I SA/Wa 2256/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz WSA Łukasz Trochym po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. I SA/Wa 2256/20 UZASADNIENIE Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] czerwca 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z [...] września 2016 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2014 r. nr [...], którą stwierdzono nabycie przez Gminę – Miasto [...] z mocy prawa z dniem [...] maja 1990 r. nieodpłatnie własności nieruchomości położonej w [...], oznaczonej w ewidencji gruntów, w obrębie ewidencyjnym [...] jako działka nr [...], opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...]. Z ustaleń organu nadzoru wynika, że materialnoprawną podstawę kontrolowanej decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2014 r. stanowi art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym oraz ustawę o pracownikach samorządowych. Z karty inwentaryzacyjnej zaś wynika, że podstawę do uznania Skarbu Państwa za właściciela przedmiotowej działki stanowiło orzeczenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z [...] czerwca 1959 r. stwierdzające przejście na własność Państwa przedsiębiorstwa Cegielnia w [...], którego właścicielami były osoby fizyczne. Prezes Centralnego Urzędu [...] zarządzeniem z [...] grudnia 1950 r. ustanowił przymusowy zarząd państwowy nad przedsiębiorstwem "[...]" stanowiącym własność prywatną, powierzając jego sprawowanie [...] w [...]. Zarządzeniem z [...] listopada 1951 r. zmieniono powyższe zarządzenie powierzając sprawowanie zarządu [...] Zakładom Terenowego Przemysłu Materiałów Budowlanych z siedzibą w [...]. Minister Gospodarki decyzją z [...] września 2006 r. stwierdził nieważność zarządzenia z [...] grudnia 1950 r. Oznacza to, że przedsiębiorstwo "[...]" nie znajdowało się w dniu [...] marca 1958 r. pod zarządem państwowym, ustanowionym w trybie przepisów dekretu z 16 grudnia 1918 r. w przedmiocie przymusowego zarządu państwowego. Natomiast Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z [...] sierpnia 2012 r. stwierdził, że orzeczenie nacjonalizacyjne z 16 czerwca 1959 r. wydane zostało z naruszeniem prawa. Oznacza to, że nie zostało ono wyeliminowane z obrotu prawnego, a tym samym skomunalizowane mienie na dzień 27 maja 1990 r. było mieniem ogólnonarodowym. Następnym zarządzeniem Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych Nr [...] z dnia [...] lipca 1976 r. w sprawie przekazania Cegielni w [...] zarządzono, że [...] w [...] przekaże Zjednoczeniu Miejskich Przedsiębiorstw Inżynieryjnych i Komunikacyjnych w [...] Cegielnię w [...]. Następnie protokołem zdawczo-odbiorczym z [...] września 1976 r. dokonano przekazania – przejęcia Cegielni [...] z dniem [...] września 1976 r. z organizacji [...] Przedsiębiorstwa Ceramiki Budowlanej w [...] do Miejskiego Przedsiębiorstwa Oczyszczania w [...]. Następnie aktem notarialnym z [...] lutego 1989 r. Rep. A Nr [...] Kombinat Budownictwa Miejskiego [...] z siedzibą w [...] oraz Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania z siedzibą w [...] zawarły umowę spółki pod nazwą Przedsiębiorstwo Produkcyjno Usługowe [...] sp. z o.o. [...] w [...] wniosło jako aport "ogół uprawnień i roszczeń związanych z wykonywanym zarządem Zakładem Produkcji Ceramiki w [...]". W ocenie organu nadzoru, pozostawienie przedmiotowej nieruchomości w zarządzie przedsiębiorstwa państwowego, dla którego organem założycielskim nie był terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego, wykluczało komunalizację tej nieruchomości w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Co za tym idzie przy wydawaniu kontrolowanej decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] doszło do rażącego naruszenia tegoż art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Stanowi to podstawę wyeliminowania kontrolowanej części decyzji na mocy art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Jednocześnie organ nadzoru uznał, że w sprawie nie wystąpiły nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 kpa. W skardze na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Gmina [...] zarzuciła naruszenie: art. 156 § 1 pkt 2, art. 7, 77, 80 w zw. z art. 75 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, art. 107 § 3, art. 8, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 – wszystkie kpa. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pierwszy raz rozpoznając sprawę wyrokiem z 18 kwietnia 2018 r. po rozpoznaniu sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm., dalej: p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją tego organu z dnia 22 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że warunkiem nabycia przez gminę prawa własności nieruchomości na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym oraz ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32 poz. 191 ze zm.) ustawy jest ustalenie, czy nieruchomość taka w dniu [...] maja 1990 r. należała do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. O przynależności mienia do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego decydowała treść art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22 poz. 99 ze zm.), który stanowił, że terenowe organy administracji państwowej zarządzały gruntami, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste. Z tego przepisu wynika, że nieruchomości, które nie zostały rozdysponowane w sposób w nim określony należały do tego organu, niezależnie od tego jaki podmiot faktycznie władał danym mieniem. Prowadzi to z kolei do stwierdzenia, że za nieruchomość nienależącą do terenowego organu administracji państwowej można było uznać tylko taką nieruchomość, która w dniu [...] maja 1990 r. była w sposób prawem przewidziany oddana w zarząd lub użytkowanie państwowej jednostce organizacyjnej. Ustanowienie zaś zarządu wymagało stosownej formy prawnej, co jednoznacznie wynikało z art. 38 ust. 2 obowiązującej w dniu 27 maja 1990 r. powołanej wyżej ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Zgodnie z tym przepisem państwowe jednostki organizacyjne mogły uzyskać grunty państwowe w zarząd na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej albo na podstawie zawartej za zezwoleniem tego organu, umowy o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi bądź umowy o nabyciu nieruchomości. Takie uprawnienie do władania gruntem, w świetle ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r., nie mogło powstać w sposób dorozumiany, nie można go domniemywać, lecz jego istnienie było uwarunkowane wydaniem uprzedniej decyzji administracyjnej lub umowy, które to czynności stanowią zarazem dowód na istnienie uprawnienia. WSA stwierdził, że organ nadzoru w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazał na podstawie jakiego dowodu wywiódł, że przedmiotowa nieruchomość, która bezspornie wchodziła w skład Cegielni w [...], w dacie [...] maja 1990 r. nie należała do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Dowodem na to, że państwowa jednostka organizacyjna uzyskała grunt przedmiotowej nieruchomości w zarząd może być decyzja administracyjna o oddaniu w zarząd lub dokument stwierdzający dokonanie jednej z dwóch czynności prawnych: umowa o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi bądź umowa nabycia nieruchomości. Organ nadzoru nie wskazał na podstawie jakiego dowodu uznał, że zostało ustanowione prawo zarządu na rzecz przedsiębiorstwa państwowego i kiedy to nastąpiło. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło [...] Sp. z o.o. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 października 2020 r. w sprawie I OSK 3235/18 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że punktem wyjścia dla rozważań w rozpoznawanej sprawie są przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 18 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej, zgodnie z którymi, jeżeli inne przepisy ustawy nie stanowią inaczej, mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego staje się w dniu wejścia w życie ustawy, tj. z dniem 27 maja 1990 r., z mocy prawa mieniem właściwych gmin, przy czym ustawodawca wprowadził wymóg wydania decyzji w sprawie stwierdzenia nabycia mienia z mocy prawa, do czego właściwy jest wojewoda. Jednakże przeprowadzona przez Sąd I instancji kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., czyniąc uzasadnionymi przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że w rozpoznawanej sprawie organ nadzoru przedstawił kolejne akty dotyczące przedmiotowej nieruchomości poddając ich ocenie w kontekście możliwości uznania Skarbu Państwa za jej właściciela w dacie [...] maja 1990 r. Następnie powołał się na zarządzenie Prezesa Centralnego Urzędu Drobnej Wytwórczości z [...] grudnia 1950 r. o ustanowieniu przymusowego zarządu nad przedsiębiorstwem oraz zarządzenie je zmieniające z [...] listopada 1951 r. Wyjaśnił również, że przedsiębiorstwo podlegało kolejno przekazaniu na podstawie zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z [...] lipca 1976 r., a następnie stanowiło aport wniesiony przez [...] do Spółki [...]. Podsumowując, organ wskazał, że pozostawanie przedmiotowej nieruchomości w zarządzie przedsiębiorstwa państwowego, dla którego organem założycielskim nie był terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego, wykluczało komunalizację tej nieruchomości w omawianym trybie, co wypełniało przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. NSA w świetle powyższego uznał, że brak było przeszkód do merytorycznej oceny przez Sąd I instancji tak przedstawionego stanowiska organu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonej decyzji poddaje się kontroli sądowej, jako że odwołuje się do konkretnych aktów ze sfery faktycznej łącząc je ze sferą prawa. Pozwala zatem na wyciągnięcie wniosków co do słuszności stwierdzenia o nieważności decyzji komunalizacyjnej. Z tych względów zaskarżony wyrok podlegał uchyleniu. W toku ponownego rozpoznawania sprawy Sąd I instancji zobowiązany będzie dokonać merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji uwzględniając przedstawione przez organ argumenty służące stwierdzeniu nieważności decyzji komunalizacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 190 ustawy prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz wówczas, gdy po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny (zob. J.P. Tano: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, wyd. Lexis Nexis 2004, str. 268). Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego oraz analizy stanu prawnego stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie zaszły okoliczności wskazane wyżej. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, ze skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest wydana w postępowaniu nieważnościowym w trybie art. 156 § 1 Kpa, decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr 295 utrzymująca w mocy decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] stwierdzającej nabycie przez Gminę Miasto [...] z mocy prawa w dniu [...] maja 1990 r. nieodpłatnie własność nieruchomości położonej w miejscowości [...], stanowiąca działkę nr ewid. [...], w obrębie [...]. W myśl tego przepisu organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: a) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; b) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; c) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; d) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; e) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; f) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; g) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od ogólnej zasady stabilności decyzji administracyjnej (art. 16 k.p.a.). W postępowaniu tym, mającym charakter samodzielny i odrębny w stosunku do postępowania zwykłego, organ nadzoru nie rozpatruje sprawy tak, jak w postępowaniu zwykłym, ale w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W ramach postępowania nieważnościowego nie ma bowiem proceduralnych możliwości poszerzenia materiału dowodowego w sprawie rozstrzygniętej w postępowaniu zwykłym i poczynienia w oparciu o ten materiał dowodowy dodatkowych ustaleń faktycznych. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, co wymaga ustalenia, czy decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), lub czy wypełnia inne przesłanki nieważnościowe określone w art. 156 § 1 k.p.a. Dla ustalenia, czy kontrolowana decyzja została podjęta z rażącym naruszeniem prawa nie wystarczy stwierdzenie, że dokonano błędnej wykładni prawa, ale niezbędne jest wykazanie, że przekroczenie prawa nastąpiło w sposób jasny i niedwuznaczny. Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wymaga w każdym przypadku ustalenia prawidłowej treści przepisu, z którym wiąże się zarzut jego naruszenia oraz dokonania oceny, czy przyjęcie innego rozumienia tego przepisu przez organ, który wydał kwestionowaną decyzję może być uznane za rażące naruszenie prawa (por. wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1612/11). Podstawą materialną kwestionowanej decyzji Wojewody [...] był art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych ( Dz.u. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.). Stosownie do art. 5 ust. 1 powołanej ustawy jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do: 1) rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, 2) przedsiębiorstw państwowych, dla których organy określone w pkt 1 pełnią funkcję organu założycielskiego, 3) zakładów i innych jednostek organizacyjnych podporządkowanych organom określonym w pkt 1 - staje się w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Organ orzekający w sprawie komunalizacji powinien badać, czy na dzień wejścia w życie ustawy z 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, zaistniały przesłanki z art. 5 ust. 1 ww. ustawy, ale także, czy nie ma przeciwwskazań do komunalizacji, o których mowa w art. 11 ust. 1 tej ustawy. Art. 11 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy z 1990 r. wyłączał spod komunalizacji składniki mienia ogólnonarodowego, które należały do przedsiębiorstw państwowych lub jednostek organizacyjnych wykonujących zadania o charakterze ogólnokrajowym lub ponad wojewódzkim. Przy czym władanie składnikami mienia ogólnonarodowego w rozumieniu tego przepisu określone jako "należały do" ma charakter prawny, a nie faktyczny i wymagało udowodnienia. W sprawie niniejszej kluczową kwestią jest ustalenie czy Wojewoda [...] naruszył art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez zignorowanie istotnej dla rozstrzygnięcia okoliczności a mianowicie pominiecie dokumentów z których zdaniem skarżącego wynika, że na dzień [...] grudnia 1990 r. Cegielnia [...] była w zarządzie przedsiębiorstwa państwowego. Naczelny Sad Administracyjny zwrócił uwagę, że w rozpoznawanej sprawie organ nadzoru przedstawił kolejne akty dotyczące przedmiotowej nieruchomości poddając ich ocenie w kontekście możliwości uznania Skarbu Państwa za jej właściciela w dacie [...] maja 1990 r. Wyjaśnił, ze przedsiębiorstwo podlegało przekazaniu na podstawie zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia [...] lipca 1976 r. a następnie stanowiło aport wniesiony przez [...] do Spółki [...]. Organ dowodził, że pozostawanie przedmiotowej nieruchomości w zarządzie przedsiębiorstwa państwowego, dla którego organem założycielskim nie był terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego, wykluczało komunalizacje tej nieruchomości, w omawianym trybie, co wypełniało przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W aktach sprawy znajdują się następujące dokumenty : 1. Zarządzenie nr [...] Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych w sprawie przekazania Cegielni w [...] zarządzono, że [...] Przedsiębiorstwo Ceramiki Budowlanej w [...] przekaże Zjednoczeniu Miejskich Przedsiębiorstw Inżynieryjnych i Komunikacyjnych w [...] Cegielnię w [...]. 2. Protokół zdawczo odbiorczy z dnia [...] września 1997 r. w sprawie przekazania – przejęcia Cegielni [...] z dniem [...] września 1976 r. z organizacji [...] Przedsiębiorstwa Ceramiki Budowlanej w [...] do [...] w [...]. 3. Akt notarialny z dnia [...] lutego 1989 r. . Rep. A Nr [...], na mocy którego Kombinat Budownictwa Miejskiego [...] z siedzibą w [...] oraz [...] z siedzibą w [...], zawarły umowę spółki pod nazwą Przedsiębiorstwo Produkcyjno Usługowe [...] sp. z o.o. i [...] w [...] wniosło jako aport "ogół uprawnień i roszczeń związanych z wykonywanym zarządem Zakładem Produkcji Ceramiki w [...]". Należy mieć na uwadze, że wady postępowania mogą być źródłem wadliwości decyzji, a ostatecznej weryfikacji kwestia ta podlega przy ocenie decyzji pod kątem wad nieważności z art. 156 § 1 k.p.a. Taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej. Mianowicie organ nadzoru słusznie wywiódł, ze Wojewoda [...] pominął kluczową dla prawidłowego rozstrzygnięcia kwestię, gdyż nie zbadał przesłanek negatywnych o których mowa w art. 11 powołanej ustawy, pomimo, ze dysponował materiałem dokumentacyjnym przedstawionym powyżej, a dysponując wskazanymi dokumentami na rozważył ich treści w odniesieniu do art. 38 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, w jej pierwotnym brzmieniu (Dz. U. poz. 159), stosownie do którego tereny stanowiące własność Państwa, będące do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy w użytkowaniu lub zarządzie jednostek państwowych, przechodzą w użytkowanie tych jednostek i kolejno w odniesieniu do art. 87 u.g.g. w jej pierwotnym brzmieniu (Dz. U. Nr 22, poz. 99) w myśl którego, grunty państwowe będące w dniu wejścia w życie u.g.g. w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych przechodzą w zarząd tych jednostek. Oznacza to, że rozstrzygnięcie Wojewody [...] wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa. Organ wydając decyzje komunalizacyjną ma obowiązek badać nie tylko przesłanki z art. 5 ust. 1 ww. ustawy, ale także, czy nie ma przeciwwskazań do komunalizacji, o których mowa w art. 11 ust. 1 tej ustawy. Tym samym racje ma organ nadzoru, ze Wojewoda [...] wydając kwestionowaną decyzję naruszył art. 7, art. 77, oraz art. 80 w zw. z art. 75 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zasadnie organy przyjęły, iż w sprawie doszło do naruszeń prawa, które mogłyby zostać zakwalifikowane jako rażące naruszenie przepisów prawa i skutkować zastosowaniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.