I SA/Wa 2326/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie: WSA Bożena Marciniak WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.) Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę. Decyzją z dnia [...][...] Minister Skarbu Państwa, na podstawie art. 150 § 1 oraz art. 151 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267); dalej kpa, oraz art. 9 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. nr 169, poz. 1418 ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu na wniosek J.R. z dnia 28 kwietnia 2014 r. sprawy zakończonej decyzją ostateczną Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] o potwierdzeniu prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M.R. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w [...] w dawnym województwie [...] – utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji odmawiającą uchylenia ww. decyzji dnia [...] we wznowionym postępowaniu. Minister wskazał, że zgodnie z opisem mienia pozostawionego M. R. pozostawiła w [...] majątek nieruchomy - "ziemi ogółem [...] ha w tym [...] ha ziemi ornej", budynek mieszkalny murowany, dach z blachy o kubaturze [...] m3 - rok budowy [...], komora o kubaturze [...] m3 - rok budowy [...], piwnica o kubaturze [...] - rok budowy [...]" W powyższym dokumencie wskazano także wartość pozostawionych nieruchomości. Jako dowody przedstawiono plany budynku uzyskane z archiwum zagranicznego, na których nie podano skali, jak i daty sporządzenia oraz zaświadczenie Archiwum Państwowego Obwodu [...] z dnia [...], którego treść jest zgodna z opisem mienia pozostawionego. Organ podkreślił, że na kopii opisu mienia pozostawionego wyraźnie w rubryce dot. wielkości budynków. widnieje słowo "kubatura". W ww. zaświadczeniu wielkości wyrażono w metrach sześciennych. Nie było zatem wątpliwości co do jednostek w jakich opisano pozostawiony budynek. Tak strona, jak i organ uzyskali z archiwów zagranicznych te same dokumenty, gdyż innych nie udało się odnaleźć, co wskazuje na wiarygodność opisu mienia, jako jedynego dowodu potwierdzającego stan budynku, w dacie jego pozostawienia. Postanowieniem z [...] Wojewoda [...] pozytywnie ocenił spełnienie przez uprawnionego wymogów określonych w ww. ustawie. Wartość pozostawionych nieruchomości określono na podstawie operatu szacunkowego z dnia [...]. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] potwierdził J. R. prawo do rekompensaty. W odwołaniu J. R. stwierdził, że decyzję oparto na nieprawidłowo określonej powierzchni nieruchomości, czego potwierdzeniem jest nowe zaświadczenie z Archiwum Państwowego Obwodu [....] (z [...], tak jak to, złożone w toku postępowania), tożsame w treści z poprzednim, z wyjątkiem jednostek, w których podano rozmiary budynku. Z poprawionego zaświadczenia wynika, że wskazane rozmiary zabudowań dotyczyły powierzchni, a nie kubatury budynku. Skarżący załączył pismo do ww. Archiwum z dnia [...], w którym prosił o wyjaśnienie, czy określenie wielkości pozostawionego mienia w kubaturze nie jest pomyłką. Nie przedstawił tłumaczenia tego pisma na język urzędowy. Ostateczną decyzją z dnia [...] Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy powyższą decyzję Wojewody [...] uznając, że twierdzenia podniesione w odwołaniu nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. Organ odwoławczy wyjaśnił przede wszystkim, że zachodzi sprzeczność między treścią dokumentów, a wydanym na ich podstawie późniejszym zaświadczeniem, przekazanym wraz z odwołaniem strony. W toku postępowania należało więc oprzeć się przede wszystkim na nie budzącej wątpliwości treści dokumentu, tym bardziej, że do "sprostowania" zaświadczenia przez archiwum zagraniczne doszło wyłącznie na podstawie żądania strony, wbrew wyraźnemu zapisowi na dokumentach będących w posiadaniu tej instytucji. Pismem z 25 września 2013 r. J. R. wystąpił o wznowienie postępowania, wskazując art. 145 § 1 pkt 5 kpa. i dołączając pismo Archiwum Państwowego Obwodu [...] z dnia [...] (z tłumaczeniem), w którym wskazano na brak innej dokumentacji dotyczącej ww. nieruchomości i podano, że ww. budynek miał [...] m2. Wnioskodawca przedstawił ponadto "operat techniczny szacunkowy określający powierzchnię przedmiotowego budynku mieszkalnego" z dnia [...] wraz z opracowaniem graficznym i załącznikami sporządzony przez inżyniera budownictwa. Postanowieniem z dnia [...] organ wznowił postępowanie. Minister stwierdził, że nie jest możliwe uwzględnienie dowodu w postaci "operatu technicznego", ponieważ powstał po ostatecznym zakończeniu postępowania. To samo dotyczy zaświadczenia z archiwum zagranicznego. Ich uwzględnienie stanowiłoby naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Organ zaznaczył, że sporne zagadnienie sprowadza się do ustalenia powierzchni nieruchomości w sytuacji, kiedy niekwestionowana przez stronę i organ była jedna wielkość [...] m. Zgodnie z wyraźnym zapisem dokumentu liczba ta dotyczy jednostek kubatury, a więc metrów sześciennych. Na podstawie planu budynku - przy założeniu, że obrazuje stan w momencie pozostawienia - można określić jedynie proporcje między jego elementami, gdyż nie podano skali, ani innych parametrów budynku. Dalej wskazał na brak możliwości uwzględnienia nowo powstałych dowodów, oraz , że zmiana z [...] m2 na [...] m3 ta była analizowana w poprzednim postępowania. Minister podkreślił, że okolicznością faktyczną są fakty empiryczne, oraz takie powiązania między nimi, które mogą być wykazane na podstawie zasad logiki, a więc tylko sam fakt dokonania wyliczenia mógłby być uwzględniony we wznowionym postępowaniu. Jednak wyliczenie to, nie może zostać uznane za podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Z planu budynku nie wynikają także inne dane, w tym jego skala, które pozwalają na pewne określenie powierzchni budynku. Organ uznał więc, że przyjęcie innej skali w oczywisty sposób wpłynie na wynik. Jednak strona może tylko uprawdopodabniać, że plan został sporządzony w konkretnej skali. W związku z tym organ uznał, że przedstawione obliczenie nie stanowi nowej, istotnej okoliczności i dodał, że nawet odmienne ustalenie w tym zakresie nie spowoduje wydania decyzji, zgodnie z wnioskiem. Wynika to z faktu, że rozstrzygnięcie we wznowionym postępowaniu opierałoby się także na całokształcie materiału dowodowego, a nie wyłącznie ww. planie. Zostałby więc uwzględniony także urzędowy opis mienia pozostawionego ze względu na art. 76 kpa. Oznacza to, że nawet uchylenie decyzji nie doprowadziłoby do zmiany orzeczenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister powołał art. 145 § 1 pkt 5 kpa i stwierdził, że nie jest możliwe uwzględnienie jako podstawy wznowienia ww. operatu, ponieważ powstał po zakończeniu postępowania, a przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 kpa muszą być spełnione łącznie. Minister wskazał, że dowód, do którego odnoszą się wyliczenia i twierdzenia wnioskodawcy, a więc rzut budynku, nie stanowił podstawy faktycznej wydania decyzji. Podkreślił, że twierdzenia strony opierają się na założeniu, że ww. dokument obrazuje stan nieruchomości w momencie jej pozostawienia. Ponieważ w aktach brak jest informacji, kiedy dokument ten powstał, nie może on stanowić podstawy rozstrzygnięcia. Najprawdopodobniej rysunek ten powstał na początku lat 30 ubiegłego wieku, kiedy budynek oddano do użytku. Ponieważ ww. plan został przekazany przez archiwum zagraniczne, to dotyczy w istocie nieruchomości poprzedniczki prawnej wnioskodawcy. Minister podkreślił, że jest to wyłącznie założenie, wynikające z oceny prawdopodobieństwa, a nie podstawa do dokonywania wiążących ustaleń. Zwrócił uwagę, że oznaczenia zbiorów archiwalnych na obu kopiach są inne (por. akta sprawy organu I instancji, k. 25 i 26). Minister wyjaśnił, że brak daty sporządzenia planu oznacza, że nie można nawet określić, czy stanowi on wyłącznie plan zamierzenia budowlanego właścicielki pozostawionej nieruchomości. Jeśli natomiast założyć, że budynek powstał, to nie można tylko na tej podstawie twierdzić, że w takim stanie dotrwał do końca wojny. Mógł przecież ulec zniszczeniu, jego część mogła też zostać sprzedana. Nie można dokonywać ustaleń faktycznych opartych na założeniach. Operat szacunkowy w ogóle nie odnosi się do tego rzutu, lecz do opisu mienia pozostawionego. Minister uznał, że zgłoszone okoliczności nie są istotne dla sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Dokonanie wyliczeń, na które powołuje się strona nie odnosi się bowiem do dokumentów, które stanowiły podstawę orzekania. Okoliczności te w żaden sposób nie pozwalają na uznanie tego planu za dowód przedstawiający stan budynku w momencie pozostawienia. Ponadto kontrowersyjne jest, na ile zestawienie matematyczne czy wyliczenie, może stanowić samodzielną okoliczność faktyczną. Nowe okoliczności, które dotyczą planu budynku, spełniające wymóg istotności dla sprawy, powinny wobec tego odnosić się do powodów, dla których odmówiono uwzględnienia ich jako podstaw faktycznych rozstrzygnięcia. Dotyczyłyby więc przede wszystkim tego, że pozostawiony po wojnie budynek odpowiada temu, który został opisany na omawianym planie. W obecnej bowiem chwili nie ma dowodów na potwierdzenie tego związku, a uwiarygodnienie samego planu jako teoretycznej konstrukcji nie wpływa jeszcze na zmianę ustaleń dotyczących stanu budynku po wojnie. Istotne dla sprawy nowe okoliczności w tym kontekście oznaczałyby więc możliwość ustalenia, że dokument ten obrazuje w wiarygodny sposób stan nieruchomości w dacie jej pozostawienia. Tymczasem okoliczności zgłoszone przez stronę sprowadzają się jedynie do potwierdzenia prawidłowości sporządzenia tego planu (rzutu przestrzennego) oraz wskazują na możliwe wielkości matematyczne przedstawionego na planie budynku. Nadto wątpliwości budzi uwzględnienie zgłoszonej okoliczności faktycznej jako nowej - nieznanej organowi, skoro strona powołała się na nią już wcześniej wskazując, że pozostawiona nieruchomość miała [...] m2 powierzchni. Wobec tego, że nie można było odnieść się do ww. opinii organ uznał za nową, czyli nieuwzględnioną dotąd okoliczność samo dokonanie wyliczenia matematycznego. Następnie Minister, powołując się na art. 146 § 2 kpa i art. 76 kpa wskazał, że dokument wytworzony w określonych warunkach może stanowić podstawę ustaleń. Strona, która wysuwa twierdzenia sprzeczne z treścią dokumentu może przełamać to domniemanie jedynie w wyniku podważenia wiarygodności samego dokumentu, a nie samej jego treści. Odnosząc się do twierdzeń strony, że zapis w opisie mienia pozostawionego mógł być błędem, organ wyjaśnił, iż praktyką organów prowadzących opis mienia pozostawionego było uzupełnianie formularzy jednolitych dla danego obszaru. Zatem nie urzędnicy decydowali, czy wielkość budynków wpisują w metrach kwadratowych czy sześciennych. Ze względu na powtarzalność czynności trudno uznać możliwość błędu w tej kwestii. Czynności dokonywały mieszane, [...] komisje, a więc organy kolegialne, z zasady na podstawie pomiarów na miejscu. Nie ma więc konkretnych powodów do przyjęcia, że popełniono błąd. Minister podkreślił, że organ rozważał już okoliczności, że wielkość nieruchomości została opisana w metrach kwadratowych, a nie sześciennych, jednak brak jest jakichkolwiek okoliczności wskazujących na niewiarygodność dokumentu. Organ dodał, że podniesione przez skarżącego zasady współżycia społecznego nie stanowią ustawowej podstawy rozstrzygnięć w sprawach administracyjnych. Skargę na powyższą decyzję wniósł J. R. i domagając się jej uchylenia oraz uchylenia uprzedniej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania: I. art. 145 § 1 pkt 5 kpa, przez jego niezastosowanie poprzez nieuwzględnienie nowej istotnej okoliczności faktycznej w postaci wyliczonej w [...] m3 powierzchni pozostawionego budynku, która potwierdza pismo Archiwum Państwowego Obwodu [...] z dnia [...] oraz operat z dnia [...] sporządzony w oparciu o rysunki techniczne fasady ww. budynku mieszkalnego otrzymane z ww. Archiwum; II. art. 80 kpa przez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie poprzez przyjęcie, iż skarżący nie udowodnił okoliczności faktycznej, że powierzchnia ww. budynku wynosiła [...] m3. III. art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 11 kpa przez jego niewłaściwe zastosowanie poprzez brak wskazania powodów nieuwzględnienia wniosku skarżącego i faktu, iż powierzchnia ww. budynku wynosiła [...] 3, jak wynika z przedłożonych: ww. pisma Archiwum oraz opisanego operatu sporządzonego w oparciu o rysunki techniczne fasady ww. budynku mieszkalnego otrzymane z Archiwum Państwowego Obwodu [...], oraz nieodniesienie się do orzecznictwa i piśmiennictwa cytowanego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; oraz naruszenie prawa materialnego, tj. IV. art. 6 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 4 cyt. ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. poprzez ich błędną wykładnię przez przyjęcie katalogu zamkniętego i różnej mocy dowodowej dowodów, które świadczą o powierzchni nieruchomości pozostawionej przez uznanie pierwszeństwa dowodu z urzędowego opisu mienia w stosunku do innych dowodów zgromadzonych w sprawie. Skarżący podkreślił, że sposób określenia powierzchni ww. budynku mieszkalnego ma w sprawie zasadnicze znaczenie dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia. Wielkość budynku wyrażona w kubaturze ma bowiem w przeliczeniu na powierzchnię użytkową [...] m2 , co wynika z operatu szacunkowego i nie zostało wzięte pod uwagę przez Ministra. Trudno przyjąć, iż taką powierzchnię użytkową mógł mieć duży murowany budynek składający się z czterech kondygnacji (piwnica, parter, I piętro oraz poddasze), co w pełni potwierdzają dokumenty z Archiwum. Skarżący podkreślił, że opisana okoliczność faktyczna została przedstawiona w nieistniejącym wprawdzie w dniu wydania decyzji ostatecznej operacie, ale za podstawę wznowienia uznać można bez wątpienia wskazaną w nim okoliczność faktyczną. Istnienie tej okoliczności faktycznej potwierdzają ponadto ww. wyjaśnienia w piśmie Archiwum Państwowego Obwodu [...] z dnia [...]. W ocenie skarżącego to właśnie ww. operat sporządzony w oparciu o znajdujące się w aktach rysunki techniczne fasady ww. budynku otrzymane z Archiwum Państwowego Obwodu [...] potwierdza prawidłowe i zgodne ze sztuką architektoniczną, poparte także informacjami uzyskanymi od historyków architektury, przestawienie faktycznej wielkości zarówno poszczególnych elementów budynku, jak i jego całości, co wskazuje na okoliczność faktyczną w postaci jego powierzchni wynoszącą [...] m2. W związku z tym skala odwzorowania budynku w operacie była w pełni prawidłowa. Organ naruszył zatem art. 80 kpa, odmawiając uwzględnienia całości materiału dowodowego, w tym rysunków technicznych fasady budynku, które w powiązaniu z operatem potwierdzają w pełni powierzchnię [...] m2. Skarżący zarzucił brak wskazania powodów nieuwzględnienia wniosku i ww. faktów oraz nieodniesienie się do orzecznictwa i piśmiennictwa cytowanego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem skarżącego, organ nie wskazał w sposób czytelny, czy kwestionuje to, iż rysunki techniczne fasady odnoszą się do ww. budynku mieszkalnego, jak i nie wyjaśnił dlaczego "Organ uwzględnił wyliczenie (wskazujące na powierzchnię budynku wynoszącą [...] metrów kwadratowych - przypis własny) w toku postępowania, jednak doszedł do wniosku, że obliczenia te w żaden sposób nie potwierdzają, że plan budynku obrazuje stan i powierzchnię nieruchomości w momencie opuszczenia [...] przez Panią M. R." (str. 10 decyzji). Organ nie precyzuje, w jakim celu przyjął ww. wyliczenie w oderwaniu od ww. dokumentacji. Na koniec skarżący wskazał, powołując się na orzecznictwo, że przyjęcie, iż urzędowy opis mienia z błędnym określeniem kubatury zamiast powierzchni nie pozwalają na stwierdzenie, iż dokument ten ma niepodważalne znaczenie i determinuje brak możliwości wydania decyzji o innej treści. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 217, dalej ppsa.) Badając legalność zaskarżonego aktu w oparciu o powyższe przepisy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego, bowiem argumenty podniesione w skardze nie zasługiwały na uwzględnienie. Przypomnieć na wstępie należy, że kontrolowane decyzje zostały wydane w postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest wznowienie postępowania. Nadzwyczajny charakter tego postępowania przejawia się w tym, że stwarza ono możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej, a następnie ponownego rozpoznania i rozpatrzenia sprawy. Wznowienie postępowania jest zatem wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 k.p.a.) i dlatego korzystanie z tego nadzwyczajnego środka procesowego może mieć miejsce wyłącznie w przypadkach i na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wykładnia rozszerzająca przepisów regulujących ten tryb postępowania jest niedopuszczalna. W konsekwencji wznowienie postępowania może nastąpić wyłącznie w przypadku wystąpienia jednej z wad kwalifikowanych, określonych w art. 145 § 1 oraz art. 145a k.p.a. Podstawę wznowienia postępowania w niniejszej sprawie stanowił art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Wznowienie postępowania na podstawie powołanego przepisu może zatem nastąpić tylko w przypadku kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: decyzja musi być ostateczna, po jej wydaniu muszą wyjść na jaw nowe dowody (bądź okoliczności), które muszą mieć istotne znaczenie dla sprawy, powyższe dowody (bądź okoliczności) muszą istnieć w dacie wydania decyzji której wznowienie dotyczy, oraz dowody te (bądź okoliczności) nie mogły być znane organowi który wydał decyzję (której wznowienie dotyczy) w momencie jej wydawania. W piśmiennictwie i orzecznictwie podkreśla się, że przy ocenie wskazanych przesłanek najistotniejszym warunkiem jest istnienie tych okoliczności (lub dowodów) w dacie podejmowania decyzji ostatecznej. Jeżeli powstały one po dacie wydania decyzji ostatecznej nie będą mogły stanowić podstawy wznowienia postępowania. Jeżeli zaś chodzi o warunek "ujawnienia" tych nowych okoliczności lub dowodów, to odnieść je należy do organu a nie do strony. (por. E. Mzyk "Wznowienie postępowania administracyjnego" Warszawa - Zielona Góra 1994, s. 78). Dodać przy tym trzeba, że o istotności nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów można mówić tylko wtedy, jeżeli dotyczą one przedmiotu sprawy i mają wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do istoty odmienna od dotychczasowej. W orzecznictwie ugruntowane jest również stanowisko, że sama zmiana oceny dowodów nie może stanowić podstawy do podważenia trwałości decyzji w trybie wznowienia postępowania, jeżeli nie wyprowadzi się takich nowych okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej, które podważą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przy wydaniu decyzji ostatecznej, decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie w trybie postępowania zwykłego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2154/10, LEX nr 1121209). W świetle przedstawionych rozważań wskazać trzeba, że dowody i okoliczności faktyczne z nich wynikające, w których skarżący upatrywał podstawy do wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną w części były znane organowi, który wydał decyzję ostateczną, w części nie były istotne w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa, co oznacza, że nie mogły skutkować wydaniem decyzji odmiennej treści od decyzji dotychczasowej. Zarówno poprawione zaświadczenie Archiwum Państwowego Obwodu [...], wydane w odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia [...], jak i dwa arkusze rysunków przedstawiających fasadę budynku pozostawionego były już bowiem dołączone do odwołania strony od decyzji Wojewody [...] z dnia [...], a w konsekwencji stanowiły przedmiot oceny Ministra Skarbu Państwa w decyzji ostatecznej z dnia [...]. W przedstawionej sytuacji, jeżeli skarżący nie zgadzał się z argumentacją organu odwoławczego, mógł kwestionować to rozstrzygnięcie korzystając z drogi sądowej. Skoro ww. zaświadczenie, jak i rysunki fasady budynku były znane organowi wydającemu decyzję ostateczną, to oczywiste jest, że nie mogły stanowić przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Natomiast okoliczności faktyczne wynikające z operatu szacunkowego z [...] dołączonego przez skarżącego do wniosku o wznowienie postępowania, nie spełniają kryterium istotności, ponieważ pozostają bez wpływu na zmianę treści decyzji ostatecznej w kwestii kluczowej. Jak słusznie podkreślił organ, na planach budynku nie zaznaczono, ani daty ich sporządzenia, ani skali w jakiej zostały wykonane, a wyłącznie te dane pozwalałyby stwierdzić jednoznacznie, że w dacie pozostawienia budynek posiadał powierzchnię [...] m2, jak wywodził skarżący. Wyliczenie matematyczne powierzchni budynku stanowi – zdaniem Sądu – wyłącznie odmienną ocenę materiału dowodowego, którym dysponował organ w postępowaniu zwyczajnym i jako takie nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Zaznaczyć bowiem ponownie należy, że opis mienia pozostawionego został wykonany na druku urzędowym, w którym w jednej z rubryk wskazano wprost kubaturę. Nie może być zatem wątpliwości, że obowiązkiem komisji opisującej pozostawione mienie było każdorazowe określenie kubatury, a nie powierzchni budynku. W konsekwencji nie można było zarzucić organowi naruszenia art. 6 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 4 cyt. ustawy z dnia 8 lipca 2005r. poprzez ich błędną wykładnię przez przyjęcie katalogu zamkniętego i różnej mocy dowodowej dowodów przedstawionych przez stronę. Sąd nie dopatrzył się również takich naruszeń wskazywanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia – w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa - obligowałyby Sąd do uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ppsa, oddalił skargę