalności samej decyzji o ograniczeniu prawa własności, jak również nie rozstrzyga sporu dotyczącego własności opisanej nieruchomości. Takiemu celowi służy bowiem w szczególności instytucja stwierdzenia nieważności decyzji. W związku z powyższym należy podzielić argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, natomiast zarzuty zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Z tych względów, na podstawie art. 151 Ppsa skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić.