I SA/Wa 2280/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.) Sędziowie: WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz WSA Tomasz Szmydt Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2013 r. sprawy ze skarg M. M. i M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] oddala skargi. I. Stan sprawy 1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] po rozpoznaniu odwołania M. L. i M. M. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] odmawiającej ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w W. przy ul. [...] - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. 2. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podało, że przedmiotowa nieruchomość położona w W. uregulowana była jawnym wpisem na imię G. R.. Z aktu notarialnego z dnia [...] maja 1947 r. Rep. Nr [...] wynika, że H. z R. T. jako jedyna i wyłączna spadkobierczyni po swej matce G. R., odziedziczoną nieruchomość w W. sprzedała J. W. Orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] października 1954 r. odmówiono dotychczasowemu właścicielowi przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], adresatem decyzji był Wydział Finansowy Terenowego Oddziału Likwidacyjnego w W.; w uzasadnieniu orzeczenia podano, że przedmiotowy teren został objęty w posiadanie Gminy W. w dniu [...] kwietnia 1948 r., a dotychczasowi właściciele nie złożyli w terminie do dnia 19 października 1948 r. wniosku o przyznanie własności czasowej. Po rozpoznaniu wniosku M. M. - jednego z następców prawnych dawnych właścicieli - o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego z dnia [...] października 1954 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. sygn. akt [...] stwierdziło jego nieważność, uznając, że z akt sprawy wynika, iż dotychczasowi właściciele nieruchomości położonej przy ul. [...] nie złożyli wniosku w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) o przyznanie prawa własności czasowej. Brak było zatem podstaw prawnych do wydania orzeczenia z dnia [...] października 1954 r., albowiem przepisy dekretu nie przewidywały wydawania orzeczeń z urzędu. Art. 1 ustawy [dekretu] stanowił, że wszelkie grunty na obszarze W. przechodzą z dniem wejścia w życie dekretu na własność gminy W. i orzekanie w tym zakresie, bez stosownego wniosku jest pozbawione podstaw prawnych. Podkreślono, że stwierdzenie nieważności przedmiotowego orzeczenia administracyjnego nie zmienia sytuacji prawnej następców prawnych byłych właścicieli. Z datą upływu 6-miesięcznego terminu do złożenia wniosku byli właściciele utracili możliwość przyznania prawa użytkowania wieczystego (dawniej własności czasowej) przedmiotowego gruntu w trybie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Zgodnie z postanowieniem Sądu [...] spadek po J. W. nabyli:[...] ; spadek po F. W. nabyli:[...], co wynika z postanowienia Sądu Rejonowego [...]; z postanowienia Sądu Rejonowego [...] wynika, że spadek po M. O. nabył syn B. O. Aktem notarialnym z dnia [...] marca 1996 r. Rep. [...] M. L. sprzedała M. M. udział wynoszący 1/10 części obu spadków - po ojcu J. W. i matce F. W. W dniu 2 sierpnia 2006 r. M. M. - jeden z następców prawnych J. W. złożył wniosek w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w W. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Prezydent W., po rozpoznaniu wniosku M. M. z dnia 2 sierpnia 2006 r. odmówił M. L., J. W., B. O. oraz M. M. ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w W., twierdząc w uzasadnieniu, że wniosek o ustanowienie prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości został złożony przez M. M. po terminie określonym w art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, który jest nieprzywracalnym terminem zawitym prawa materialnego. Wobec tego z upływem terminu na złożenie wniosku dekretowego wygasło uprawnienie do uzyskania w trybie dekretu prawa użytkowania wieczystego. 3. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji uznać należy za prawidłowe. W myśl art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) gmina uwzględni wniosek byłego właściciela o ustanowienie własności czasowej zgłoszony w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania. Brzmienie tego przepisu, zdaniem organu, wskazuje, że wolą ustawodawcy było przede wszystkim uwzględnienie wniosków o własność czasową, a jedynym kryterium, które winien mieć na uwadze organ rozpoznający wniosek byłego właściciela jest możliwość pogodzenia korzystania z gruntu przez dotychczasowego właściciela z przeznaczeniem tego gruntu według planu zagospodarowania przestrzennego. Istotne znaczenie miało złożenie wniosku o przyznanie wieczystej dzierżawy (własności czasowej, użytkowania wieczystego) w terminie określonym w art. 7 ust. 1 dekretu. Zdaniem organu, objęcie gruntu w posiadanie przez gminę W. nie tworzyło nowego stanu prawnego, ukształtowanego wcześniej dekretem o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W.. Przepisy rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948 r. w sprawie obejmowania w posiadanie gruntów przez gminę m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 6, poz. 43) ustalają tryb, w jakim następuje objęcie gruntu w posiadanie. Przepis § 1 rozporządzenia ma następujące brzmienie: "Obejmowanie w posiadanie przez gminę m.st. Warszawy gruntów na obszarze m.st. Warszawy, nie objętych dotychczas na podstawie rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 7 kwietnia 1946 r. (Dz. U. Nr 16, poz. 112), następuje w drodze ogłoszeń Zarządu Miejskiego W., podanych do publicznej wiadomości przez zamieszczenie w organie urzędowym Zarządu Miejskiego i w jednym z poczytnych pism codziennych wydawanych w W. oraz przez rozplakatowanie.". Z kolei § 3 rozporządzenia stwierdza, iż "Grunty uważa się za objęte w posiadanie z dniem wydania numeru organu urzędowego Zarządu Miejskiego, w którym zamieszczono ogłoszenie". Przepis art. 7 ust. 1 dekretu czynności "objęcia w posiadanie gruntu" przez gminę, nadał takie znaczenie prawne, iż od dnia objęcia w posiadanie gruntu należy liczyć początek terminu do zgłoszenia wniosku o przyznanie własności czasowej. Skoro tak, to zdaniem organu, prawne pojęcie "objęcia w posiadanie gruntów" należy łączyć z określoną datą, którą winno określić rozporządzenie, wydane na podstawie art. 4 dekretu. Według tego przepisu rozporządzenie ustala termin i tryb obejmowania w posiadanie przez gminę W. gruntów określonych w art. 1 dekretu. W wyroku z dnia 11 czerwca 2001 r. sygn. akt OSA 3/01 (ONSA 2001/4/144) Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że "Skutek prawny, polegający na tym, że grunty na określonym obszarze W. zostały objęte w posiadanie przez gminę w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), następował z dniem wydania numeru organu urzędowego Zarządu Miejskiego W., stosownie do przepisu § 3 rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948 r. w sprawie obejmowania w posiadanie gruntów przez gminę m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 6, poz. 43)." Również w utrwalonym orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że warunkiem skutecznego objęcia gruntów w posiadanie przez gminę W. było zamieszczenie ogłoszenia w organie urzędowym Zarządu Miejskiego W., o którym mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948 r. w sprawie obejmowania w posiadanie gruntów przez gminę m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 6, poz. 43). Skutek prawny, polegający na tym, że grunty na określonym obszarze W. zostały objęte w posiadanie przez gminę w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r., następował zaś z dniem wydania numeru powołanego organu urzędowego. Oznacza to, zdaniem organu, że przyznanie uprawnień przewidzianych w art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. było możliwe tylko na wniosek uprawnionych osób, o ile wniosek ten został złożony w terminie 6 miesięcy od dnia objęcia przez gminę miasto W. danego gruntu w posiadanie, we wskazanym znaczeniu. Objęcie przedmiotowej nieruchomości w posiadanie przez gminę W. nastąpiło w dniu 19 kwietnia 1948 r., zatem do dnia 19 października był termin na złożenie stosownego wniosku. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., skoro więc wniosek o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu został złożony po upływie 6 miesięcznego terminu, tj. 2 sierpnia 2006 r., o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu, to zasadnie organ pierwszej instancji odmówił jego uwzględnienia. Bezpodstawne są, zdaniem organu, zarzuty odwołania M. L. o prawidłowo złożonym wniosku w trybie dekretu, albowiem w aktach takiego wniosku nie ma. W swoim odwołaniu - później wycofanym - z dnia 15 listopada 1954 r. J. W. przyznał, że stosownego wniosku nie złożył, z uwagi na zaistniałe wówczas okoliczności. Dla prawidłowości złożenia wniosku dekretowego nie ma znaczenia dlaczego przedmiotowy wniosek nie został złożony, lecz fakt czy i kiedy wniosek został złożony w odpowiednim organie. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron 1. Skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli M. L. i M. M. Skarżący M. M. zarzucił zaskarżonej decyzji: 1. rażące naruszenie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2001 r. [2011 r.] nr [...] obarczonej wadami prawnymi, a w efekcie nie uwzględnienie wniosku o przyznanie prawa własności czasowej nieruchomości położonej przy ul. [...], pomimo zachowania terminu wynikającego z art. 7 ust. 1 dekretu; 2. naruszenie § 2 ust. 2 oraz § 5 rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 7 kwietnia 1946 r. (Dz. U Nr 16, poz. 112) poprzez uznanie, że objęcie gruntu nieruchomości położonej przy ul. [...], nastąpiło z urzędu z dniem 19 kwietnia 1948 r., pomimo zaniechania przeprowadzenia dowodu na okoliczność istnienia prawomocnego planu zabudowania obowiązującego na tym terenie "oraz pomimo oraz dopełniania obowiązku powiadomienia dotychczasowego właściciela"; 3. obrazę przepisów postępowania - art. 7, 8 i 77 § 1 i 4 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz błędne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego okoliczności sprawy; 4. obrazę przepisów postępowania - art. 107 § 1 kpa poprzez brak w uzasadnieniu decyzji wskazania dowodów na podstawie których organ przyjął, iż objecie nieruchomości w posiadanie nastąpiło w dniu 19 kwietnia 1948 r.; 5. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przekroczeniu zasad swobodnej oceny dowodów wyrażonej w przepisie art. 80 kpa - wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca M. L. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 7 kpa, 2. art. 8 kpa, 3. art. 75 w zw. z art. 77 kpa w związku z tym, iż w postępowaniu które decyzja zakończyła nie zbadano zgromadzonych w sprawie dowodów, 4. art. 107 kpa poprzez brak uzasadnienia faktycznego odnoszącego się do zgromadzonych w aktach sprawy dowodów oraz przyczyn, z powodu których określonym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej, 5. art. 12 kpa, gdyż w niniejszej sprawie do chwili obecnej nie rozpatrzono wniosku J. W. złożonego w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy; 6. art. 156 § 1 pkt 2 [kpa], gdyż stan faktyczny wynikający ze zgromadzonych w sprawie dowodów wypełnia dyspozycję art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy i użytkowanie wieczyste powinno być przyznane zgodnie ze złożonym wnioskiem - - domagała się uchylenia decyzji i orzeczenia obowiązku przyznania prawa użytkowania wieczystego i prawa własności budynku na nieruchomości posadowionego na rzecz następców prawnych J. W. do nieruchomości położonej w W. 2. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skarg i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2011 r. odmawiającą ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w W. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skargi nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie naruszają przepisów prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3. 1 Nieruchomość położona w W. uregulowana była jawnym wpisem na imię G. R., której jedyna i wyłączna spadkobierczyni córka – H. z R. T. sprzedała J. W. odziedziczoną nieruchomość aktem notarialnym z dnia [...] maja 1947 r. Rep. [...]. Prezydium Rady Narodowej w W. orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] października 1954 r. odmówiło dotychczasowemu właścicielowi przyznania prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej, wskazując w uzasadnieniu, że przedmiotowy teren został objęty w posiadanie Gminy W. w dniu 19 kwietnia 1948 r., a dotychczasowi właściciele nie złożyli w terminie do dnia 19 października 1948 r. wniosku o przyznanie własności czasowej; jedynym adresatem tej decyzji był Wydział Finansowy Terenowego Oddziału Likwidacyjnego w W. Po rozpoznaniu wniosku M. M. - jednego z następców prawnych dawnych właścicieli - o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego z dnia [...] października 1954 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. stwierdziło jego nieważność, uznając, że z akt sprawy wynika, iż dotychczasowi właściciele przedmiotowej nieruchomości położonej przy ul. [...] nie złożyli w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) wniosku o przyznanie prawa własności czasowej, a zatem brak było podstaw prawnych do wydania orzeczenia z dnia [...] października 1954 r., albowiem przepisy dekretu nie przewidywały wydawania orzeczeń z urzędu. Podkreślono również, że stwierdzenie nieważności przedmiotowego orzeczenia administracyjnego nie zmienia sytuacji prawnej następców prawnych byłych właścicieli, bowiem z datą upływu 6-miesięcznego terminu do złożenia wniosku byli właściciele utracili możliwość przyznania prawa użytkowania wieczystego (dawniej własności czasowej) przedmiotowego gruntu w trybie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). 3.2 Podstawę materialnoprawną decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2011 r. stanowił art. 7 ust. 1 i 2dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), zgodnie z którym dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu, lub osoby prawa jego reprezentujące, a jeżeli chodzi o grunty oddane na podstawie obowiązujących przepisów w zarząd i użytkowanie - użytkownicy gruntu mogą w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną. Przepis stanowi, że gmina uwzględni wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania (ust. 2). Aby zatem gmina mogła wniosek o przyznanie prawa własności czasowej uwzględnić, należało zrealizować obie przesłanki określone w art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. - wniosek powinien zostać zgłoszony przez osoby w tym przepisie wymienione, i w terminie tam określonym. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że objęcie przedmiotowego gruntu w posiadanie przez gminę W. nastąpiło z dniem 19 kwietnia 1948 r., tj. z dniem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym nr 10 Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego W., a zatem, zakreślony w art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. termin 6 miesięczny do złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej - upłynął z dniem 19 października 1948 r. W niniejszej sprawie znalazło zastosowanie rozporządzenie Ministra Odbudowy wydane w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej z dnia 27 stycznia 1948 r. w sprawie obejmowania w posiadanie gruntów przez gminę m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 6, poz. 43), które weszło w życie z dniem ogłoszenia, tj. z dniem 10 lutego 1948 r. Rozporządzenie to w § 1 stanowiło, iż obejmowanie w posiadanie przez gminę W. gruntów na obszarze tej gminy, nie objętych dotychczas w posiadanie na podstawie rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 1946 r. następuje w drodze ogłoszeń Zarządu Miejskiego W., podanych do publicznej wiadomości przez zamieszczenie w organie urzędowym Zarządu Miejskiego, zgodnie natomiast z § 3 tego rozporządzenia - grunty uważano za objęte w posiadanie z dniem wydania numeru organu urzędowego Zarządu Miejskiego, w którym zamieszczono ogłoszenie. Podkreślić należy, że rozporządzenie to w § 2 pkt 2 upraszczało także w stosunku do uchylanego rozporządzenia sposób określenia nieruchomości obejmowanej w posiadanie przez gminę - według nowej regulacji wystarczyło oznaczenie obszaru na którym grunty zostają objęte w posiadanie. Skoro więc Dziennik Urzędowy Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego W. nr 10 ukazał się w dniu 19 kwietnia 1948 r. to uznać należy, że termin sześciomiesięczny, określony w art. 7 ust.1 dekretu z dnia 26 października 1945r., upłynął w dniu 19 października 1948 r. Również w utrwalonym orzecznictwie przyjmuje się, że warunkiem skutecznego objęcia gruntów w posiadanie przez gminę W. było zamieszczenie ogłoszenia w organie urzędowym Zarządu Miejskiego W., o którym mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948 r. w sprawie obejmowania w posiadanie gruntów przez gminę W. Skutek prawny, polegający na tym, że grunty na określonym obszarze W. zostały objęte w posiadanie przez gminę w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r., następował zaś z dniem wydania numeru powołanego organu urzędowego, natomiast przyznanie uprawnień przewidzianych w art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r., było możliwe tylko na wniosek uprawnionych osób, o ile wniosek ten został złożony w terminie 6 miesięcy od dnia objęcia przez gminę miasto stołeczne W. danego gruntu w posiadanie, we wskazanym znaczeniu. Objęcie przedmiotowej nieruchomości w posiadanie przez gminę W. nastąpiło w dniu 19 kwietnia 1948 r. tj z dniem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr 10 Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego W, zatem do dnia 19 października 1948 r. był termin na złożenie stosownego wniosku. Podkreślić należy, że w obrocie prawnym znajduje się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2006 r. stwierdzająca nieważność orzeczenia z dnia [...] października 1954 r., z uwagi na fakt, iż dotychczasowi właściciele przedmiotowej nieruchomości położonej przy ul. [...] nie złożyli w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. wniosku o przyznanie prawa własności czasowej, a zatem brak było podstaw prawnych do wydania orzeczenia z dnia [...] października 1954 r. Słusznie również podkreślono, że stwierdzenie nieważności przedmiotowego orzeczenia administracyjnego nie zmienia sytuacji prawnej następców prawnych byłych właścicieli, bowiem z datą upływu 6-miesięcznego terminu do złożenia wniosku byli właściciele utracili możliwość przyznania prawa użytkowania wieczystego (dawniej własności czasowej) przedmiotowego gruntu w trybie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. Skoro, więc wniosek o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu został złożony po upływie 6 miesięcznego terminu o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu, tj. w dniu 2 sierpnia 2006 r., to organ słusznie odmówił jego uwzględnienia. Podkreślić należy, że w aktach administracyjnych sprawy nie ma wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu, natomiast z akt administracyjnych sprawy wynika jednoznacznie, że dawny właściciel J. W. w swoim odwołaniu z dnia 15 listopada 1954 r. od decyzji z dnia [...] października 1954 r., które to odwołanie następnie wycofał, przyznał, że stosownego wniosku o przyznanie prawa własności czasowej nie złożył, z uwagi na zaistniałe wówczas okoliczności, przy czym, jak słusznie zauważył organ, nie ma znaczenia dlaczego wniosek nie został złożony. IV. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. V. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.