I SA/Wa 2354/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz Sędziowie: Sędzia WSA Marta Kołtun – Kulik (spr.) Sędzia WSA Gabriela Nowak Protokolant referent stażysta Andżelika Abramowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2016 r. sprawy ze skargi B. S., Ł. S., D. S., D. S. i R. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosków B. S., L. S., D. S., D. S. oraz R. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 1987 r. Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...], nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z dnia [...] lipca 1987 r., nr [...] Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] orzekł o przejęciu na własność Państwa, w zamian za świadczenie emerytalne, gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha, położonego na terenie miasta [...], stanowiącego własność J. S., składającego się z działek nr [...] i [...]. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 1987 r. wystąpili W. S. i R. S. (wnukowie J. S.). Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 1987 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż decyzja z dnia [...] lipca 1987 r. wydana została na podstawie art. 51 i 59 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 268). Organ zaznaczył, że w aktach sprawy znajduje się pismo J. S. z dnia 8 grudnia 1986 r., skierowane do Urzędu Miejskiej Rady Narodowej, zawierające prośbę o przejęcie przedmiotowego gospodarstwa na rzecz Państwa w zamian za świadczenia emerytalne. Z pisma wynika, iż J. S. jest samotny, ma 74 lata i nikt przy nim nie mieszka. Ponadto podupadł na zdrowiu i z tego powodu nie jest zdolny do dalszego gospodarowania na stanowiącej jego własność nieruchomości. Z pisma wynika, że rolnik przekazuje działkę uprawną na rzecz Skarbu Państwa w zamian za emeryturę, ponieważ dzieci jego nie wyrażają zgody na przejęcie działki ze względu na to, że nie posiadają warunków do korzystania i przejęcia po nim przedmiotowej nieruchomości. Przejęcie gospodarstwa rolnego przez Państwo, nastąpiło więc na wyraźny i uzasadniony wniosek właściciela gospodarstwa. Minister wskazał, że w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 1987 r. stwierdzono, iż "J. S. wystąpił z wnioskiem o przekazanie na rzecz Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego w zamian za emeryturę oraz że wnioskodawca nie miał możliwości przekazania gospodarstwa na następcę, gdyż jedyny syn odmówił przyjęcia". Powyższe stwierdzenie znajduje oparcie w znajdującym się w aktach sprawy oświadczeniu J. S. (syna J.) z dnia [...] lutego 1987 r., w którym zstępny właściciela przejętego na rzecz Państwa gospodarstwa wskazał, że: ,,nie będzie miał żadnych zastrzeżeń na oddanie ziemi na Państwo, oraz że na ziemi nie będzie pracował". Dalej organ pierwszej instancji wskazał, że w przypadku, gdy właściciel zamierzał przekazać gospodarstwo następcy zawierał umowę w formie aktu notarialnego (art. 59 ust. 1 omawianej ustawy), zaś w przypadku braku następcy właściciel mógł zwrócić się do właściwego organu o przejęcie gospodarstwa na rzecz Państwa w drodze decyzji (art. 59 ust. 3 ustawy). W tej sytuacji trudno byłoby wymagać od organu, aby wbrew temu co strona podała w złożonym oświadczeniu poszukiwał i ustalał ewentualnych innych następców. J. S. przekazując swoje gospodarstwo w zamian za emeryturę nie wskazał jakiegokolwiek "następcy" zainteresowanego pracą w gospodarstwie rolnym. W omawianej sprawie nie doszło zatem do rażącego naruszenia prawa, które nakazywałoby wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego, gdyż przepisy przewidywały możliwość przekazania gospodarstwa na rzecz Państwa, jeżeli nie było następców mogących je przejąć. Odnosząc się zaś do zarzutu braku objęcia decyzją wszystkich nieruchomości wchodzących w skład przejętego gospodarstwa rolnego, tj. działki nr [...] położonej we wsi [...], organ wyjaśnił, że z akt sprawy nie wynika aby powyższa nieruchomość stanowiła zorganizowaną całość wraz z przejętą, na mocy kwestionowanej decyzji, nieruchomości. Ponadto wydając decyzję w dniu [...] lipca 1987 r. organ oparł się na oświadczeniu J. S. z dnia [...] stycznia 1987 r., złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej stwierdzającym, iż rolnik nie posiada innego gospodarstwa rolnego poza gospodarstwem rolnym o powierzchni [...] ha położonym w [...]. Ustosunkowując się do zarzutu nieprawidłowego doręczenia kwestionowanej decyzji, organ pierwszej instancji wskazał, że na znajdującej się w aktach sprawy poświadczonej za zgodność z oryginałem decyzji z dnia [...] lipca 1987 r. widnieje adnotacja o treści: "Otrzymałam Z. C." Z akt sprawy nie wynika, kim była ww. osoba dla J. S. Nie również wynika że była pełnomocnikiem strony. Jak jednak stanowił art. 33 § 4 k.p.a w sprawach mniejszej wagi organ administracji państwowej może nie żądać pełnomocnictwa, jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony. Nie jest zatem wykluczone, że C. Z. uznana została przez organ administracji wydający zaskarżoną decyzję za pełnomocnika J. S. Nie można uznać, aby w okolicznościach przedmiotowej sprawy brak doręczenia decyzji bezpośrednio J. S. zgodnie z obowiązującymi w dniu wydawania zaskarżonej decyzji przepisami regulującymi kwestię doręczeń stanowiło rażące naruszenie prawa w myśl art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. Należy bowiem mieć na uwadze, że postępowanie w sprawie przekazania gospodarstwa rolnego na rzecz Państwa w zamian za emeryturę wszczęte zostało na wyraźny wniosek rolnika. W wyniku jego rozpatrzenia i wydania decyzji J. S. zostało przyznane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych świadczenie emerytalne co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przyznająca emeryturę J. S. Zatem, treść decyzji nawet mimo błędnego jej doręczenia była znana J. S. B. S., L. S., D. S., D. S. (następcy prawni W. S.) oraz R. S. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. W uzasadnieniu Minister wskazał, że z akt sprawy nie wynika, aby J. S. wskazał następcę, któremu chciałby przekazać gospodarstwo rolne. Także żadna z osób z kręgu następców J. S. nie wykazała zainteresowania i woli przejęcia gospodarstwa rolnego. Z akt sprawy nie wynika kim była C. Z. osoba dla J. S. i czy posiadała jego pełnomocnictwo, domniemywać jednak należy, iż była to osoba wyświadczająca przysługę schorowanemu J. S. i uznana przez organ wydający zaskarżoną decyzję za jego pełnomocnika, kwitując ten fakt czytelnym podpisem. Ponadto brak doręczenia decyzji stronie stanowić może ewentualnie podstawę do wznowienia postępowania, a nie do stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Skargę na decyzję Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2015 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnieśli B. S., L. S., D. S., D. S. oraz R. S., reprezentowani przez radcę prawnego D. B. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: a) art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości polegającym na uznaniu, że Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego był uprawniony do wydania decyzji o przejęciu na własność Państwa w zamian za świadczenie emerytalne, gospodarstwa rolnego stanowiącego własność J. S.; b) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa w postaci art. 51 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin polegającym na przyjęciu, iż wnioskodawca nie miał możliwości przekazania gospodarstwa na następcę gdyż jedyny syn odmówił przejęcia i tym samym istniała podstawa do przejęcia gospodarstwa rolnego o pow. [...] ha na własność Państwa w sytuacji, gdy wnioskodawca poza synem, o którym wspominał organ w uzasadnieniu decyzji miał jeszcze innych następców, czego organ nie wziął pod uwagę; c) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z naruszeniem zasady dwuinstancyjności, do której doszło poprzez rażące naruszenie prawa w postaci art. 33 § 4 k.p.a. polegającym na przyjęciu, iż sprawa przejęcia gospodarstwa rolnego na własność Skarbu Państwa stanowi sprawę mniejszej wagi i wobec tego organ doręczając decyzję nie musi żądać pełnomocnictwa od osoby, która odbiera korespondencję, co więcej może to być każda osoba chcąca wyświadczyć przysługę schorowanej stronie; d) naruszenie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji niewykonalnej w dniu jej wydania w zakresie działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] o pow. [...] albowiem wewnętrzne sprzecznej z uwagi na fakt, iż zgodnie z pkt 1 organ postanowił przejąć na własność Państwa gospodarstwo rolne z wyłączeniem tej działki, natomiast w pkt 2 organ wskazał, iż J. S. zachował działkę tę w dożywotnie użytkowanie, czyli w domyśle przeszła ona na własność Państwa; e) art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez brak odniesienia się organu do zarzutów podnoszonych przez skarżących we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W związku z powyższym skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargi Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] był organem uprawnionym do wydania decyzji z dnia [...] lipca 1987 r. Organ zaznaczył, że przejęciem na własność Państwa objęto również działkę nr [...], a wyłącznie tej działki odnosi się do tego, że działka ta nie była od razu fizycznie przejęta, z uwagi na oddanie jej w dożywotnie użytkowanie. Jednocześnie, Minister podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 11 marca 2016 r. pełnomocnik skarżących poparła skargę, jednakże cofnęła zarzut co do braku właściwości Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] do wydania decyzji z dnia [...] lipca 1987 r., tj. naruszenia art.156 § 1 pkt 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi stanowi m.in. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z treści tego ostatniego wynika, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Przede wszystkim rozpatrując przedstawiona sprawę Sąd miał na względzie podstawową zasadę obowiązującą w procedurze administracyjnej, tj. zasadę stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych, wynikającą z art. 16 § 1 k.p.a. Z zasady tej wynika, że wzruszenie każdej ostatecznej decyzji administracyjnej, niezależnie od trybu w jakim ona zapadła, może nastąpić jedynie wyjątkowo, tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności jest formą nadzoru mającą na celu weryfikację ostatecznych decyzji administracyjnych i postanowień. Postępowanie o stwierdzenie nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym wszczynanym na wniosek strony lub z urzędu i służy wyeliminowaniu z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc decyzji administracyjnych dotkniętych najcięższymi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z jednolitym i utrwalonym orzecznictwem sądowym organ orzekający nie jest władny rozstrzygnąć sprawy zakończonej kontrolowaną decyzją co do jej istoty, gdyż postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji nie może zastępować postępowania odwoławczego lub go powtarzać (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2003 r., sygn. akt III SA 1473/01, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 1987 r., sygn.. akt IV SA 393/97). W związku z tak zakreślonymi granicami postępowania organ nadzoru nie gromadzi nowych dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym. Tak więc badany jest stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. W dotychczasowym orzecznictwie oraz w doktrynie przyjmuje się również, że rażące naruszenie prawa występuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Z powyższego wynika, że stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone niewątpliwym ustaleniem, że kwestionowany akt narusza rażąco prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jego nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), a ustalenia te muszą być oparte na zebranym przez organ materiale dowodowym, który to w sposób oczywisty potwierdza. Podobne stanowisko zostało wypracowane w doktrynie, gdzie zgodnie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa będzie miało miejsce w sytuacji, gdy w stanie prawnym niebudzącym wątpliwości co do jego zrozumienia zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów. Oznacza to, że rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa i utożsamianie tego pojęcia z każdym, nawet oczywistym, naruszeniem - jest wadliwe. O rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy niebudzące wątpliwości, stwierdzone przez organ nadzoru kwalifikowane naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 1998 r., sygn.. akt II SA 1249/97, niepubl.). Pokreślić również należy, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie może być interpretowane w sposób rozszerzający. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy Sąd, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o powyższe kryteria kontroli uznał, że organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi - jako organ nadzoru pierwszej instancji - wydając decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...] lipca 1987 r., nr [...] orzekającej o przejęciu od J. S. na własność Państwa, w zamian za świadczenie emerytalne, gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha, składającego się z działek nr [...] i [...], położonego na terenie miasta [...], oparł się na prawidłowo przeprowadzonych ustaleniach faktycznych. Przejęcie gospodarstwa rolnego przez Państwo nastąpiło, na podstawie art. 51 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz. U. Nr 40, poz. 268). Przepis ten stanowił, że w przypadku braku następcy lub gdy następca nie spełnia warunków przejęcia gospodarstwa rolnego albo odmówił jego przejęcia, gospodarstwo rolne na wniosek rolnika przejmowało Państwo. Art. 48 powołanej ustawy wskazywał kto może być następcą rolnika oraz jakie warunki następca musi spełniać. W niniejszej sprawie przejęcie gospodarstwa przez Państwo nastąpiło na wyraźny i uzasadniony wniosek jego właściciela, złożony wskutek (jak stwierdził wnioskodawca) braku następcy uprawnionego do przejęcia gospodarstwa rolnego, podeszłego wieku (74 lata), samotności i niemożliwości dalszego prowadzenia gospodarstwa z uwagi na zły stan zdrowia. J. S. wyraźnie wskazał we wniosku, że jego dzieci nie wyrażają zgody na przejęcie działki ze względu na to, że nie posiadają warunków do korzystania i przejęcia po nim przedmiotowej nieruchomości. Powyższe stwierdzenie ma oparcie w znajdującym się w aktach sprawy oświadczeniu J. S. (syna J.) z dnia [...] lutego 1987 r., w którym wskazał, że: ,,nie będzie miał żadnych zastrzeżeń na oddanie ziemi na Państwo, oraz że na ziemi nie będzie pracował". Należy również w tym miejscu podnieść, że w przypadku, gdy właściciel zamierzał przekazać gospodarstwo następcy zawierał umowę w formie aktu notarialnego (art. 59 ust. 1 omawianej ustawy). Jedynie w przypadku braku następcy właściciel zwracał się do właściwego organu o przejęcie gospodarstwa na rzecz Państwa w drodze decyzji (art. 59 ust. 3 ustawy). Stąd też w tej sytuacji trudno byłoby wymagać, aby wbrew temu co strona podała w złożonym oświadczeniu, organ poszukiwał i ustalał ewentualnych następców, pomimo twierdzeń wnioskodawcy. Brak podjęcia przez organ działań zmierzających do weryfikacji prawdziwości oświadczenia w przedmiocie braku posiadania przez stronę "następców" spełniających kryteria nie przesądza zatem o "rażącym" naruszeniu prawa, do czego zmierza strona skarżąca. Nie można też podzielić zarzutów skargi co do tego, że kwestionowana decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania w zakresie działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] o pow. [...] ha albowiem (jak twierdzą skarżący) zgodnie z pkt 1 decyzji organ postanowił przejąć na własność Państwa gospodarstwo rolne z wyłączeniem tej działki, natomiast w pkt 2 organ wskazał, iż J. S. zachował działkę tę w dożywotnie użytkowanie, czyli działka - tylko w domyśle - przeszła na własność Państwa. W tym miejscu wskazać należy, że z konstrukcji sentencji decyzji z dnia [...] lipca 1987 r. (pkt 1) wyraźnie wynika, że Państwo przejmuje na własność nieodpłatnie, w zamian za prawo do emerytury, gospodarstwo rolne o powierzchni [...] ha z wyłączeniem dwóch działek, tj. działki nr [...] i [...]. W pkt 2 decyzji organ sprecyzował, że działkę nr [...] o pow. [...] ha J. S. pozostawił sobie na własność, natomiast działka nr [...] pozostała w użytkowaniu dożywotnim. Instytucja użytkowania jest prawem do korzystania z rzeczy cudzej i do pobierania z niej pożytków. W efekcie, przekazujący (w tym przypadku J. S.) przestał być właścicielem nieruchomości, ale nabył bardzo szerokie prawo użytkowania tejże nieruchomości do chwili śmierci. Słusznie więc Minister wskazał, w odpowiedzi na skargę, że wyłącznie tej działki zawarte w pkt 1 kontrolowanej decyzji polegało na tym, że działka ta nie mogła być od razu fizycznie przejęta od J. S. W ocenie Sądu, Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] podjął prawidłowe rozstrzygnięcie dysponując stosownym oświadczeniem strony zainteresowanej przekazaniem na rzecz Państwa gospodarstwa rolnego w zamian za świadczenie emerytalne. Stąd też, zdaniem Sądu, brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...] lipca 1987 r., nr [...] w świetle wyżej powołanych przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Zdaniem Sądu, postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało przez organ nadzoru zgodnie z wymogami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W tym zakresie należy zauważyć, że organy w postępowaniu wyjaśniającym zgromadziły wyczerpujący materiał dowodowy w celu ustalenia okoliczności faktycznych, istotnych z punktu widzenia wystąpienia przesłanek określonych w art.156 § 1 k.p.a. Ponadto podnieść należy, że stosownie do art. 80 k.p.a., organy dokonały wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, jak również przeprowadziły ocenę ujawnionych na jego podstawie faktów. A zatem wobec powyższego, nie sposób podzielić także pozostałych zarzutów skargi. Reasumując Sąd doszedł do przekonania, że organ wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo i wnikliwie przeprowadził postępowanie dowodowe, prawidłowo również i zgodnie z dyspozycją przepisu art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w sentencji decyzji. W toku niniejszego postępowania prawidłowo, zdaniem Sądu, organy wskazały na brak zaistnienia wad określonych art. 156 § 1 k.p.a., a tym samym nie doszukały się podstaw do stwierdzenia nieważności orzeczenia z uwagi na brak dowodów przeciwnych do zgromadzonych w aktach sprawy, zaś tezy formułowane przez skarżących nie dają się obronić na gruncie zebranego materiału dowodowego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.