I SA/Wa 2307/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) Protokolant ref. staż. Dorota Gaj po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2011 r. sprawy ze skargi Z.D. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania swojej niewłaściwości do załatwienia sprawy oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2010 r., nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu zażalenia Z.D., utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] dotyczące przekazania sprawy do rozpatrzenia zgodnie z właściwością. Postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] Wojewoda [...] uznał się za niewłaściwy w przedmiocie rozpoznania pisma Z.D. z dnia [...] sierpnia 2010 r. zatytułowanego "skarga" i przekazał przedmiotowe pismo do rozpatrzenia, zgodnie z właściwością, Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. Zażalenie na postanowienie Wojewody wniosła Z.D. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozpoznając w/w zażalenie stwierdził, że z oceny treści pisma skarżącej z dnia [...] sierpnia 2010 r. wynika, iż stanowi ono zażalenie na niezalatwienie w terminie przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. wniosku Z.D. w sprawie dotyczącej zasiłku stałego, okresowego, celowego, specjalnego celowego w okresie styczeń-lipiec 2010 r. W związku z czym Wojewoda zasadnie zakwalifikował powyższe pismo jako zażalenie wniesione w trybie art. 37 Kpa i przekazał je do rozpatrzenia, zgodnie z właściwością, Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. Skargę na postanowienie Ministra, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożyła Z.D. Skarżąca zarzuciła organowi II instancji naruszenie art. 7, 17, 18, 22, 37,110 Kpa. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zatem legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga jest niezasadna, bowiem zarówno zaskarżone postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2010 r., jak i poprzedzające je postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., nie naruszają prawa. Na wstępie podkreślić należy, że stosownie do treści art. 19 Kpa organy administracji publicznej zobowiązane są przestrzegać z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Oznacza to, że organ administracji publicznej, do którego wpłynęło określone pismo (podanie), powinien dokonać jego oceny pod względem swojej właściwości w sprawie będącej przedmiotem żądania. W przypadku zaś, gdy organ, do którego wniesiono podanie uzna się za niewłaściwy do załatwienia danej sprawy, zobowiązany jest – stosownie do art. 65 § 1 Kpa – niezwłocznie przekazać pismo do organu właściwego, informując o tym wnoszącego podanie. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że Z.D. pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r., skierowanym do Wojewody [...], złożyła skargę na niezałatwienie w sposób merytoryczny (decyzjami) jej wniosków o przyznanie zasiłku stałego, okresowego, celowego, specjalnego celowego w okresie styczeń – lipiec 2010 r. Należy zatem uznać, iż skarżąca wystąpiła z zażaleniem wniesionym w trybie art. 37 Kpa. Wyjaśnić należy, że zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej reguluje ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), przy czym żaden jej przepis nie daje uprawnień wojewodzie do wydawania decyzji administracyjnych w zakresie przyznawania w/w świadczeń pieniężnych. W myśl natomiast ustawy zadania pomocy społecznej w gminie wykonuje ośrodek pomocy społecznej. Powyższe oznacza, że przyznawanie i wypłacanie przewidzianych ustawą świadczeń – w tym zasiłku stałego, okresowego, celowego i specjalnego zasiłku celowego – należy do zadań gminy a podmiotem realizującym te zadania jest kierownik ośrodka pomocy społecznej. Natomiast stosownie do art. 37 § 1 Kpa zażalenie przysługuje do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zgodnie z art. 17 pkt 1 Kpa organami wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego są samorządowe kolegia odwoławcze. Tym samym zarówno postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. przekazujące przedmiotowe pismo skarżącej z dnia [...] sierpnia 2010 r. – stanowiące w istocie zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie – do rozpatrzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., jak i utrzymujące je w mocy postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2010 r., nie naruszają prawa. Odnosząc się do podnoszonych w skardze zarzutów, w świetle uwag poczynionych wyżej, Sąd stwierdza, że nie doszło do naruszenia art. 7, 17, 18, 22, 37, 110 Kpa. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.