I SA/Wa 2327/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. J. na tytuły wykonawcze Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] stycznia 2005 r., nr: [...], [...] i [...] w przedmiocie opłat za używanie lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę. I SA/Wa 2327/05 U Z A S A D N I E N I E W dniu 26 października 2005r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga S. J. na tytuły wykonawcze z dnia [...] stycznia 2005 r. nr: [...], [....] i [...] wystawione przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. w związku z nieuregulowanymi opłatami za używanie lokalu mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 135, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje min. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty i postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone tytuły wykonawcze są dokumentami urzędowymi, których nie można uznać za decyzje w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, ani postanowienia o których mowa w art. 3 § 2 pkt 3 powołanej ustawy. Nie są to również inne akty z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym bezpośrednie ich zaskarżenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalne. Tytuł wykonawczy zgodnie z art. 26 § 5 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2002 nr 110, poz. 968 ze zm.) jest dokumentem którego doręczenie zobowiązanemu wszczyna postępowanie egzekucyjne. W sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego organy egzekucyjne i wierzyciel zgodnie z przepisem art. 17 § 1 powołanej ustawy rozstrzygają i zajmują stanowiska w formie postanowień, które to postanowienia, po wyczerpaniu toku odwoławczego przed właściwymi organami, mogą dopiero podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Bezpośrednie zakwestionowanie tytułów wykonawczych zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 ww. ustawy może nastąpić jedynie w formie zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wnoszonych do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia tytułu. Rozpatrując zarzuty organ egzekucyjny po uprzednim uzyskaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu w myśl art. 34 § 4 powołanej ustawy wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Zarówno postanowienia wierzyciela jak i postanowienia organu egzekucyjnego podlegają w ramach postępowania administracyjnego kontroli instancyjnej. Dopiero po wyczerpaniu drogi odwoławczej w ramach danego postępowania możliwe będzie zaskarżenie podjętych w jego toku rozstrzygnięć do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie skarżący podjął wprawdzie próbę zakwestionowania postępowania egzekucyjnego w trybie przewidzianym ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. wniósł zarzuty, jednakże zrobił to z uchybieniem terminu przewidzianego na ich wniesienie. S. J. nie zaskarżył jednak wydanych w tym zakresie postanowień, ale wniósł skargę na tytuły wykonawcze, która jak wykazano wyżej jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w postanowieniu.