I SA/Wa 2305/11

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi H. S. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych Wraz ze skargą na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2011 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury z [...] kwietnia 2010 r. H. S. wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu złożonego wniosku oraz w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, zawartym w urzędowym formularzu PPF, wnioskodawczyni podała, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej. Jak wynika z oświadczenia, wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wraz ze szwagrem. Oboje są osobami w podeszłym wieku (71 i 70 lat), utrzymując się ze świadczenia emerytalnego i rentowego w łącznej wysokości [...] zł. Skarżąca wyjaśniła, że na jej trudną sytuację materialną negatywnie wpływa zły stan zdrowia (m.in. [...], [...], [...]) wymagający ponoszenia dodatkowych wydatków. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym jest możliwe wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Biorąc pod uwagę wysokość uzyskiwanych przez skarżącą stałych dochodów oraz fakt, iż nie posiada ona oszczędności ani nie jest możliwe uzyskanie przez stronę dodatkowych przychodów, jak też opierając się na przeciętnych kosztach prowadzenia dwuosobowego gospodarstwa domowego, uzasadnionym pozostaje ustalenie, iż wnioskodawczyni nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zobowiązanie skarżącej do uiszczenia opłat sądowych, niezależnie nawet od ich niskiej wysokości wynikającej z przedmiotu zaskarżenia (wpis od skargi na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym - 100 zł), nie może nastąpić bez naruszenia zasady ponoszenia przez stronę w pierwszej kolejności wydatków uzasadnionych, związanych z koniecznym utrzymaniem. Tak rozumiane względy nakazywały, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzec jak w sentencji postanowienia.