I SA/Wa 2261/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w skąłdzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska Sędziowie asesor WSA Mirosław Gdesz asesor WSA Maria Tarnowska (spr.) Protokolant Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta L. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie nabycia mienia państwowego z mocy prawa przez gminę oddala skargę. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] października 2005 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta miasta L. z dnia [...] sierpnia 2005 r. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieodpłatnego nabycia z mocy prawa przez gminę miasta L. prawa własności nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], w obrębie [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...] i opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa podała, że Wojewoda [...] wskazując art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.), decyzją z dnia 1 sierpnia 2005 r. odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez gminę miasta L. prawa własności zabudowanej nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. Uzasadniając odmowę organ pierwszej instancji przyjął, że sporna nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. służyła wykonywaniu zadań publicznych należących do organu administracji rządowej, i w związku z tym nie mogła być skomunalizowana z mocy prawa, z uwagi na treść art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. odwołał się Prezydent miasta L. i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz orzeczenie o stwierdzeniu nabycia przez gminę miasto L. nieodpłatnie, z mocy prawa, własności przedmiotowej nieruchomości twierdząc, że sporna nieruchomość jako służąca w przeważającym zakresie celom gospodarczym nie jest związana bezpośrednio z działalnością organów administracji rządowej, a jednocześnie jako stanowiąca mienie użyteczności publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych (tekst jednolity Dz. U. z 1991 r. Nr 18 poz. 80 z późn. zm.), winna być skomunalizowana z mocy prawa na rzecz gminy L., na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa stwierdziła, że zarówno wniosek komunalizacyjny gminy L. z dnia 20 listopada 2003 r., jak i kwestionowana decyzja Wojewody [...], jako materialnoprawną podstawę działania wskazują art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Z części wstępnej art. 5 ust. 1 wynika, że obowiązkiem organów orzekających w takich sprawach jest w pierwszej kolejności zbadanie czy dane mienie podlegało wyłączeniu z komunalizacji na podstawie dalszych przepisów tej ustawy, czy też wyłączeniu takiemu nie podlegało. Przepisem wyłączającym komunalizacyjne działanie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. jest art. 11 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Stosownie do tego przepisu, mienie ogólnonarodowe (państwowe), o którym mowa w art. 5 ust. 1-3 ustawy, nie staje się mieniem komunalnym, jeżeli składniki tego mienia w dniu wejścia w życie ustawy, tj. 27 maja 1990 r. służyły wykonywaniu zadań publicznych, należących do właściwości organów administracji rządowej, oraz organów władzy państwowej. Służenie w rozumieniu tego przepisu oznacza stan faktyczny istniejący w dniu 27 maja 1990 r., na który nie ma wpływu posiadanie lub nieposiadanie tytułu prawnego do korzystania z mienia, oraz charakter korzystania (stały lub przejściowy) - wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 10 maja 1996 r. I SA 317/95, ONSA 1997 r. nr 2 poz. 79. Zdaniem organu, z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności z wpisów w karcie inwentaryzacyjnej nr [...] (k-[...]), oraz z treści zarządzenia nr [...] Przewodniczącego Komitetu Kinematografii z dnia [...] kwietnia 1990 r. (k-[...]) wynika, że sporna działka nr [...], według jej stanu z dnia 27 maja 1990 r., służyła wykonywaniu zadań Instytucji Filmowej Dystrybucji Filmów "[...]" w L., podporządkowanej bezpośrednio centralnemu organowi administracji państwowej, jakim był wówczas Przewodniczący Komitetu Kinematografii. W ocenie organu drugiej instancji spełniała tym samym wymogi wynikające z treści art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Ponadto, zdaniem organu, art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. odnosi się do zadań publicznych, a nie mienia użyteczności publicznej, i to należącego wtedy do przedsiębiorstw państwowych (a nie innych podmiotów, w tym organów administracji rządowej). Zadania z zakresu kinematografii, realizowane wówczas przez centralne organy administracji rządowej, należały do zadań publicznych. Skoro więc działka nr [...] służyła w tamtym czasie realizacji tego rodzaju zadań, to podlegała wyłączeniu z komunalizacji następującej z mocy prawa z uwagi na treść art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. (vide wyroki NSA z dnia 27 czerwca 2003 r. I SA 3187/01, oraz WSA z dnia 15 grudnia 2004 r. I SA 2438/03). Skargę na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Prezydent Miasta L., zarzucając naruszenie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych i domagał się jej uchylenia w całości oraz uchylenia w całości decyzji poprzedzającej Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o oddalenie skargi i podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga jest bezzasadna. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie mogła być uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest odmowa stwierdzenia nieodpłatnego nabycia z mocy prawa przez gminę miasta L. prawa własności nieruchomości położonej w L. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte wskutek wniosku Prezydenta miasta L. z dnia 20 listopada 2003 r. o stwierdzenie nabycia przez Gminę L. z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r., nieodpłatnie, własności nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], w obrębie [...], uregulowanej w księdze wieczystej Nr [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia z dnia [...] sierpnia 2005 r. odmówił stwierdzenia nieodpłatnego nabycia z mocy prawa gminę miasta L. prawa własności tej nieruchomości, a Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzja z dnia [...] października 2005 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Zarówno wniosek komunalizacyjny gminy L. jak i decyzja organu pierwszej instancji jako materialnoprawną podstawę działania wskazały art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.). Prawidłowo organ uznał, że z części wstępnej art. 5 ust. 1 ustawy wynika, że obowiązkiem organów orzekających jest w pierwszej kolejności zbadanie czy dane mienie podlegało wyłączeniu z komunalizacji na podstawie dalszych przepisów tej ustawy, czy też wyłączeniu takiemu nie podlegało. Przepisem wyłączającym komunalizację jest art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym składniki mienia ogólnonarodowego (państwowego), o którym mowa w art. 5 ust. 1-3 ustawy, nie stają się mieniem komunalnym, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy, tj. 27 maja 1990 r. służyły one wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości, m.in., organów administracji rządowej oraz organów władzy państwowej. Sąd podziela stanowisko organu, że służenie, w rozumieniu tego przepisu, oznacza stan faktyczny istniejący w dniu 27 maja 1990 r., na który nie ma wpływu posiadanie lub nieposiadanie tytułu prawnego do korzystania z mienia, oraz charakter korzystania - stały lub przejściowy (wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 10 maja 1996 r. I SA 317/95, ONSA 1997 r. nr 2 poz. 79.) Prawidłowo organ uznał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że sporna działka nr [...] według jej stanu z dnia 27 maja 1990 r. służyła wykonywaniu zadań Instytucji Filmowej Dystrybucji Filmów "[...]" w L., podporządkowanej bezpośrednio centralnemu organowi administracji państwowej, jakim był wówczas Przewodniczący Komitetu Kinematografii, a zatem spełniała wymogi wynikające z art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy odnosi się bowiem do zadań publicznych, a nie do mienia użyteczności publicznej i to należącego wtedy do przedsiębiorstw państwowych (a nie innych podmiotów w tym organów administracji rządowej). Zadania z zakresu kinematografii, realizowane wówczas przez centralne organy administracji rządowej, należały do zadań publicznych. Sąd nie aprobuje stanowiska Prezydenta miasta L. przedstawionego w skardze, że zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji kwalifikując działalność rozrywkową i komercyjną przez odpłatne wyświetlanie filmów krajowych oraz zagranicznych – do kategorii zadań administracji rządowej dokonały rozszerzającej wykładni art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Sąd uznał za słuszne argumenty przytoczone przez Krajową Komisję Uwłaszczeniową w odpowiedzi na skargę, a mianowicie fakt, że centralne kierowanie całością zarówno produkcji filmowej przez ten organ jak i kierowanie pozostałymi okręgowymi instytucjami filmowymi w skali kraju, zajmującymi się dystrybucją filmów łącznie z ich wyświetlaniem w kinach, świadczy o tym, że były to w tamtym czasie zadania z zakresu administracji rządowej, służące na obszarze całego państwa nie tylko celom komercyjnym, rozrywki i wypoczynku, ale przede wszystkim celom społecznym i politycznym. Słusznie zatem organ uznał, że skoro działka nr [...] służyła w tamtym czasie realizacji tego rodzaju zadań, to podlegała wyłączeniu z komunalizacji następującej z mocy prawa z uwagi na treść art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. (vide wyroki NSA z dnia 27 czerwca 2003 r. I SA 3187/01, oraz WSA z dnia 15 grudnia 2004 r. I SA 2438/03). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.