I SA/Wa 230/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędziowie WSA Elżbieta Sobielarska Asesor WSA Anna Tarnowska-Mieliwodzka /spr./ Protokolant Marta Ways po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. I SA/Wa 230/04 Uzasadnienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] przyznającą G. K. zasiłku celowego w wysokości [...] zl w miesiącu listopadzie 2003 r. z przeznaczeniem na podstawowe potrzeby, które zawarł we wniosku z dnia 21 października 2003 r. W uzasadnieniu organ przedstawił następujący przebieg sprawy: Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w P. decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. orzekł o przyznaniu zasiłku celowego w wysokości [...] zł. w miesiącu listopadzie 2003 r. z przeznaczeniem na podstawowe potrzeby. W uzasadnieniu organ wysokość przyznanej pomocy finansowej ograniczonymi środkami finansowymi ośrodka pomocy społecznej i dużą liczbą osób ubiegających się o świadczenia pieniężne. G. K. wniósł odwołanie zarzucając naruszenie przepisów ustawy o pomocy społecznej. Zdaniem odwołującego się udzielenie pomocy, o którą wnosi jest obligatoryjne i uważa, że powinien otrzymać zasiłek w wysokości. [...] zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniesiono, że organ pierwszej instancji nie naruszył prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia, a tylko w takim wypadku organ II instancji mógłby orzec odmiennie. G. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., zarzucając przekroczenie granic administracyjnego uznania przy ocenie wysokości przyznanego zasiłku celowego. Przyznanie zasiłku w wysokości absolutnie uniemożliwiającej zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych stanowi o uchylaniu się organu pomocy społecznej od spoczywającym na niej obowiązku należytego zabezpieczenia osób uprawnionych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. G. K. ponadto złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 12 kwietnia 2005 r. wniosek o zawieszenie postępowania sądowego w przedmiotowej sprawie i wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego zgodnie z art.1§1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3§ 1 i § 2 pkt 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ogranicza się do badania zgodności orzeczenia z prawem. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r., Nr 64, poz. 414), celem pomocy społecznej jest pomoc osobom w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie sami pokonać, wykorzystując własne środki, możliwości i uprawnienia w zaspokajaniu niezbędnych potrzeb bytowych. Z akt administracyjnych wynika, że G. K. 31 października 2003 r wystąpił do Ośrodka Pomocy Społecznej w P. o przyznanie zasiłku celowego na zakup żywności, leków, opału, środków czystości, na uregulowanie kosztów opłat mieszkaniowych w wysokości co najmniej kryterium dochodowego. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w P. uznając, że wnioskodawca nie posiada żadnego źródła dochodu a jedynym dochodem są środki finansowe, które systematycznie otrzymuje z ośrodka pomocy społecznej, w związku z ograniczonymi środkami jakimi dysponuje ośrodek na świadczenia w formie zasiłków celowych w miesiącu listopadzie oraz liczbą osób kwalifikujących się do pomiocy przyzna zasiłek w wysokości [...] zł. Stosownie do treści art. 32 powołanej ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Z treści tego artykułu wynika, że decyzja o przyznaniu zasiłku celowego ma charakter uznaniowy. Tym samym spełnienie kryteriów przez ubiegającego się o zasiłek celowy nie oznacza, ze istnieje po jego stronie roszczenie o przyznanie świadczenia w wysokości określonej przez niego. Organ rozpatrując wniosek o przyznanie pomocy zobowiązany jest mieć na względzie nie tylko interes jednej osoby, lecz musi mieć na uwadze również inne osoby będące w trudnej sytuacji. Należy zatem stwierdzić, ze organ przyznając zasiłek celowy w wysokości odbiegającej od wnioskowanej przez G. K. nie naruszy prawa. Ustosunkowując się do wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania i wystąpienia z zapytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego Sąd zauważył, iż wniosek dotyczy ustawy z dnia 12 marca 2004 r o pomocy społecznej. Natomiast sprawa rozpatrywana przez sąd dotyczy ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r., Nr 64, poz. 414), a zatem brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku. W ocenie sądu organy administracyjne przeprowadziły prawidłowo postępowanie wyjaśniające. W uzasadnieniach decyzji zostały prawidłowo podane motywy orzeczenia o przyznaniu zasiłku celowego w wysokości [...] zł. a nie w wysokości żądanej przez skarżącego. Należy więc uznać, że decyzje nie naruszają prawa. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.