I SA/Wa 2251/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2011 r., nr [...] sprawy ze skargi A. M. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wywłaszczeniowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Ministra Infrastruktury z [...] września 2011 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2011 r., nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w gminie [...], obręb [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. 0,2487 ha, nr [...] o pow. 0,0809 ha i nr [...] o pow. 0,0974 ha, A. M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że równolegle z niniejszą sprawą toczy się przed Wojewodą [...] postępowanie w przedmiocie wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej. Pomimo składanych w jego toku wniosków o zawieszenie postępowania nie zostały one uwzględnione. W tym stanie rzeczy – zdaniem A. M. – bez wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, może dojść do sytuacji sprzecznej z porządkiem prawnym, kiedy to, co do jednej nieruchomości, zapadną dwa rozstrzygnięcia – jedno o kontynuowaniu postępowania w przedmiocie wywłaszczenia i drugie w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, pozbawiającej skarżącego prawa własności nieruchomości. W ocenie wnioskodawcy taka sytuacja jest niedopuszczalna tak z punktu widzenia interesu indywidualnego, który dozna istotnego uszczerbku, jak i ogólnospołecznego, wyrażającego się w powstaniu nieakceptowanej sytuacji rozstrzygania dwa razy o tym samym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z zasadą wykonalności decyzji ostatecznych wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji (art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Jedynie w wyjątkowych sytuacjach, na wyraźny wniosek skarżącego, sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania decyzji, która w wyniku późniejszego uwzględnienia skargi zostanie uchylona lub zostanie stwierdzona jej nieważność. Przesłanek wstrzymania wykonania decyzji nie można utożsamiać jednak z oceną legalności wydanej decyzji. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu/czynności jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd wyłącznie bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku, a co za tym idzie – wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji spoczywa na stronie, która taki wniosek składa. Sąd wniosek taki może uwzględnić, jeżeli po analizie wskazanych w nim faktów i okoliczności uprawdopodabniających te fakty oceni, iż skutki takie mogą faktycznie zaistnieć tj., że w razie wykonania decyzji strona może ponieść znaczne szkody lub decyzja spowoduje nieodwracalne skutki. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, przytoczona przez skarżącego argumentacja nie przemawia za wstrzymaniem wykonania decyzji Ministra Infrastruktury, a to dlatego, że wnioskodawca nie wykazał, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd. Twierdzenie, że w jednej sprawie mogą zapaść dwa rozstrzygnięcia administracyjne, nie jest dostatecznym uzasadnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Infrastruktury nie przedstawił żadnych konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji umarzającej postępowanie administracyjne faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub nieodwracalne skutki. Sąd nie ma obowiązku domyślać się, jakimi względami kierowała się strona skarżąca składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jak również ustalać z urzędu, czy w sprawie zachodzą przesłanki ustawowe uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu (vide: postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 813/11; cbois.nsa.gov.pl). W związku z powyższym brak jest podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej w oparciu o dyspozycję art. 61 § 3 p.p.s.a.