I SA/Wa 2378/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku C.S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W dniu 6 września 2013 r. C.S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo, w którym wniosła o przywrócenie terminu do złożenia skargi na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że zaskarżone postanowienie zostało odebrane przez jej synową. List leżał długo na półce, o czym ona nie wiedziała. Skarżąca wskazała również, że chorowała na przewlekłe zapalenie przewodu moczowego i przez dwa tygodnie zmuszona była do przyjmowania leków. Pismem z dnia 24 września 2013 r. skarżąca wskazała, że jej pismo z dnia 6 września 2013 r. należy traktować również jako skargę złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm – dalej zwaną ppsa) uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Sformułowanie "łącznie" oznacza, że w sytuacji, gdy którakolwiek z wymienionych wyżej przesłanek nie zostanie spełniona należy wydać orzeczenie odmowne. Podkreślić należy, że jeżeli z okoliczności faktycznych sprawy nie da się jednoznacznie ustalić, czy termin określony w art. 87 § 1 ustawy został zachowany, Sąd ma obowiązek wydać rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiocie uchybienia terminu na podstawie art. 86 § 1. Sąd nie ma prawa bowiem domniemywać, że strona uchybiła terminowi w tej, czy innej dacie. Ponieważ skarżąca nie wskazała, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu, nie można też tej daty ustalić na podstawie wniosku o przywrócenie terminu – wniosek należało rozpoznać merytorycznie. Oceniając podane przez skarżącą we wniosku okoliczności uznać należało, że nie wykazała ona przesłanek wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że obok wskazanych powyżej warunków formalnych, które wnioskodawca musi spełnić, konieczne jest uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Oznacza to, że strona musi wykazać (uprawdopodobnić), że w czasie biegu terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym zaistniała obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca jej dokonanie czynności, a powstanie tej przeszkody nie było spowodowane działaniem strony i było od niej całkowicie niezależne. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwaliło się stanowisko, iż przy badaniu czy strona dołożyła szczególnej staranności by podjąć czynność procesową, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Doktryna i orzecznictwo do przeszkód uniemożliwiających terminowe dokonanie czynności z uwagi na różnorodność zjawisk życiowych zalicza przerwę w komunikacji, nagłą chorobę strony, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp. Przywrócenie nie jest również dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W świetle powyższych wywodów nie można uznać, że okoliczności przywołane przez skarżącą tj. niewiedza o odebraniu przesyłki przez członka rodziny oraz zły stan zdrowia, stanowiły przesłanki do uwzględnienia wniosku o przewrócenie terminu. Należy podkreślić, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 17 lipca 2013 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał zatem w dniu 16 sierpnia 2013 r. Tymczasem skarga wniesiona została dopiero w dniu 6 września 2013 r. Z analizy akt sprawy, ani tym bardziej z treści wniosku, nie wynika, aby w trzydziestodniowym terminie do złożenia skargi, wystąpiły po stronie skarżącej okoliczności uniemożliwiające jej dotrzymanie terminu. W ocenie Sądu nawet gdyby przyjąć, że w terminie otwartym do złożenia skargi wystąpiła po stronie skarżącej nagła choroba, to skarżąca nie uprawdopodobniła, że nie mogła dokonać czynności procesowej wyręczając się inną osobą. Wobec uznania, że okoliczności wskazane jako powody uchybienia terminu nie mogły być uznane za nadzwyczajne przeszkody, których przy dołożeniu należytej staranności, w zakresie przestrzegania terminowości czynności procesowych strona nie mogła przezwyciężyć, Sąd na podstawie art. art. 86 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.