I SA/Wa 2248/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Justyna Wtulich po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. K., I. K. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2015 r. znak : [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu postanawia umorzyć postępowanie z wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy. W dniu 18 stycznia 2016 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynął formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym M. K., zwany dalej wnioskodawcą, wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, adwokata, doradcy podatkowego, rzecznika patentowego. Ze względu na niewystarczające informacje zawarte w nadesłanym formularzu zarządzeniem z dnia 2 lutego 2016 r. wezwano wnioskodawcę do złożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących nadesłanego wniosku o przyznanie prawa pomocy. W dniu 11 marca 2016 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynęło pismo w którym wnioskodawca oświadczył, że od czasu złożenia wniosku sytuacja finansowa jego oraz siostry uległa poprawie. Z tego względu wniósł o uznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy za niebyły. Oświadczenie to potraktowano jako cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy. W sprawie zważono, co następuje: Stosownie art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zatem to wniosek strony inicjuje postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy i to strona decyduje o tym, czy ubiega się o przyznanie prawa pomocy i w jakim zakresie. Powyższe oznacza, że żadnej czynności w rozpatrywanej materii nie można dokonać z urzędu, tj. bez lub wbrew woli strony wyrażonej w stosownym wniosku. W niniejszej sprawie wnioskodawca w piśmie z dnia 7 marca 2016 r. (data wpływu do Sądu 11 marca 2016r.) zrezygnował z przyznania prawa pomocy. Nie ulega wątpliwości, że wnioskodawca wolę swą w tym zakresie wyraził jednoznacznie, a zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy został skutecznie cofnięty. Dodać należy, iż cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest skuteczne niezależnie od tego, z jakich przyczyn wnioskodawca dokonał tej czynności. Stosownie do treści art. 249 a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Ze względu na cofnięcie złożonego przez wnioskodawcę wniosku o przyznanie prawa pomocy zbędne stało się prowadzenie postępowania w tym zakresie. Z tego względu, umorzono postępowanie wszczęte wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249 a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.