I SA/Wa 2265/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. C. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia E. C. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Pomimo dwukrotnej awizacji przesyłki zawierającej decyzję Ministra Skarbu Państwa (w dniach 27 sierpnia 2012 r. oraz 3 września 2012 r.), nie została ona przez skarżącego podjęta, co skutkowało jej zwrotem do organu w dniu 11 września 2012 roku. Pismem z dnia 10 września 2012 r. Minister Skarbu Państwa w odpowiedzi na pismo E. C. z dnia 22 sierpnia 2012 r. poinformował stronę, o wydanej w dniu 21 sierpnia 2012 r. decyzji, informując jednocześnie, że zgodnie z zawartym w niej pouczeniem przysługuje mu prawo zaskarżenia przedmiotowej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od jej otrzymania. W dniu 15 października 2012 r. E. C., przesłał do bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] sierpnia 2012 r. Jednocześnie do skargi dołączona została kopia pisma organu z dnia 10 września 2012 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej ppsa, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie zaś z art. 54 § 1 ppsa, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja z dnia 21 sierpnia 2012 r. została doręczona skarżącemu w trybie art. 44 kpa, który stanowi, że w przypadku niemożności dostarczenia pisma adresatowi, stosuje się tzw. doręczenie zastępcze. Zgodnie ze wskazanym przepisem w przypadku doręczenia pisma przez pocztę, poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej, o czym zawiadomienie pozostawia się w oddawczej skrzynce pocztowej adresata (art. 44 § 1 pkt 1 i § 2 kpa). W przypadku niepodjęcia przesyłki, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego czternastodniowego terminu, licząc od pierwszej jego awizacji (art. 44 § 4 kpa). W niniejszej sprawie oznacza to, że skoro pierwsza awizacja decyzji nastąpiła w dniu 27 sierpnia 2012 r., to czternastodniowy termin upłynął w dniu 10 września 2012 r. i od tej daty należało liczyć trzydziestodniowy termin do złożenia skargi. Powyższe oznacza zatem, że najdalej w dniu 10 października 2012 r. skarżący winien nadać skargę w urzędzie pocztowym lub złożyć ją bezpośrednio w kancelarii organu, który wydał zaskarżony akt. Nadanie skargi dopiero w dniu 15 października 2012 r. (datownik na kopercie), nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu. Ponadto skarżący przesłał skargę bezpośrednio do Sądu, nie zaś za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżony akt, co oznacza, że skarga została prawidłowo złożona dopiero w dniu 22 października 2012 r., czyli dacie w której Sąd przekazał skargę do organu. Podkreślić przy tym należy, że dla oceny terminowości złożenia skargi nie ma znaczenia fakt, że w piśmie z dnia 10 września 2012 r. organ zawarł informację sposobie i terminie wniesienia skargi, gdyż pismo to było jedynie informacją o wydanej już w sprawie decyzji. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.