I SA/Wa 226/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na uchwałę Rady m. st. W. z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia uchwały w sprawie rozpatrzenia skarg postanawia: odrzucić skargę. R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady m. st. W. z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] o uchyleniu uchwały Rady m. st. W. z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...] uznającej za zasadną skargę K. M. i R. S. na bezczynność Burmistrza Gminy W. W odpowiedzi na skargę Rada m. st. W. wniosła o jej odrzucenie i zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania sądowego podnosząc, że skarga została wniesiona po upływie 60 - dniowego terminu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i nie podlega kognicji sądów administracyjnych, skoro dotyczy trybu skargowego uregulowanego w Dziale VIII KPA. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga R. S. jest niedopuszczalna. Sąd zauważa, że, zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) –zwanej dalej Ppsa, kontroli sądu administracyjnego pierwszej instancji podlegają: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z § 3 art. 3 Ppsa wynika również, że sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Tymczasem zaskarżona uchwała Rady m. st. W. z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] została podjęta na podstawie art. 229 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc w sprawie dotyczącej załatwiania skarg powszechnych, o których mowa w Dziale VIII Rozdziale 2 KPA. Trzeba też wskazać, że zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała uchyla uchwałę podjętą na tej samej podstawie prawnej - art. 229 pkt 3 KPA, która stanowiła odpowiedź na skargę K. M. i R. S. Sąd zauważa, że w orzecznictwie sądowym ukształtował się jednolity pogląd, iż czynności - niezależnie od formy - podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 221-256 KPA) odnoszące się do skarg i wniosków, nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym obecnym art. 3 Ppsa (dawnym art. 16 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym) i dlatego nie podlegają kognicji sądu administracyjnego, która w art. 3 reguluje właściwość rzeczową tych sądów (por. np. wyrok NSA z dnia 14 września 2004 r., sygn. akt OSK 642/04, opubl. Legalis). Warto podkreślić, że uchwała rady gminy podjęta w postępowaniu regulowanym przepisami KPA o skargach nie rozstrzyga sprawy administracyjnej w sensie materialnoprawnym, lecz jedynie informuje o zmianie sposobu załatwienia skargi. Zatem uchwała taka będąc jedynie nowym zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi na działalność organu wykonawczego gminy, w rozumieniu art. 238 § 1 KPA, nie może podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W przepisach Działu VIII KPA brak jest bowiem przepisu szczególnego, o którym mowa w art. 3 § 3 Ppsa, który przewidywał by kontrolę sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.