I SA/Wa 2361/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Miernik Sędzia WSA Gabriela Nowak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 września 2016 r. sprawy ze skargi P.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego oddala skargę Decyzją z [...] listopada 2015 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania P.S., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] września 2015 r. nr [...] o odmowie przyznania odwołującemu się zasiłku stałego. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Wnioskiem z [...] sierpnia 2015 r. P.S. wystąpił do Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] o przyznanie mu szeregu świadczeń z pomocy społecznej, w tym m.in. zasiłku stałego. Wyżej wymieniony jest osobą samodzielnie prowadzącą gospodarstwo domowe, aktywną zawodowo. Zatrudniony jest w firmie [...], a w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku – do [...] lipca 2015 r. – pracował w firmie [...], gdzie za miesiąc lipiec 2015 r. uzyskał wynagrodzenie w kwocie [...] netto. Za pracę w [...], za miesiąc lipiec 2015 r. uzyskał natomiast wynagrodzenie w wysokości [...] netto, które wypłacone mu zostało [...] sierpnia 2015 r. W toku aktualizacji wywiadu środowiskowego, przeprowadzonego [...] sierpnia 2015 r., określał swoją sytuację zdrowotną jako dobrą. W tym stanie rzeczy Prezydent [...] decyzją z [...] września 2015 r., utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2015 r. odmówił wnioskodawcy przyznania zasiłku stałego, z uwagi na niespełnienie żadnej z przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. – o pomocy społecznej (Dz.U. z 2015 r. poz. 163 ze zm.) dalej: "u.p.s.". Przywołany przepis stanowi bowiem, że zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Dla takiej osoby kryterium to ustalone było w dacie składania wniosku – stosownie do art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. na poziomie 542 złotych. Organy zwracał również uwagę na niezaistnienie w przypadku wnioskodawcy żadnego z ryzyk socjalnych wymienionych w art. 7 pkt 2 do 15 powołanej ustawy lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. W związku ze zgłoszeniem w odwołaniu od decyzji Prezydenta [...] wnioskiem o wyłączenie 88 członków Kolegium od rozpoznania sprawy motywowanego tym, że wymienione osoby w latach 2013-2015 często orzekały w jego sprawach, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stanęło na stanowisku, że orzekanie przez członków Kolegium w innych sprawach P.S. nie stanowi okoliczności, która może wywołać wątpliwości co do ich bezstronności. Samo zaś subiektywne przeświadczenie skarżącego, iż nie są w pełni bezstronni nie może, w ocenie organu, stanowić przesłanki ich wyłączenia. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] P.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając mu naruszenie w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W motywach skargi podnosił zarzut, że do dnia wydania ostatecznego rozstrzygnięcia, mimo zgłoszenia wniosku o wyłączenie poszczególnych pracowników organu, Kolegium nie wydało w tym przedmiocie żadnego orzeczenia, a przez to zaskarżona decyzja jest niezgodna z art. 24 w zw. z art. 27 k.p.a. Przy czym w kontekście złożonego wniosku o wyłączenie pracowników zwracał uwagę, że nie został on prawidłowo podpisany i organ odwoławczy winien wezwać go o uzupełnienie braków formalnych tego wniosku. Zarzucał także organowi niedotrzymanie trzydziestodniowego terminu załatwienia sprawy, w związku z czym, żądał wymierzenia Kolegium z tego tytułu grzywny. Podniósł również zarzut skierowania podjętej przez Kolegium decyzji do podmiotu, który nie jest stroną postępowania, tj. Ośrodka Pomocy Społecznej [...], zamiast Prezydenta [...]. W oparciu o tak sformułowane i umotywowane zarzuty domagał się uchylenia wydanych w sprawie decyzji organów obydwu instancji, wnioskując jednocześnie o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w treści zaskarżonej decyzji. W przedmiocie zawartego w skardze żądania rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, nie zgłosiło sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest niezasadna. Materialnoprawną podstawą podjętych rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy dnia 12 marca 2004 r. - o pomocy społecznej (Dz.U. z 2015 r. poz. 163 ze zm.); przywoływana dalej jako: "u.p.s.", które regulują zasady i tryb udzielania świadczeń z pomocy społecznej. Ustawa ta przewiduje m.in. udzielanie pomocy społecznej w formie zasiłków stałych. Tego rodzaju zasiłek, w myśl art. 37 ust. 1 pkt 1 u.p.s. przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Z powyższego unormowania wynikają zatem dwie przesłanki, które musza być spełnione łącznie aby osoba pełnoletnia samodzielnie gospodarująca uzyskała omawiane świadczenie, które co istotne nie jest przyznawane w ramach uznania administracyjnego, jak ma to miejsce w przypadku większości świadczeń z pomocy społecznej. Po pierwsze musi być osobą niezdolną do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolną do pracy, a po drugie jej dochód musi być niższy od ustalonego ustawa kryterium dochodowego. Brak zatem spełnienia choćby jednej z tych przesłanek wyklucza możliwość uwzględnianie wniosku i przyznania omawianego świadczenia. W rozpoznawanej sprawie natomiast, jak wynika z niespornych ustaleń stanu faktycznego, skarżący nie spełniał, żadnej z wymienionych przesłanek. Niewątpliwie nie jest on bowiem osobą, która ze względu na wiek jest niezdolna do pracy. W dacie orzekania miał on wszak [...]. Nie jest także całkowicie niezdolny do pracy, przez którą to niezdolność - po myśli art. 6 pkt 1 u.p.s. – rozumieć należy całkowitą niezdolność do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych albo zaliczenie do I lub II grupy inwalidów lub legitymowanie się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. W miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku – a ten okres jest miarodajny przy ustalaniu prawa do świadczeń, co wynika z art. 8 ust. 3 u.p.s. - uzyskał on przy tym dochód w wymiarze przekraczającym kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej, wynoszące 542 złote (art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s w zw. przez § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej -Dz.U. z 2012 r. poz. 823). Zgodnie bowiem ze znajdującym się w aktach zaświadczeniem o wynagrodzeniu z 6 sierpnia 2015 r. uzyskał on w firmie [...] w lipcu 2015 r. wynagrodzenie wysokości [...] brutto, co po odliczeniu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz ubezpieczenia społeczne, dało kwotę netto w wymiarze [...]. Skoro zatem w odniesieniu do skarżącego nie zostały spełnione materialnoprawne przesłanki przyznania zasiłku stałego, to decyzji Prezydenta [...] odmawiającej z tych względów owego świadczenia nie sposób zarzucić naruszenia przepisów prawa materialnego. W konsekwencji nie narusza ich także, utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji pozostaje kwestia braku podjęcia przez Kolegium przed wydaniem decyzji postanowienia wpadkowego w przedmiocie zgłoszonego przez skarżącego w odwołaniu żądania wyłączenie kilkudziesięciu członków Kolegium od rozpoznawania jego sprawy. Nie zachodziły bowiem w niej opisane w art. 24 § 1 k.p.a. sytuacje obligatoryjnego ich wyłączenia. Nie jest nią zwłaszcza podnoszony w żądaniu fakt udziału członków Kolegium przy wydawaniu decyzji administracyjnych w odrębnych postępowaniach inicjowanych przez skarżącego. Na tę okoliczność także wskazywało Kolegium w treści podjętej decyzji. Uprawniona jest przy tym ocena, że w okolicznościach niniejszej sprawy żądanie wyłączenia członków organu kolegialnego było li tylko ukierunkowane na doprowadzenie do paraliżu decyzyjnego organu, a nie ochronę praw jednostki przed ryzykiem stronniczości przy rozpoznawaniu i rozstrzyganiu sprawy. Świadczy o tym choćby fakt wymienienia wszystkich ujawnionych w Biuletynie Informacji Publicznej członków tego organu, bez doprecyzowania w jakich konkretnych sprawach i którzy z nich brali udział. Tego zaś rodzaju działania strony, stanowiące swoiste nadużycie praw, nie mogą zyskać aprobaty Sądu. Z kolei podnoszony argument o rzekomym niepodpisaniu wniosku o wyłączenie pracowników jest o tyle niezrozumiały, że wniosek ów zawarty był w odwołaniu. To natomiast wniesione zostało za pośrednictwem platformy ePUAP i opatrzone było podpisem elektronicznym. W związku z czym, z mocy art. 20b ust. 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2014 r., poz. 1114) jest równoważne pod względem skutków prawnych dokumentowi opatrzonemu podpisem własnoręcznym. Z kolei podnoszona w skardze ewentualna przewlekłość rozpoznawania odwołania i związane z tym żądanie wymierzenia Kolegium grzywny wykracza poza granice rozpoznawanej sprawy wyznaczonej zaskarżonym aktem i nie może być przedmiotem rozważań w niniejszym postępowaniu. Zwalczanie stanu bezczynności, czy też przewlekłości prowadzonego postępowania służy bowiem odrębna skarga, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Nie ma racji również skarżący, zarzucając Kolegium skierowanie decyzji do podmiotu nie będącego stroną postępowania, a to poprzez jej doręczenie (poza jej adresatem) także Ośrodkowi Pomocy Społecznej [...] zamiast Prezydentowi [...]. Skarżący błędnie bowiem utożsamia organ administracji publicznej kształtujący w pierwszej instancji na gruncie przepisów ustawy o pomocy społecznej jego sytuację prawną (Prezydenta [...]) ze stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., a więc osobą, której praw i obowiązków dotyczy władcze rozstrzygnięcie owego organu. Samo natomiast doręczania decyzji administracyjnej także innym niż strona podmiotom (w niniejszej sprawie jednostce organizacyjnej gminy wykonującej zadania pomocy społecznej), nie może być kwalifikowane jako jej skierowanie jej do osoby niebędącej stroną. Z tych względów skarga P.S. jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegać musi oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 powołanej ustawy, który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu na wniosek strony, o ile żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.