I SA/Wa 2299/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w sprawie ze skargi W.B. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie wydania decyzji z naruszeniem prawa postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 26 października 2012 r. W.B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] stwierdzającą, że decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] października 1954 r. nr [...] oraz utrzymane nią w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] maja 1954 r. nr [...] w części określonej w aktach notarialnych obejmujących sprzedaż lokali mieszkalnych nr [...],[...],[...] w budynku posadowionym na działce nr [...] wchodzącej w skład nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] oraz udziałów przypadających właścicielom tych lokali w części budynku i jego urządzeniach służących do wspólnego użytku ogółu mieszkańców, a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali wydane zostały z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdzono ich nieważność. W niniejszej skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że w przypadku przeciągającego się postępowania sądowego w niniejszej sprawie, kolejne czynności organów administracyjnych mogą doprowadzić do utraty jego własności, a w takim przypadku nawet ewentualne odszkodowanie nie wynagrodzi mu szkody, gdyż w odtworzenie pierwotnego wyglądu lokalu cała jego rodzina włożyła nie tylko wiele pieniędzy, lecz przede wszystkim starań, trudów i emocji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowania prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Celem tego przepisu jest udzielenie ochrony tymczasowej skarżącemu przed trudnymi, czy wręcz niemożliwymi do odwrócenia skutkami jakie może wywołać kwestionowana decyzja lub inny wydany w granicach tej sprawy akt, w sytuacji gdy ostatecznie na skutek prawomocnego orzeczenia sądowego zostanie on wyeliminowany z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzależnione jest do charakteru decyzji (czy ma ona cechy wykonalności) oraz od wykazania przez stronę skarżącą, że konsekwencją jej wykonania mogą być skutki, o których mowa w tym przepisie. Przez pojęcie "wykonanie aktu administracyjnego" należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny stanu rzeczy lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. (por. J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2006, s. 186). W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego dotyczy wstrzymania wykonania decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z [...] lipca 2011 r. stwierdzającą, że decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] października 1954 r. oraz utrzymane nią w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej W. z [...] maja 1954 r. o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] zostały wydane z naruszeniem prawa w części określonej w aktach notarialnych o sprzedaży lokali nr [...],[...] i [...] w budynku posadowionym na działce nr [...], zaś w pozostałej części stwierdzającą ich nieważność. Wniosek ten skarżący, będący właścicielem lokalu nr [...] znajdującego się w posadowionym na przedmiotowym gruncie budynku, uzasadnił tym, że w konsekwencji przeciągającego się postępowania sądowego kolejne czynności organów administracji mogą doprowadzić do sytuacji, w której utraci on swoją własność. Zaś ewentualne odszkodowanie nie wynagrodzi mu szkody, jaką by poniósł. Wraz z rodziną włożył on bowiem niemało trudu i pieniędzy w odtworzenie pierwotnego wyglądu lokalu. Wskazywane przez stronę przyczyny, nie mogły jednak prowadzić do uwzględnienia wniosku. Zważyć bowiem należy, że kwestionowana decyzja eliminując ze skutkiem ex tunc rozstrzygnięcia dekretowe w zakresie odnoszącym się do części gruntu przynależnej do lokalu nr [...], jak też części samego budynku, wprawdzie powoduje, że odżywa w tym zakresie wniosek dawnych właścicieli, który będzie musiał być ponownie rozpoznany przez Prezydenta W. Natomiast nie skutkuje przywróceniem własności do gruntu jego dawnym właścicielom (ich następcom prawnym). Nie prowadzi także do automatycznego przywrócenia na ich rzecz własności tej części lokali i udziałów w częściach wspólnych posadowionego na gruncie budynku, które zostały zbyte na rzecz osób trzecich w drodze decyzji administracyjnej (a następnie zawartych w ich wykonaniu aktów notarialnych). Skoro więc pierwotną podstawą nabycia przez skarżącego własności lokalu nr [...] wraz z udziałem w prawie użytkowania wieczystego gruntu, była decyzja o sprzedaży tego lokalu z [...] kwietnia 1989 r., która nadal istnieje w obrocie prawnym i jest on ujawniony jak współwłaściciel tego lokalu w księdze wieczystej KW nr [...] (obok A.B. i J.B.), to wykonanie kwestionowanych decyzji nadzorczych, względnie ich wstrzymanie, nie wpływa bezpośrednio na sferę przysługujących mu do ww. lokalu praw. Nadal wszak pozostają one pod ochroną wynikającą z instytucji rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Mając zatem na względzie to, że przesłanką udzielenia skarżącemu przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrony tymczasowej jest zabezpieczenie go przed ewentualną szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami wynikającymi z wykonania kwestionowanej decyzji, to brak związku między wykazywanym zagrożeniem, a treścią rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, której wykonanie miałoby ulec wstrzymaniu, prowadzić musi do wniosku, że zgłoszone przez stronę żądanie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak sentencji postanowienia.