I SA/Wa 2307/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Z. D. o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 2307/10 oddalającego skargę Z. D. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2010r. nr [...] w przedmiocie uznania swojej niewłaściwości do załatwienia sprawy postanawia odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 2307/10 oddalił skargę Z. D. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2010r. nr [...] w przedmiocie uznania swojej niewłaściwości do załatwienia sprawy. Orzeczenie z dnia 2 marca 2011r. wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o możliwości i trybie wniesienia skargi kasacyjnej doręczone zostało skarżącej w dniu 5 kwietnia 2011 r. (k-30). W dniu 19 kwietnia 2011 r. mąż skarżącej A. D. złożył sporządzoną osobiście przez siebie skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2011r. W uzasadnieniu skargi wskazano, że wniesiono ją z powodu "wyrządzenia szkody, krzywdy, naruszenie zasady legalności i zasadności przez WSA w przedmiotowej sprawie". Pismem z dnia 5 maja 2011r. Sąd wezwał A. D. do nadesłania pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżącej przed sądem administracyjnym. W odpowiedzi A. D. wskazał, że zgodnie z art. 29 w zw. z art. 23 kodeksu rodzinnego nie ma obowiązku legitymowania się pełnomocnictwem procesowym do reprezentowani żony przed sądem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 285a § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe (§ 1). Skarga, o której mowa w § 1, przysługuje również w wyjątkowych przypadkach od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych (§ 2). Powyższe oznacza, że przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem może być jedynie orzeczenie prawomocne. Jak wynika z akt sprawy orzeczenie stało się prawomocne z dniem 6 maja 2011 r., co oznacza, że na dzień wniesienia skargi tj. 19 kwietnia 2011 r. wyrok z dnia 2 marca 2011r. nie był jeszcze prawomocny. Ponadto skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem została sporządzona nie przez radcę prawnego lub adwokata, ale osobiście przez męża skarżącej niebędącego pełnomocnikiem zawodowym tj. wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 175 § 1 w związku z art. 285f § 3, co również skutkuje odrzuceniem takiej skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 285a § 1 i § 2 w związku z art. 285l i art. 178 oraz art. 175 § 1 w związku z art. 285f § 3 P.p.s.a postanowił orzec jak w sentencji.