I SA/Wa 2317/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Miernik Sędzia WSA Joanna Skiba Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2011 r. sprawy ze skargi W. K. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 310/10 1. wznawia postępowanie sądowe; 2. oddala skargę o wznowienie postępowania; 3. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego E. Z., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. W. K. reprezentowany przez radcę prawnego E. M. Z., wniósł o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 310/10 oraz postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 310/10 poprzez uchylenie tych orzeczeń w całości. Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez skarżącego od wyroku z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 310/10 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, iż skarga kasacyjna jest niedopuszczalna z uwagi na to, iż została sporządzona bezpośrednio przez skarżącego. Jako podstawę prawną Sąd wskazał art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej jako ppsa), który stanowi o konieczności sporządzenia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika zawodowego jakim jest adwokat lub radca prawny. Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] stycznia 2010 r. W. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia [...] marca 2010 r. skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w postaci ustanowienia z urzędu radcy prawnego Ł. G. Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. ustanowił on adwokata K. G. pełnomocnikiem substytucyjnym do prowadzenia sprawy toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie o sygn. akt I SA/Wa 310/10. W dniu 29 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem oddalił skargę W. K. z dnia [...] stycznia 2010 r. Skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożył bezpośrednio skarżący pismem z dnia 12 sierpnia 2010 r. Następnie w dniu 16 sierpnia 2010 r. adwokat K. G. poinformowała Sąd, że nie stwierdziła podstaw do złożenia skargi kasacyjnej. Na tę okoliczność załączyła odpis opinii. Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną wniesioną osobiście przez skarżącego. W dniu 26 sierpnia 2010 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] zawiadomiła Sąd o zmianie pełnomocnika z urzędu, z radcy prawnego Ł. G. na radcę prawnego E. Z W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 310/10 oddalającego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 4 stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia, oraz postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2010 r. radca prawny E. Z. działająca w imieniu W. K. wniosła o ich uchylenie oraz merytoryczne rozpoznanie skargi kasacyjnej i orzeczenie o kosztach postępowania. Jako podstawę wznowienia pełnomocnik skarżącego podał art. 271 pkt 2 ppsa, wskazując, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej nie był on właściwie reprezentowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem WSA w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2010 r. (sygn. akt I SA/Wa 310/10) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia stanowi art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który brzmi "można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania: nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu, albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe". Podstawowym zarzutem skargi jest naruszenie przez Sąd w zaskarżonych orzeczeniach, przepisów prawa procesowego tj. art. 271 pkt 2 ppsa, poprzez brak właściwej reprezentacji strony skarżącej przy sporządzaniu skargi kasacyjnej co jej zdaniem upoważnia do żądania wznowienia postępowania na podstawie powyższego przepisu. W przypadku żądania wznowienia postępowania na wskazanej przez skarżącego podstawie prawnej Sąd zobligowany jest jedynie do zbadania czy w chwili wydania prawomocnego orzeczenia zaistniała przyczyna nieważności, natomiast ewentualne wystąpienie takich przyczyn już po wydaniu orzeczenia nie ma żadnego znaczenia prawnego. Z materiału dokumentacyjnego znajdującego się w aktach sprawy o sygn. I SA/Wa 310/10 w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia, którego wznowienia żąda skarżący wynika niezbicie, że w dacie wydania tego orzeczenia strona skarżąca była właściwie reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego ustanowionego z urzędu, radcę prawnego Ł. G., który udzielił pełnomocnictwa substytucyjnego do reprezentowania go w tej sprawie adwokatowi K. G., w imieniu której występował na rozprawie w dniu 29 czerwca 2010 r. aplikant adwokacki K. R. przedkładając Sądowi upoważnienie od adwokat K. G. W dniu 5 lipca 2010 r. adwokat K. G. złożyła wniosek o uzasadnienie powyższego wyroku, które wysłano do pełnomocnika w dniu 27 lipca 2010 r. W dniu 16 sierpnia 2010 r. z zachowaniem ustawowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej do Sądu wpłynęła opinia adwokat K. G. w sprawie braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2010 r. o sygn. I SA/Wa 310/10. Trudno zatem uznać, że strona skarżąca była w powyższym postępowaniu nienależycie reprezentowana. Ponieważ skarżący, W. K. mając ustanowionego z urzędu pełnomocnika procesowego złożył samodzielnie w dniu 12 sierpnia 2010 r. skargę kasacyjną, Sąd postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2010 r. skargę tę jako niezgodną z treścią art. 175 § 1 ppsa odrzucił. Należy nadmienić, że skarżący był reprezentowany przez powyższego pełnomocnika do dnia 26 sierpnia 2010 r. Z orzecznictwa NSA wynika, że nawet niewłaściwe reprezentowanie interesów strony przez pełnomocnika procesowego, (co jest subiektywnym odczuciem skarżącego w przedmiotowej sprawie) nie jest tożsame z brakiem należytej reprezentacji strony w postępowaniu w rozumieniu art. 271 pkt 2 ppsa i nie może stanowić ustawowej podstawy wznowienia takiego postępowania (vide: postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2005 r., sygn. OSK 1160/04, LEX nr 164939). Także Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 9 czerwca 2000 r. sygn. akt I PRN 277/00 (OSNP 2002/1/15) stwierdził, że "nienależyta reprezentacja jako podstawa wznowienia postępowania z art. 401 pkt 2 kpc, którego odpowiednikiem jest art. 271 pkt 2 ppsa nie dotyczy sposobu zastępowania strony przez pełnomocnika procesowego. Stanowiska powyższe Sąd rozpatrujący przedmiotową sprawę w pełni podziela. Dlatego też Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie w oparciu o przedstawione wyżej stanowiska NSA i Sądu Najwyższego oraz zebrany w sprawie materiał dokumentacyjny uznał zarzut skargi dotyczący niewłaściwej reprezentacji strony skarżącej przy sporządzaniu skargi kasacyjnej za niezasadny. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 275 oraz 151 – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. orzekł jak w sentencji.