I SA/Wa 2317/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Towarzystwa [...] o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju po rozpatrzeniu wniosku [...] Towarzystwa [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2012 r., ner [...] – uchylił w całości przedmiotową decyzję oraz stwierdził wydanie z naruszeniem prawa orzeczenia Ministra Żeglugi i Gospodarki Wodnej z dnia [...] października 1959 r. w części dotyczącej przejęcia na własność Państwa części parceli nr [...] obecnie stanowiącej działkę ew. nr [...], zajętą pod drogę pubiczną - ul. [...] (pkt 1), oraz stwierdził nieważność w/w orzeczenia z dnia [...] października 1959 r. w części dotyczącej przejęcia na własność Państwa części parceli nr [...] obecnie stanowiącej działkę ew. nr [...] (pkt 2), a w pozostałym zakresie odmówił stwierdzenia nieważności ww orzeczenia z dnia [...] października 1959 r. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] uznano za skutecznie doręczoną [...] Towarzystwu [...] z dniem 30 kwietnia 2014 r. Termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 30 maja 2013 r. Na powyższą decyzję skarżący [...] Towarzystwo [...] wniósł w dniu 17 czerwca 2014 r. (data stempla pocztowego) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca wskazała, iż przedmiotowa decyzja została skierowana i wysłana bezpośrednio do strony, co stanowi naruszenie przepisu art. 40 § 2 kpa. Wskazano iż zgodnie z przywołanym przepisem, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Strona ustanowiła dwóch pełnomocników – J. M. i A. J., którzy uczestniczyli w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. – reprezentowali stronę skarżącą na rozprawach administracyjnych. Ponadto wskazano, iż następstwem wysłania przez organ decyzji bezpośrednio do strony było jej nieodebranie wobec okoliczności, iż strona była w trakcie zmiany adresu jej siedziby o czym organ został poinformowany pismem z dnia 24 kwietnia 2014r. (data wpływu do organu 28 kwietnia 2014 r.). Wysłanie decyzji do strony zamiast do jej pełnomocników doprowadziło do sytuacji, w której decyzja z winy organu w ogóle nie została odebrana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., Nr 270 ze zm.) uchybiony termin ( w tym również do wniesienia skargi) należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Zaznaczyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się zasadę, iż wnioskujący nie może ograniczać się do ogólnikowego stwierdzenia, że uchybił terminowi, ale musi udowodnić, że zaszły przesłanki, które uniemożliwiły mu dochowanie terminu. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna uchybienia terminowi istniała przez cały czas, aż do momentu jej ustania (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, s. 207-209). Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności strony przy dokonaniu tej czynności (tak: NSA w wyroku z dnia 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01, Monitor Prawniczy 2003, nr 8, s. 340). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Natomiast dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw winny skutkować odmową przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności. Z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że bez wątpienia strona skarżąca dochowała 7-dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Mając jednakże na uwadze powyższe wymogi stwierdzić należy, że wniosek [...] Towarzystwa [...] nie mógł zostać uwzględniony bowiem strona skarżąca nie wykazała szczegółowo przesłanek wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...]. Jak wynika z wyjaśnień organu przyczyną uchybienia terminu przez stronę skarżącą nie było skierowanie decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. bezpośrednio do strony zamiast do pełnomocnika, lecz niepoinformowanie organu o zmianie adresu siedziby spółki. Ponadto wskazano, iż skarżąca spółka została w toku postępowania wielokrotnie pouczona o treści art. 41 § 1 i 2 kpa, w tym m. in. pismem z dnia 17 września 2013 r., a zatem posiadała wiedzę o obowiązku informowania organu o zmianie adresu spółki. Ponadto odnosząc się do argumentu pominięcia pełnomocników strony skarżącej ustanowionych na rozprawie w dniu 24 marca 2004 r. wskazano, iż skoro w toku postępowania strona skarżąca dokonywała licznych czynności procesowych składając pisma, wnioski, skargi – pomimo kierowania korespondencji bezpośrednio do strony – za każdym razem działając samodzielnie, to pozbawiony logiki jest argument, że dopiero po dziesięciu latach od ustanowienia pełnomocnika strona nie była zdolna do samodzielnego działania bez udziału pełnomocnika. Nadmieniono również, że skarżąca spółka ani jej pełnomocnicy na żadnym etapie postępowania nie zgłosili zastrzeżeń do sposobu doręczania korespondencji przez organ nadzoru. Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę do przywrócenia terminu. W orzecznictwie do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się z reguły przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Przy ocenie braku winy przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, przy uwzględnieniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Mając na uwadze powyższe wymogi stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie okoliczności, na które powołuje się strona skarżąca nie mogą - zdaniem Sądu stanowić pozytywnej przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia skargi, bowiem przyczyną uchybienia terminu w rozważanym przypadku był brak wiedzy strony skarżącej o wydaniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r., który z kolei był konsekwencją niepoinformowania organu o zmianie adresu spółki - pomimo uprzedniego pouczenia strony o treści art.. 41 § 1 i 2 kpa, nie zaś doręczenie korespondencji stronie z pominięciem pełnomocników. Niewątpliwie powyższa przyczyna uchybienia terminu – jako zawiniona przez stronę - nie może stanowić podstawy do przywrócenia terminu do wniesienia skargi na podstawie art. 86 § 1 ppsa. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.