I SA/Wa 237/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 17 stycznia 2013 r. E. K. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Powiat [...], prawa własności nieruchomości zajętej po drogę powiatową nr [...], położonej w obrębie [...], gm. [...], oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha. Skarżący w powyższej skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzasadnił tym, że realizacja zaskarżonej decyzji daje podstawy do dokonywania wpisów w księgach wieczystych, które mogą okazać się nieuprawnione, gdy skarga zostanie rozstrzygnięta zgodnie z jego wnioskami. Spowoduje to dla niego niepotrzebne koszty. Ponadto na nieruchomości, która nie została skutecznie i zgodnie z prawem wywłaszczona, znajduje się ogrodzenie jego posesji. Skarżący zaznaczył, że ogrodzenie to w sytuacji kiedy zaskarżona decyzja nie zostanie wstrzymana, będzie musiał rozebrać, co w konsekwencji doprowadzi do powstania nieodwracalnych lub też trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto skarżący zwrócił uwagę, że ewentualne uwzględnienie skargi skutkować będzie koniecznością wybudowania przez niego nowego ogrodzenia oraz pozyskania stosownego pozwolenia na jego budowę, co spowoduje dla niego niepotrzebne koszty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Celem przewidzianej w tym przepisie ochrony tymczasowej jest uchronienie skarżącego przed skutkami wykonania zakwestionowanego aktu, które mogą być trudne do odwrócenia, po ewentualnym jego uchyleniu przez Sąd. Udzielenie tej ochrony odbywa się wyłącznie na wniosek. Przy czym żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. post. NSA z 25.01.2011 r., sygn. akt I OZ 36/11, Lex nr 741834). Oceniając całokształt okoliczności w sprawie, jak również mając na uwadze przedstawione przez skarżącego argumenty uznać należało, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie zasługuje na uwzględnienie. Argumentacja skarżącego przedstawiona w uzasadnieniu wniosku, a w szczególności rozbiórka ogrodzenia jego posesji nie jest przekonująca, bowiem skarżący nie wykazał wysokości finansowych strat, które ma ponieść w związku z ewentualną rozbiórką ogrodzenia, co w konsekwencji uznać należało, że nie wykazana została jego zasadność w świetle cytowanych przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że kwestionowana decyzja jest rozstrzygnięciem, które ze swej istoty nie nadaje się w realiach rozpoznawanej sprawy do wykonania, gdyż decyzja w przedmiocie nabycia z mocy prawa przez Skarb Państwa nieruchomości ma co do istoty charakter deklaratoryjny. Potwierdza ona jedynie ex lege stan prawny zaistniały na skutek wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). Nie wymaga żadnej czynności, którą strona mogłaby lub musiała wykonać dobrowolnie bądź w drodze egzekucji administracyjnej, aby doprowadzić do stanu, który jest zgodny z rozstrzygnięciem w niej zawartym. Nie przyznaje ona także stronie żadnych uprawnień ani nie nakłada na nią żadnych obowiązków. Ta okoliczność, nie zezwala również na zastosowanie w sprawie instytucji wstrzymania jej wykonania. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.