I SA/Wa 2316/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska (spr.) WSA Przemysław Żmich Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej K. i Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta K. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Minister Administracji i Cyfryzacji (dalej jako organ) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej jako kpa), utrzymał w mocy decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji Nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...] stwierdzającą nieważność części (w odpowiednim udziale) decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1992 r., znak: [...]. Decyzją tą, działając na podstawie art. 18 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, ze zm.) Wojewoda stwierdził nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa, nieodpłatnie własności zabudowanej nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej [...], obręb Nr [...], działka nr [...] - uregulowanej w księdze wieczystej KW Nr [...], prowadzonej przez Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego dla [...]. Natomiast podstawę stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej z dnia [...] sierpnia 1992 r. stanowiła ostateczna decyzja administracyjna stwierdzająca nieważność części decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] listopada 1986 r., Nr [...] o "przejściu" na własność Skarbu Państwa działki nr [...] przy ul.[...]. Innymi słowy podstawą stwierdzenia nieważności decyzji kamunalizacyjnej Wojewody było ustalenie, iż w dacie komunalizacji sporna nieruchomość w określonym udziale we współwłasności nie stanowiła własności Skarbu Państwa albowiem z obrotu prawnego w trybie nadzwyczajnym z mocą ex tunc została wyeliminowana decyzja administracyjna potwierdzająca w odpowiednim udziale tytuł prawny Skarbu Państwa do ww gruntu (vide decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2013 r., znak [...]. Gmina Miejska [...] - Prezydent Miasta [...] i Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta Miasta [...] (dalej jako skarżący) zarzucili ww decyzji naruszenie przepisów postępowania w postaci: - art. 97 par 1 pkt 4 kpa poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy na organie ciąży obowiązek zawieszenia postępowania, a to z uwagi na toczące się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] listopada 1986 r. Nr [...], którego wynik ma wpływ na rozstrzygniecie w niniejszej sprawie; - art. 156 § 2 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu przez organ, że od daty wydania przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...] sierpnia 1992 r. znak [...], nie upłynął znaczny upływ czasu, podczas gdy od daty wydania powołanego orzeczenia upłynęły [...] lata. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie w całości decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] listopada 2015 roku Nr [...] znak [...] (utrzymującej w mocy decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji Nr [...] z dnia [...] lipca 2015 znak [...] i o zasądzenie od Ministra Administracji i Cyfryzacji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, że podstawą przejścia na własność Skarbu Państwa działki nr [...] przy ul. [...] w [...] była decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] listopada 1986 r., Nr [...]. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2013 r., znak:[...], stwierdzono m.in. nieważność ww decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] listopada 1986 r. w zakresie odpowiadającym udziałowi Gminy [...] we współwłasności nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] obręb [...] zabudowanej budynkiem położonym przy ul. [...] w [...] w zakresie [...] części. W konsekwencji w dacie komunalizacji na dzień 27 maja 1990 r. wskazana wyżej część nieruchomości nie stanowiła własności Skarbu Państwa, lecz osób fizycznych. Wydanie w tym zakresie deklaratoryjnej decyzji komunalizacyjnej stanowiło rażące naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, a to stanowi podstawę wyeliminowania kontrolowanej decyzji na mocy przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa - w zakresie odpowiadającym udziałowi Gminy [...] we współwłasności nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] w [...] części. Jakkolwiek powyższe rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia [...] grudnia 2013 r.. sygn. akt II SA/Kr 1101/13, oddalił skargi to jednak Sąd nie wstrzymał jego wykonalności. Zasadnie zatem organ przyjął, iż postępowanie przed sądem administracyjnym nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Sam fakt zainicjowania postępowania nadzwyczajnego, mającego na celu eliminację decyzji, nie stanowi przesłanki zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 kpa; nie powoduje bowiem sytuacji braku możliwości rozpatrzenia sprawy co do istoty, bowiem zgodnie z ideą art. 16 § 1 kpa, organ rozpatrujący sprawę ma obowiązek respektować stan prawny ukształtowany inną ostateczną decyzją pozostającą w obrocie prawnym. W dacie orzekania przez tut. Sąd sprawa przed sądem administracyjnym została prawomocnie zakończona. W orzecznictwie przesądzono także, że w tego typu sprawie nie ma zastosowania zakresowy wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. wydany w sprawie P 46/13. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny orzekł, że "art. 156 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Ponieważ jednak ustawodawca nie wprowadził do kpa normy ograniczającej czasowo stosowanie ww art. 156 kpa, upływ czasu, jaki miał miejsce od daty wydania ww decyzji – pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu w trybie art. 151 ppsa.