I SA/Wa 2268/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie WSA Dorota Apostolidis (spr.) WSA Anna Wesołowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi E. F. i S. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podania oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako "k.p.a."), utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podania. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia [...] r. S. F. i E. F. wystąpili o wydanie decyzji o powiększeniu liczby lokali w budynku wielomieszkaniowym w W. przy ul. [...] o lokal nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Prezydent W. na podstawie art. 66 § 3 k.p.a. zwrócił podanie S. F. i E. F. o wydanie decyzji o powiększeniu liczby lokali w budynku wielomieszkaniowym w W. przy ul. [...] o lokal nr [...]. Zażalenie na postanowienie Prezydenta st. Warszawy wnieśli S. F. i E. F. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] r. w przedmiocie zwrotu podania. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że do dnia 1 stycznia 1985 r. w sprawach przebudowy, nadbudowy lub rozbudowy rejonowy organ rządowej administracji ogólnej w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, a zarząd gminy w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy, w drodze decyzji zmienia odpowiednio wielkość udziałów właścicieli poszczególnych lokali we współwłasności domu oraz we współwłasności lub we współużytkowaniu gruntu, co wynikało z treści art. 21 ust. 4 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Kolegium stwierdziło, że z mocy art. 38 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) art. 21 ust. 1-6 i art., 10 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości zostały skreślone. Jednocześnie do porządku prawnego został wprowadzony przepis at. 22 ust. 2 i ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia o własności lokali, zgodnie z którym udzielenie zgody na przebudowę, nadbudowę lub rozbudowę oraz na zmianę wysokości udziałów w następstwie powstania odrębnej własności lokalu nadbudowanego lub przebudowanego następuje w drodze uchwały właścicieli lokali wyrażającej zgodę na podjęcie takiej czynność przez zarząd wspólnoty. Powyższe wskazuje zatem, że sprawa nie jest sprawą administracyjną, a tym samym po stronie organu z uwagi na treść art. 66 § 3 k.p.a. istnieje obowiązek zwrotu podania. Jednocześnie organ zauważył, że wskazywany w zażaleniu art. 7 ustawy o własności lokali reguluje możliwość ustanowienia w drodze umowy, a także jednostronnej czynności prawnej właściciela nieruchomości albo orzeczenia sądu znoszącego współwłasność odrębną własność lokalu. Jednakże użyte określenie "jednostronna czynność prawna" odnosi się do czynności cywilnoprawnej, nie zaś do aktu administracji publicznej następującego w formie decyzji administracyjnej. Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wnieśli S. F. i E. F. W skardze wskazali, że organ pominął treść art. 38 ust. 2 pkt b ustawy o własności lokali. Wskazali, że w orzeczeniu Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] r. [...] Miasto W. działając na podstawie art.. 7 ustawy o własności lokali ma uprawnienie do podjęcia decyzji o przeniesieniu własności lokalu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. Pismem z dnia [...] r. skarżący podtrzymali skargę. Jednocześnie w tym samym dniu wpłynęło pismo Z. G. z wnioskiem o dopuszczenie do udziału na prawach strony z uwagi na zawartą w dniu [...] r. umowę sprzedaży za rep. [...] nr [...]. Na rozprawie w dniu 9 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dopuścił do udziału w sprawie Z. G. Jednocześnie Sąd odmówił zawieszenia postępowania z uwagi na toczące się przed Sądem Rejonowym dla W. postępowanie w sprawie [...] w przedmiocie uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu Sąd, w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną wyłącznie z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - ( Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Dokonując w powyższym zakresie oceny zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie podstawową kwestią wymagającą rozważenia jest ocena, czy wniesione w dniu [...] r. podanie S. F. i E. F. o wydanie decyzji o powiększeniu liczby lokali w budynku wielomieszkaniowym w W. przy ul. [...] o lokal nr [...] dotyczy sprawy rozstrzyganej przez organy administracji w drodze decyzji administracyjnej czy też wydanie rozstrzygnięcia zostało wyłączone z postępowania administracyjnego. W dacie złożenia przez skarżących wniosku w polskim porządku prawnym obowiązywała ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Zgodnie z art. 1 tej ustawy określa ona sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych, lokali o innym przeznaczeniu, prawa i obowiązki właścicieli tych lokali oraz zarząd nieruchomością wspólną. Na mocy art. 38 ww. ustawy zostały skreślone, a zatem utraciły moc, przepisy art. 21 ust. 1-6 i ust. 10 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomościami (Dz. z 1991 r. Nr 30, poz. 127, ze zm.). Należy przy tym zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych panuje jednolity pogląd, że ww. zmiana, wbrew temu co twierdzą skarżący, zmierza do zachowania zgodności ustaw z Konstytucją i poszanowania własności prywatnej. Stosownie bowiem do ustawy o własności lokali, ustawy obowiązującej od 1 stycznia 1995 r., zgodę na nadbudowę oraz zmianę udziałów w nieruchomości wspólnej udziela ogół właścicieli lokali, które wchodzą w skład nieruchomości, tworzącej wspólnotę mieszkaniową, co wynika z treści art. 22 ust. 3 pkt 5 i 5a. Jednocześnie z woli ustawodawcy w myśl art. 7 ust. 1 ustawy o własności lokali odrębną własność lokalu można ustanowić w drodze umowy, a także jednostronnej czynności prawnej właściciela nieruchomości albo orzeczenia sądu znoszącego współwłasność. Należy przy tym podkreślić, że sprawy dotyczące własności mają charakter cywilnoprawny i nie podlegają rozstrzyganiu w formie decyzji administracyjnych. Bez wątpienia art. 7 ust. 1 i art. 10 ustawy o własności lokali przewidują dopuszczalność ustanowienia przez właściciela nieruchomości odrębnej własność lokali dla siebie w drodze jednostronnej czynności prawnej. Jednakże przepisy te mają znaczenie praktyczne przede wszystkim wtedy, gdy deweloper buduje dom z własnych środków lub z zaciągniętego kredytu, wyodrębnia dla siebie własność lokali, a następnie przenosi ich własność na podstawie umów zawieranych z nabywcami (patrz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2009 r. V CSK 15/09, OSP 2010/6/61). Należy podkreślić, że Skarżący domagają się w istocie przeniesienia na ich rzecz prawa własności nadbudowanego lokalu za poniesione nakłady. Tymczasem roszczenie takie, w przypadku zwłoki po stronie Miasta W., może być realizowane jedynie na drodze postępowania przed sądami powszechnymi choćby w oparciu o przepis art. 189 k.p.c. Powyższe wskazuje zatem, że w niniejszej sprawie zachodziła przesłanka z art. 66 § 3 k.p.a. do zwrotu podania, albowiem dotyczyło ono sprawy cywilnoprawnej, nie zaś sprawy administracyjnej. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.