I SA/Wa 2292/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu radcy prawnego K. S. od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 21 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 2292/15 w sprawie ze skargi L. R. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie starszego referendarza sądowego. Postanowieniem z dnia 15 lutego 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącej L. R. prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W związku z czym na pełnomocnika skarżącej został wyznaczony radca prawny K. S. Następnie wyrokiem z dnia 17 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L. R. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...]. Przy czym na rozprawę, poprzedzającą wydanie ww. orzeczenia, stawił się pełnomocnik skarżącej, który popierając skargę wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów od strony przeciwnej, ewentualnie o przyznanie wynagrodzenia z tytułu zastępstwa procesowego udzielonego z urzędu, które nie zostało opłacone ani w całości, ani w części. Dodatkowo złożył wniosek o zwrot kosztów dojazdu do Sądu w kwocie 34 zł, na potwierdzenie czego dołączył spis kosztów wraz z dowodem zakupu biletu. Starszy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 21 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 2292/15 przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego K. S. kwotę: 240,00 zł, 55,20 zł (stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług) oraz 34 zł tytułem zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków, tj. łącznie kwotę 329,20 zł. Powyższe orzeczenie referendarza zostało doręczone w dniu 23 lipca 2016 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki. W dniu 28 lipca 2016 r. (data stempla pocztowego) radca prawny K. S. złożył sprzeciw od powyższego orzeczenia, wnosząc o przyznanie wynagrodzenia w wysokości 3.600 zł, powiększonego o podatek od towarów i usług. Uzasadnił, że Sąd prawidłowo uznał, że podstawę prawną do ustalenia wynagrodzenia radcy prawnego stanowi rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.) Przy czym za błędne uznał stanowisko Sądu, że rekompensata za mienie pozostawione poza dawnymi granicami RP nie jest świadczeniem pieniężnym. W jego ocenie wynagrodzenie powinno zostać ustalone w oparciu o § 14 ust. 2 lit a) powołanego rozporządzenia. Rekompensata jest świadczeniem pieniężnym, co potwierdza doświadczenie życiowe i ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U z 2014 r., poz. 1090). Prawo to, zgodnie z art. 13 jest realizowane w formie zaliczenia wartości pozostawionej nieruchomości na cenę nabywanej nieruchomość Skarbu Państwa (pkt 1) lub świadczenia pieniężnego (pkt 2). Nawet jeśli rekompensata przybiera formę zaliczenia, to przedstawia się ona jako świadczenie pieniężne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na mocy przepisu art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Stosownie natomiast do treści art. 250 powołanej ustawy wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W myśl § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U., poz. 1804) do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania. Natomiast w § 23 powołanego rozporządzenia ustawodawca ustalił, że wchodzi ono wżycie z dniem 1 stycznia 2016 r. Z uwagi na okoliczności, że niniejsza sprawa została wszczęta w dniu 8 grudnia 2015 r., tj. w dniu nadania skargi i zakończona wyrokiem z dnia 17 czerwca 2016 r. starszy referendarz sądowy słusznie uznał, że zastosowanie znajdzie art. 21 powołanego rozporządzenia. Koszty nieopłaconej pomocy prawnej zostaną natomiast ustalone w oparciu o przepisy dotychczasowe, tj. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Z tym stanowiskiem zgodził się wnoszący sprzeciw. Zgodnie z przepisem § 14 ust. 2 lit c) tego ostatniego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie - 240 zł. W takiej właśnie kwocie przyznano wynagrodzenie za udzieloną pomoc prawną. W niniejszej sprawie Sąd stanął na stanowisku, że pełnomocnik skarżącej błędnie wywodzi, że przy ustaleniu wynagrodzenia zastosowanie powinien znaleźć przepis § 14 ust. 2 lit. a) powołanego rozporządzenia - dotyczący stawki minimalnej w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. Przedmiotem zaskarżenia w przedmiotowej sprawie jest bowiem akt z zakresu administracji publicznej, dotyczący uprawnienia wynikającego z przepisu prawa. Aktem tym nie została objęta należność pieniężna. Zaskarżonym aktem utrzymano bowiem w mocy decyzję odmawiającą potwierdzenia prawa do rekompensaty. Stanowisko pełnomocnika, że skarżący dochodził świadczenia pieniężnego i z tego względu zaskarżonym aktem objęta jest należność pieniężna, nie ma usprawiedliwionych podstaw. W tym przypadku postępowanie sądów, zasądzających (stosunkowo) koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w oparciu o kwotę wskazaną jedynie przez skarżącego – nie wynikającą z zaskarżonego aktu, czy też z przepisów prawa, byłoby niezgodne z obowiązującym prawem. Ponadto za prawidłowy uznać należy dokonany przez starszego referendarza sadowego zwrot udokumentowanych i poniesionych wydatków przez pełnomocnika, który stanowił koszt dojazdu na rozprawę przed sądem administracyjnym w I instancji w wysokości 34 zł. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie z art. 260 § 1-3 Ppsa, orzekł jak w postanowieniu.