I SA/Wa 230/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Protokolant referent-stażysta Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2012 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. C., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści dwa 80/100) złotych, w tym: tytułem kosztów postępowania kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 82,80 (osiemdziesiąt dwa 80/100) złotych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] orzekającą o przyznaniu A. B. specjalnego zasiłku celowego w wysokości [...] zł na dofinansowanie do zakupu opału w miesiącu listopadzie 2011 r. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia 13 października 2011 r. A. B. wystąpiła o udzielenie pomocy finansowej na zakup opału na zimę. Wójt Gminy C. decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. przyznał wnioskodawczyni specjalny zasiłek celowy na dofinansowanie do zakupu opału w wysokości [...] zł w miesiącu listopadzie 2011 r. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła A. B., wskazując na swoją trudną sytuację finansową, zdrowotną i mieszkaniową, wnosząc o przyznanie mieszkania socjalnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. utrzymało w mocy powyższą decyzję i wskazało, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz piśmie z dnia 13 grudnia 2011 r. organ pierwszej instancji podał, iż jak wynika z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego i przedstawionych dokumentów, wnioskodawczyni spełnia wymogi przyznania świadczenia w formie specjalnego zasiłku celowego określonego w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), powoływana dalej jako "U.p.s.". Ustalając wysokość świadczenia wzięto przy tym pod uwagę sytuację życiową świadczeniobiorcy, jak również możliwości pomocy społecznej w tym wysokość środków, jakimi dysponuje Ośrodek Pomocy Społecznej na zasiłki celowe, a także potrzeby innych osób ubiegających się o świadczenia pieniężne z pomocy społecznej. Ponadto podkreślono, iż wnioskodawczyni otrzymała jeden z wyższych zasiłków na dofinansowanie do zakupu opału. Mając powyższe na uwadze Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Pomoc społeczna ma udzielać wsparcia, a nie spełniać wszystkie żądania podopiecznych. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnioną pismami z dnia 21 lutego 2012 r. i z dnia 21 maja 2012 r., wniosła A. B. wskazując na swoje niezadowolenie z działalności Ośrodka Pomocy Społecznej w C. Skarżąca podała jednocześnie, że domaga się przyznania jej mieszkania socjalnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Dokonując takiej kontroli Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej nie można zarzucić naruszenia prawa. Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 3 U.p.s. pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1 U.p.s., przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Potrzeby zaś osób i rodzin korzystających z pomocy winny zostać uwzględnione, o ile odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Z powyższego wynika, że pomoc społeczna nie ma służyć pełnemu zaspokajaniu potrzeb podopiecznych, ale rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Uznanie administracyjne, które występuje przy przyznawaniu świadczeń z pomocy społecznej (m.in. art. 39 U.p.s.), w tym również, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, zasiłku celowego specjalnego na podstawie art. 41 pkt 1 U.p.s., polega na tym, że organ pomocowy dokonuje oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb. Sam zatem fakt spełniania ustawowych kryteriów nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej zasiłku celowego, ponieważ organ może, ale nie musi przyznać świadczenie. Nie zawsze też świadczenie przyznane zostanie w wysokości zgodnej z oczekiwaniami osoby ubiegającej się o nie. Możliwości finansowe organów odpowiedzialnych za udzielenie pomocy nie są bowiem nieograniczone, a liczba osób wymagających wsparcia jest znaczna i stale rośnie. Tym samym organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego organ musi mieć ponadto na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, ale również interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji uznały, że A. B. spełnia przesłanki określone w ustawie o pomocy społecznej warunkujące uzyskanie świadczenia z pomocy społecznej, w związku z czym przyznały skarżącej, zgodnie z jej wnioskiem, zasiłek celowy specjalny w listopadzie 2011 r. w wysokości [...] zł z przeznaczeniem na zakup opału. Jak wynika ponadto z pisma Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. z dnia 13 grudnia 2011 r. nr [...], w listopadzie 2011 r. zasiłki celowe specjalne przyznano [...] osobom/rodzinom w łącznej kwocie [...] zł, przy czym średnia wysokość świadczenia wyniosła [...] zł, a więc mniej niż pomoc przyznana skarżącej. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że organy obu instancji wydały decyzje w oparciu o obowiązujące przepisy, nie przekraczając granic uznania administracyjnego, dokonały ustaleń wszystkich okoliczności, od jakich w świetle ustawy o pomocy społecznej uzależnione jest udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego. Motywy podjętych rozstrzygnięć zostały natomiast wyczerpująco uzasadnione w decyzjach. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących nieuwzględnienia przez organy wniosku skarżącej o przyznanie mieszkania socjalnego wskazać należy, że kwestie związane z przydziałem mieszkań nie należą do zadań Ośrodków Pomocy Społecznej, a zatem nie były również przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie dotyczącej przyznania skarżącej zasiłku celowego specjalnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 powołanej ustawy.