I SA/Wa 2319/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak /spr./ Sędziowie WSA Emilia Lewandowska Asesor WSA Joanna Skiba Protokolant Michał Samoraj po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi [...] Samodzielny Zespół Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej w K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2004 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Budownictwa na rzecz [...] Samodzielny Zespół Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej w K. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/WA 2319/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] października 2005 roku nr [...] Minister Infrastruktury po rozpatrzeniu wniosku [...] Zespołu Publicznych Samodzielnych Zakładów Opieki Zdrowotnej, o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2004r. Nr [...] o stwierdzeniu nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w W. z dnia [...].10.1956r. Nr [...] o wywłaszczeniu na rzecz Państwa nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], stanowiącej własność spadkobierców A. F. zgodnie ze stanem wykazu hipotecznego nieruchomości pod nazwą "[...]" o powierzchni [...] m2, utrzymanego w mocy decyzją Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 1960r. Nr [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2004r. W toku postępowania ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w W. orzeczeniem z dnia [...].10.1956 r. Nr [...], wydanym na podstawie dekretu z dnia 07.04.1948r. o wywłaszczeniu majątków zajętych na cele użyteczności publicznej w okresie wojny 1939-1945 (Dz. U. Nr 20, poz. 138), wywłaszczyło na rzecz Państwa nieruchomość o powierzchni [...] m2, położoną w K. przy ul. [...], stanowiącą własność spadkobierców A. F. zgodnie ze stanem wykazu hipotecznego nieruchomości pod nazwą "[...]", stwierdzając, iż nieruchomość ta została zajęta w latach 1939-1945r. na cele użyteczności publicznej dla potrzeb szpitalnictwa i jest nieprzerwanie użytkowana przez służbę zdrowia. Komisja Odwoławcza do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...].09.1960r. nr [...] utrzymała w mocy ww. orzeczenie z dnia [...] 10.1956r. Wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia [...].10.1956r. złożyła A. F. - spadkobierczyni A. F. która podniosła, że powołane orzeczenie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...].02.1997r. Nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w W. z dnia [...].10.1956r., utrzymanego w mocy decyzją Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...].09.1960r. Decyzją z dnia [...].03.2001 r. Nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast utrzymał w mocy decyzję z dnia [...].02.1997r. Po raz pierwszy rozpoznając sprawę organ ustalił iż, dopuszczalne było wywłaszczenie nieruchomości zajętych w okresie od 1.09.1939r. do 9.05.1945r. na cele wymienione wart. 2 pkt 1 w/w dekretu z dnia 7.04.1948r. i znajdujących się w dniu jego wejścia w życie we władaniu Skarbu Państwa. Organ podkreślił, iż z akt wywłaszczeniowych wynika, iż taki fakt miał miejsce, gdyż byli właściciele utracili faktyczne władztwo nad rzeczą w czasie wojny i nie odzyskali go do dnia wejścia w życie dekretu. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdził w uzasadnieniu decyzji, iż użyte przez ustawodawcę pojęcie "zajęcie" oznacza fakt fizycznego wejścia we władanie nieruchomości, a w sprawie nie ulega wątpliwości, iż nieruchomość zajęta na prowadzenie Szpitala [...] wyczerpuje przesłanki zajęcia na cele użyteczności publicznej, oczywiste jest również władanie Skarbu Państwa, bowiem z wykazu użyteczności budynków Filii Szpitala [...] w K. sporządzonego dnia [...].10.1946r. wynika. iż w budynku "[...]", znajdującym się na nieruchomości, znajdowały się kuchnia, izba przyjęć, apteka, gabinet lekarsko-ambulatoryjny, kancelaria, 2 sale chorych, sala - opatrunkowa, gabinet dyrektora i 3 mieszkania służbowe, a w aktach sprawy znajduje się także nakaz kwaterunkowy z dnia [...].10.1946r. przydzielający szpitalowi 11-izbowy budynek. Organ stwierdził, iż decyzjom wywłaszczeniowym nie można zarzucić rażącego naruszenia prawa, gdyż akta sprawy wskazują, iż przesłanki dekretowe zostały spełnione. Wyrokiem z dnia 21.03.2003r. sygn. akt I SA 1405/01 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...].03.2001 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...].02.1997r. W uzasadnieniu wskazał, że przepisy dekretu z dnia 7 kwietnia 1948r. o wywłaszczeniu majątków zajętych na cele użyteczności publicznej w okresie wojny 1939-1945 stanowią, że dopuszczalne jest wywłaszczenie nieruchomości zajętych w okresie od 1 września 1939r. do 9 maja 1945r. na cele użyteczności publicznej i znajdujących się w dniu wejścia w życie dekretu, tj. 16.04.1948r., we władaniu Skarbu Państwa, związków samorządu terytorialnego lub przedsiębiorstw państwowych. Wynika z nich, że aby można było wywłaszczyć daną nieruchomość muszą być spełnione łącznie następujące przesłanki: nieruchomość była zajęta od dnia 1.09.1939r. do dnia 9.05.1945r. na cele użyteczności publicznej i w dniu 16.04.1948r. znajdowała się we władaniu Skarbu Państwa. W postępowaniu nadzorczym Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast powinien był zatem ocenić, czy z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu wywłaszczeniowym wynika, że nieruchomość w K. przy ul. [...] była w okresie od dnia 1.09.1939r. do dnia 8.05.1945r. zajęta na cele użyteczności publicznej i czy dnia 16.04.1948r. znajdowała się we władaniu Skarbu Państwa i jeżeli okazałoby się, że tak odmówić stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowych, natomiast gdyby dowody te wskazywały, że nie zachodzi jedna z przesłanek lub żadnej nie udowodniono - stwierdzić nieważność, o ile nie wystąpiły nieodwracalne skutki prawne. Z akt postępowania nadzorczego i zaskarżonych decyzji wynika, że organ nadzoru nie dokonał oceny zgodność z prawem postępowania wywłaszczeniowego. Jak wynika z akt wywłaszczeniowych organ wywłaszczeniowy l-ej instancji stwierdzając w decyzji wywłaszczeniowej, że nieruchomość była w okresie od 1939r. do 1945r. zajęta na cele szpitalnictwa dysponował wnioskiem Prezydenta W. z dnia [...].12.1949r., odpisem z wyciągu z protokołu [...] sesji Rady Narodowej W. zawierającym uchwałę z dnia [...].12.1949r. o wystąpieniu do Rady Państwa o zgodę na wywłaszczenie tej nieruchomości, zgody Rady Państwa z dnia [...].01.1950r., protokołem z rozprawy wywłaszczeniowej z dnia [...].04.1953r. Z uchwały Rady Narodowej W. wynika, iż willa "[...]" zajęta jest przez Zarząd Miejski na zakłady lecznicze i do tych celów jest niezbędna i na nie się nadaje, we wniosku Prezydenta stwierdzono, że jest zajęta przez gminę W. od 1944r. na filię Szpitala [...] i nadal jest na ten cel niezbędna, ze zgody Rady Państwa wynika, że willa użytkowana jest na zakłady lecznicze od początku 1945r., natomiast protokół rozprawy wywłaszczeniowej opisuje co na nieruchomości się znajduje i zawiera stwierdzenie, że przedstawiciel Wydziału Zdrowia Prezydium Stołecznego Rady Narodowej popiera wniosek o wywłaszczenie nieruchomości zajętej we wrześniu 1944r. na cele szpitalne i w takim charakterze nieruchomość jest użytkowana w dalszym ciągu. Dokumenty te zawierają zatem sprzeczne informacje, a organ nie przeprowadził postępowania dowodowego czy, od kiedy i na jakie cele zajęta była nieruchomość. Naczelny Sad Administracyjny podniósł, iż w sprawie jedno wydaje się bezsporne, że w czasie lub po upadku Powstania Warszawskiego przeniesiono tam szpital powstańczy - jednakże na taką okoliczność decyzje wywłaszczeniowe nie wskazują. Z akt sprawy wywłaszczeniowej nie wynika, aby organy wywłaszczeniowe wykazały zaistnienie przesłanek dekretowych do wywłaszczenia. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, iż decyzje wywłaszczeniowe nie udowadniają, iż zaistniały wskazane w nich przesłanki. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] marca 2004r. nr - [...] stwierdził nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w W. z dnia [...].10.1956 r. oraz decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z [...].09.1960 r. W uzasadnieniu decyzji podniósł, że Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że decyzje Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowych, które naruszają przepisy dekretu w sposób rażący, bowiem nie udowadniają, aby zaistniały wskazane w nim przesłanki, naruszają prawo. Podniósł, iż organ orzekający w przedmiotowej sprawie jest związany oceną prawną zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21.03.2003 r. sygn. akt I SA 1405/01. Wskazał, że w aktach sprawy znajduje się uchwała Rady Narodowej W. z dnia [...].12.1949 r., z której wynika, że willa "[...]" jest zajęta przez Zarząd Miejski na zakłady lecznicze. We wniosku Prezydenta W. z dnia [...].12.1949 r. stwierdzono, że przedmiotowa nieruchomość jest zajęta przez Gminę W. od 1944 r. na filię Szpitala [...], zaś ze zgody Rady Państwa wynika, że willa jest użytkowana na zakłady lecznicze od początku 1945 r. Natomiast w protokole rozprawy wywłaszczeniowej stwierdzono, że nieruchomość została zajęta we "wrześniu 1944 r. na cele szpitalne i znajdują się nieprzerwanie we władaniu i użytkowaniu Wydziału Zdrowia do chwili obecnej". Dokumenty te zawierają sprzeczne informacje, a brak jest przy tym dowodów, aby organ wywłaszczeniowy próbował ustalić, czy, od kiedy i na jakie cele nieruchomość została zajęta na cele użyteczności publicznej. Podniósł, że z akt sprawy wynika również, że na podstawie wyroku Sądu Grodzkiego w P. z dnia [...].08.1945 r. sygn. akt [...] oraz protokołu Oddziału Rejonowego T.Z.P. z dniu [...].11.1945 r. właściciele zostali wprowadzeni w posiadanie przedmiotowej nieruchomości. Wskazał, że tym samym należy uznać, że orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w W. z dnia [...].10.1956 r. nr [...] oraz utrzymująca je w mocy decyzja Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...].09.1960 r. nr [...] zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 1 ust. 1 oraz art. 2 pkt 1 dekretu z dnia 07.04.1948 r poprzez niewykazanie zaistnienia przesłanek dekretowych do wywłaszczenia. Minister Infrastruktury po ponownym rozpatrzeniu sprawy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2005 roku nr [...] dodatkowo wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą nieodwracalne skutki prawne. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2005 roku nr [...] wniósł skarżący [...] Samodzielny Zespół Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej w K. Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo. Skarżący na poparcie wniosku wskazał następujące okoliczności : 1. zgromadzony w sprawie w toku dotychczasowego postępowania administracyjnego i sądowego materiał dowodowy, nie daje podstaw do stwierdzenia nieistnienia przesłanek dopuszczalności wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości, określonych w art 1 ust. 1 oraz art 2 pkt 1 i 2 dekretu z dnia 7.04.1948 r. o wywłaszczeniu majątków zajętych na cele użyteczności publicznej w okresie wojny 1939-1945 r. 2. fakt sprzeczności treści dokumentów załączonych jako dowodów w postępowaniu nie oznacza, iż nie zostały spełnione przesłanki ustawowe decydujące o możliwości wywłaszczenia nieruchomości (na tym fakcie przede wszystkim opiera się argumentacja Ministra Infrastruktury dla decyzji z dnia [...].04.2005 r.) . 3. w toku postępowania administracyjnego, nie zostały przedstawione przez A. F. jakiekolwiek dowody potwierdzające, że organ administracyjny nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w tej sprawie 4. wywłaszczenie nastąpiło za odszkodowaniem (orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] .06.196 1 r. , które zostało przyjęte. 5. okolicznością bezsporną i znajdującą w pełni uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym jest fakt użytkowania przedmiotowej nieruchomości począwszy od roku 1944 na cele użyteczności publicznej związanej z ochroną zdrowia; 6. nieprzerwane i stałe wykorzystywanie przedmiotowej nieruchomości na cele ochrony zdrowia stanowi dodatkową przesłankę zasadności korzystania z przyznanego Skarżącemu prawa i ochrony jego trwałości; 7. wynikiem oceny prawnej NSA w wyroku z dnia 21 marca 2003 r. (Sygn.akt I Sa 1405/01), na którą w uzasadnieniu swej decyzji powołał się Minister Infrastruktury, nie było stwierdzenie rażącego naruszenia prawa w wyniku zastosowania przepisów dekretu wywłaszczeniowego lecz nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych i sprzeczność ustaleń w zebranym przez Urząd Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast materiale dowodowym. Skarżący podnosił, że organ nie postępował zgodnie z dyspozycją zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2003 roku. Podniósł, ze nie można zgodzić się z tezą, iż Naczelny Sąd Administracyjny w skarżonym wyroku wyraził jednoznaczny pogląd. Absolutnie nieuprawnione jest powoływanie się na związanie oceną NSA w zakresie stwierdzenia, iż decyzje wywłaszczeniowe w sposób rażący naruszały prawo. Organ nie wskazał jaki konkretnie przepis został naruszony, ale również dlaczego naruszenie to organ uznał jako rażące. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu i Budownictwa wnosił o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Celem instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (orzeczenia administracyjnego) jest eliminacja z obrotu prawnego decyzji administracyjnej (orzeczenia administracyjnego) obarczonej ciężkimi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie nadzorcze prowadzone w oparciu o art. 156-158 k.p.a. podlega takim samym regułom procesowym jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z wadami, o których mówi art. 156 § 1 k.p.a. Przy ustalaniu wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ winien badać nie tylko samą treść decyzji oraz zachowanie przepisów procedury administracyjnej przy jej wydawaniu, lecz także ustalić czy weryfikowane rozstrzygnięcie nie narusza rażąco przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę jego wydania. Istotą stwierdzenia nieważności decyzji jest to, że przesłanka będąca przyczyną stwierdzenia tej nieważności istniała już w dacie wydania tej decyzji. Inaczej mówiąc, decyzja, której stwierdzono nieważność, wydana została niezgodnie z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, przy czym niezgodność ta spełnia, co najmniej jedną z przesłanek, ustawowo określonych, jako przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji. Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd uznał, że skarga była uzasadniona. Minister Infrastruktury obowiązany był dokonać samodzielnej oceny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji ogranicza się w zasadzie do przytoczenia w sposób wybiórczy poczynionych ustaleń. Postępowanie nadzorcze nie zostało właściwie przeprowadzone, bo organ nadzorczy nie wziął pod uwagę wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Organ nie wyjaśnił podnoszonych przez Naczelny Sąd Administracyjny wątpliwości. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał organowi drogę do wydania prawidłowej decyzji, nie przesądzając o tym, wbrew temu, co stwierdził organ, że decyzje wywłaszczeniowe naruszają przepisy dekretu w sposób rażący. Organ nieprawidłowo odczytał uzasadnienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przyjmując, że Naczelny Sąd Administracyjny wyraził jednoznaczny pogląd w tej kwestii. Nieprawidłowe jest powoływanie się na związanie decyzją Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie stwierdzenia, że decyzje wywłaszczeniowe w sposób rażący naruszały prawo. Organ dokonał wadliwe interpretacji uzasadnienia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponadto organ dokonał oceny wadliwie, gdyż nie wziął pod uwagę i nie rozważył w zaskarżonej decyzji całego znajdującego się w aktach materiału dowodowego. Organ wskazał na sprzeczne informacje występujące w dokumentach takich jak wniosek Prezydenta, zgodę Rady Państwa, protokół rozprawy wywłaszczeniowej, jednakże organ nadzorczy nie wziął pod uwagę i nie rozważył czy byłby i jaki byłby skutek tej sprzeczności dla wyników postępowania. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zgodnie z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Przez rozpatrzenie zaś całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu. Organ rozpatrując materiał dowodowy nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu, może natomiast zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) odmówić dowodowi wiarygodności, ale wówczas obowiązany jest uzasadnić, z jakiego to robi powodu. Pominięcie oceny określonego dowodu budzić musi uzasadnione wątpliwości co do trafności oceny innych środków dowodowych, może bowiem prowadzić do wadliwej ich oceny. Dlatego też organ administracji obowiązany jest zgodnie z art. 77 § 1 i 80 kpa dokładnie przeanalizować każdy przeprowadzony w sprawie dowód. Otóż tym elementarnym zasadom postępowania nie czyni zadość zaskarżona decyzja. Należy stwierdzić, iż uzasadnienie organu nie odnosi się do całego zgromadzonego w aktach materiału dowodowego. Organ całkowicie pominął takie dokumenty i dowody jak wykaz stanu używalności budynków, protokół rozprawy wywłaszczeniowej z 1952 roku, nakazu kwaterunkowego, treści podania z [...] lutego 1947 roku. Organ nie wziął pod uwagę, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 marca 2003 r. wskazał, że w sprawie jedno wydaje się bezsporne, że w czasie lub po upadku Powstania Warszawskiego przeniesiono tam szpital powstańczy i nie rozważył tej okoliczności w kontekście art. 156 § 1 kpa. Organ w uzasadnieniu decyzji przedstawił w zasadzie znajdujące się w aktach dowody i to w sposób wybiórczy bez dokonania analizy tych dokumentów. Tak więc stwierdzić należy, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w zasadzie ograniczył się do przedstawienia stanu faktycznego. Należy podkreślić, że Organ obowiązany jest dokonać samodzielnej oceny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze trzeba podnieść, że są zasadne. Nie ulega wątpliwości, że mają tu zastosowanie przepisy art. 7, 8, 77 § 1 80 i 107 § 3 k.p.a. zgodnie z którymi organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a ocena czy dana okoliczność została udowodniona winna być wynikiem analizy całokształtu materiału dowodowego. Organ powinien mieć na względzie, że fakty można ustalać nie tylko na podstawie dowodów bezpośrednich, ale również na podstawie wiarygodnych dowodów pośrednich. Istota dowodów pośrednich sprowadza się do zasady, że istnienie jakiegoś faktu przekonuje o istnieniu innego faktu i również biorąc powyższe pod uwagę dokonać stosownej analizy materiału dowodowego. Organ administracyjny badał stan sprawy sprzed pięćdziesięciu lat. Po tak długim upływie czasu często występuje sytuacja, że organ ma do dyspozycji szczątkowe akta archiwalne. W takich sytuacjach często jedynymi dowodami, którymi dysponuje organ są dowody pośrednie. Stosownie do art. 75 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje zasada, aby daną okoliczność można było udowodnić wyłącznie przy pomocy takiego, a nie innego środka dowodowego. Rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, 75 kpa) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do ustalenia stanu faktycznego sprawy Zatem należy dokonać oceny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie odnosząc się do wszystkich dokumentów zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego a następnie wydać stosowną decyzję. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 2 oraz art. 152 i art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.