I SA/Wa 238/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie: WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant referent-stażysta Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi E. Z. i W. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...] września 2011 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] grudnia 2011 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy C. z [...] września 2011 r. nr [...], orzekającą o ustaleniu należnej od W. Z. i E. Z. opłaty adiacenckiej w wysokości [...] złotych, z tytułu wzrostu wartości należącej do niech nieruchomości położonej w miejscowości P., Gmina C., stanowiącej działkę ew. nr [...] o pow. [...] ha, na skutek stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. W roku 2008 Gmina C. zrealizowała inwestycję pn. "Budowa kanalizacji sanitarnej w P. w Gminie C. w ulicach: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] – zadanie XI". Roboty związane z tą inwestycja zakończono 29 grudnia 2008 r., co stwierdzono w Protokole Końcowego Odbioru Robót i Przekazania do Eksploatacji, spisanym [...] września 2008 r. Stanowiąca własność W. Z. i E. Z. działka nr [...] położona jest przy ul. [...]. Pismem z 11 kwietnia 2011 r. Wójt Gminy C. zawiadomił właścicieli ww. nieruchomości o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości tej nieruchomości spowodowanej wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej. W toku prowadzonego postępowania Wójt Gminy C. zlecił rzeczoznawcy majątkowemu – T. J. sporządzenie wyceny przedmiotowej działki na potrzeby ustalenia opłaty adiacenckiej. Rzeczoznawca ten sporządził operat szacunkowy ww. nieruchomości [...] maja 2011 r., w którym ustalił wartość rynkową nieruchomości przed wybudowaniem kanalizacji na kwotę [...] złote, a po jej wybudowaniu na kwotę [...] złotych. Szacowania nieruchomości rzeczoznawca dokonywał w podejściu porównawczym, przy wykorzystaniu metody korygowania ceny średniej (w części wstępnej opinii wskazywał natomiast na metodę "cenowo-porównawczą"). Różnica w wartości nieruchomości przed wybudowaniem urządzeń kanalizacyjnych i po ich wybudowaniu określona w powyższym operacie (w kwocie [...] złotych) stanowiła podstawę ustalenia przez Wójta Gminy C. decyzją z [...] września 2011 r. należnej od W. Z. i E. Z. opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w następstwie stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej, w kwocie [...] złotych, przy uwzględnieniu 50% stawki tej opłaty, obowiązującej w dacie stworzenia tych warunków, a określonej uchwałą Rady Gminy C. z [...] kwietnia 2003 r. nr [...]. Jednocześnie decyzją tą organ określił termin jej płatności. W podstawie prawnej decyzji Wójt Gminy C. przywołał art. art. 145-148 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm.; dalej: "u.g.n.") oraz ww. uchwałę Rady Gminy C. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że przed podjęciem rozstrzygnięcia strony zapoznały się z aktami sprawy, a także operatem szacunkowym, wnosząc do niego uwagi, które zostały przekazane rzeczoznawcy w celu zajęcia stanowiska. Rzeczoznawca ustosunkował się do tych uwag i udzielił wyczerpującej odpowiedzi, która została przekazana stronom. W dalszej kolejności Wójt Gminy wskazał na brak wniosku o rozłożenie opłaty adiacenckiej na raty oraz powołał się na treść zawartych w podstawie prawnej przepisów prawa materialnego. Od decyzji tej W. Z. i E. Z. wnieśli odwołanie zarzucając jej naruszenie art. 7, 77 i art. 107 k.p.a., poprzez lakoniczne uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia i brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym brak wskazania dziennej daty, od której rozpoczął bieg trzyletni termin ustalenia opłaty. Ponadto naruszenie art. 146 u.g.n., poprzez przyjęcie przez rzeczoznawcę majątkowego nieznanej metody wyceny (metody cenowo – porównawczej), przyjęcie w procesie szacowania do porównania nieruchomości o znacznie większym obszarze, co mogło mieć znaczący wpływ na wycenę. Wskazywali ponadto na znacznie niższą wartość opłat adiacenckich ustalonych w stosunku do ich sąsiadów, będących właścicielami nieruchomości o porównywalnej powierzchni. W następstwie rozpoznania tego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] grudnia 2011 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium przytoczyło treść art. 145 u.g.n. oraz podniosło, że w realiach rozpoznawanej sprawy trzyletni termin, w jakim zgodnie z ust. 2 tego artykułu, organ może ustalić opłatę adiacencką rozpoczął swój bieg od [...] września 2008 r., tj. od dnia sporządzenia protokołu końcowego odbioru robót i przekazania do eksploatacji wybudowanych urządzeń. Niepodanie zaś daty sporządzenia tego protokołu w decyzji Wójta Gminy, nie stanowiło w ocenie Kolegium istotnego naruszenia prawa, zważywszy na to, że strony brały od początku udział w toczącym się postępowaniu , zostały poinformowane o jego wszczęciu jak również o każdej czynności w sprawie, oraz mogły zadawać biegłemu za pośrednictwem organu pytania i zapoznać się z całym zgromadzonym materiałem dowodowym. Także wskazanie jako metody szacowania wartości nieruchomości metody "cenowo-porównawczej" nie stanowi istotnej wady operatu z [...] maja 2011 r., gdyż rzeczoznawca zastosował w nim podejście porównawcze i metodę korygowania ceny średniej, a więc zgodną z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.). Jednocześnie Kolegium stwierdziło, że nie jest uprawnione do oceny sposobu sporządzenia operatu pod względem merytorycznym. W tym kontekście organ przytoczył treść art. 154 ust. 1 oraz art. 157 ust. 1 u.g.n. oraz wskazał, że w niniejszej sprawie nie została sporządzona ocena operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych. Operat pod względem merytorycznym nie został więc zakwestionowany, a pod względem prawnym jest prawidłowy. W tym stanie rzeczy decyzję organu pierwszej instancji należało, zdaniem Kolegium, utrzymać w mocy, jako że została ona oparta na operacie szacunkowym, zgodnie z którym nastąpił wzrost wartości nieruchomości po stworzeniu warunków do podłączenia jej do sieci kanalizacyjnej. Na powyższą decyzję W. Z. i E. Z. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc w niej, że w dacie rozstrzygania sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze upłynął już przewidziany w art. 145 ust. 2 u.g.n. trzyletni termin do ustaleniu opłaty adiacenckiej. Rozpoczął on bowiem swój bieg w dniu 30 września 2008 r. (w momencie odbioru i przekazania przyłącza do eksploatacji). To zaś, że termin ten odnosić należy do momentu wydania ostatecznej decyzji, a nie rozstrzygnięcia sprawy w pierwszej instancji, skarżący uzasadniali poglądem wyrażonym w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2001 r. sygn. akt I SA 1278/00. W oparciu o tak sformułowany zarzut wnieśli oni o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy C. i umorzenia postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wskazując jednocześnie na niezasadność zarzutu przedawnienia orzekania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej. W piśmie procesowym z [...] sierpnia 2012 r. skarżący wnieśli o dopuszczeniu dowodów z dokumentów w postaci czterech decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (załączając ich kserokopie) wydanych w sprawach opłaty adiacenckiej należnej od właścicieli nieruchomości położonych w sąsiedztwie ich działki, w których to decyzjach organ odwoławczy, w analogicznym (zdaniem stron) stanie faktycznym i prawnym uchylał decyzje Wójta Gminy C. i kierował sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, a w jednym przypadku umorzył postępowanie z uwagi na upływ w toku rozpoznawania odwołania terminu przedawnienia orzekania o przedmiotowej opłacie. Wniosek ten został na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2012 r. oddalony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przy czym, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny w ramach tych kryteriów zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Sąd stwierdził, że skarga jest uzasadniona, co skutkuje uchyleniem tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy C. z [...] września 2011 r., nr [...], aczkolwiek z innych względów niż w niej podniesione. Na wstępie jednak należy wyjaśnić, że podniesiony w skardze zarzut przedawnienia orzekania w przedmiocie należnej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku ze stworzeniem możliwości jej podłączenia do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej (w realiach rozpoznawanej sprawy do wybudowanej gminnej sieci kanalizacyjnej) jest niezasadny. Zarzut ten skarżący wywodzą z faktu upływu w dacie rozstrzygania sprawy przez organ odwoławczy, określonego w art. 145 ust. 2 zd. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm.; dalej: "u.g.n."), trzyletniego terminu w jakim można podjąć w tym przedmiocie decyzję. Zważyć jednak należy, że obowiązujący w dacie rozstrzygania sprawy ww. przepis, w odróżnieniu od jego brzmienia obowiązującego przed nowelizacją dokonaną z dniem 22 września 2004 r. (na podstawie art. 1 pkt 93 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw - Dz.U. Nr 141, poz. 1492), nie wiąże upływu terminu orzekania o opłacie adiacenckiej z jej "ustaleniem" – co wskazywałoby na ostateczny charakter podejmowanego w tym przedmiocie rozstrzygnięcia, ale z "wydaniem decyzji". Tę zaś stosownie do ust. 1 art. 145 u.g.n. wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, a więc organ pierwszej instancji. Taka zmiana redakcji art. 145 ust. 2 u.g.n., jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do uchwały z 27 listopada 2009 r. sygn. akt I OPS 4/09 (ONSAiWSA 2009/5/84), w której przesądzono, że trzyletni termin, o którym mowa w tym przepisie dotyczy rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji o ustaleniu opłaty adiacenckiej, nie może być traktowana jako pozbawiona znaczenia prawnego, a z porównania tych przepisów można wnioskować, że ustawodawca "ustalenie opłaty adiacenckiej w terminie do 3 lat" zastąpił "wydaniem decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej w terminie do 3 lat". Skoro zatem w niniejszej sprawie wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji i jej doręczenie nastąpiło przed upływem ww. terminu (co jest okolicznością niesporną), to data wydania przez organ odwoławczy decyzji ostatecznej z punktu widzenia okresu przedawnienia orzekania o należnej opłacie adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości po stworzeniu warunków do podłączenia jej do urządzeń infrastruktury technicznej pozbawiona jest znaczenia prawnego. Przywoływany zaś w skardze pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w uzasadnieniu wyroku z 13 grudnia 2001 r. sygn. akt I SA 1278/00, wyrażony został na tle ww. przepisu w jego pierwotnym brzmieniu, a tym samym nie może być on adekwatny w niniejszej sprawie. Istotną natomiast wadą kwestionowanych decyzji jest brak właściwej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Kluczowym dowodem w postępowaniu administracyjnym w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej jest dowód z opinii rzeczoznawcy majątkowego, ustawowo określanej jako operat szacunkowy. Wynika to wprost z art. 146 ust. 1a u.g.n., który stanowi, że ustalenie tej opłaty następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartości nieruchomości. Zgodnie zaś z ust. 3 tego artykułu wartość nieruchomości określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej i według stanu przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej i po ich wybudowaniu. Natomiast samo ustalenie i wysokość tej opłaty zależą od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej (art. 146 ust. 1 u.g.n.) W rozpoznawanej sprawie opinia, o której mowa w ust. 1a przywołanego wyżej artykułu, wprawdzie została przez rzeczoznawcę majątkowego sporządzona -stanowił ją operat szacunkowy z [...] maja 2011 r. sporządzony przez uprawnionego rzeczoznawcę T. J. - jednakże organy w sposób bezkrytyczny podeszły do zawartej w nim wyceny, skutkiem czego uszły ich uwadze istotne wady tego operatu, dyskwalifikujące jego wartość dowodową. Zważyć zaś należy, że fakt sporządzenia opinii przez rzeczoznawcę majątkowego, a więc osobę spełniającą określone wymagania fachowe, sam w sobie nie jest wystarczający do uznania jego mocy dowodowej. To bowiem na organach administracji publicznej ciąży obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy i podjęcie niezbędnych działań dla prawidłowego ustalenia wartości nieruchomości, a co za tym idzie także obowiązek oceny wiarygodności sporządzonej w toku postępowania opinii, gdyż to one, a nie rzeczoznawca, w sposób władczy kształtują stosunek administracyjnoprawny, a więc ustalają prawa i obowiązki stron. Ocena ta zaś dotyczy zarówno podejścia, metody i techniki szacowania przyjętej przez rzeczoznawcę majątkowego. To, że ich wybór, w myśl art. 154 ust. 1 u.g.n. zależy od rzeczoznawcy nie oznacza bowiem, że może on w tym zakresie działać w sposób dowolny. Operat szacunkowy stanowi wszak opinię biegłego, w rozumieniu art. 84 k.p.a., która jak każdy dowód w sprawie podlega ocenie nie tylko pod względem formalnym, ale również materialnym. Organ ma więc nie tylko prawo, ale wręcz obowiązek zbadania przedstawionego operatu pod względem zgodności ze stosowanymi przepisami oraz oceny czy jest on logiczny i zupełny, a także czy zawiera informacje niezbędne dla uznania jego adekwatności do okoliczności danej sprawy (por. wyrok NSA z 31.01.2012 r. sygn. akt I OSK 2085/11, Lex nr 1120654). W postępowaniu administracyjnym nie można wszak bezkrytycznie przyjmować żadnego dowodu, nawet jeśli jest nim opinia wymagająca wiadomości specjalnych. Stanowiący materialnoprawną podstawę ustalania opłaty adiacenckiej przepis art. 146 ust 1 i 3 u.g.n. jak już wyżej wspomniano stanowi, że ustalenie i wysokość opłaty adiacenckiej zależą od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej, a wartość tej nieruchomości określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej i według jej stanu przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej i po ich wybudowaniu. Z tego względu dla prawidłowego ich zastosowania musi mieć miejsce rzetelne ustalenie obydwu wartości, o których mowa w tych przepisach. W związku z powyższym przy sporządzaniu wyceny, rzeczoznawca majątkowy winien przedstawić m.in. informacje dotyczące stanu wycenianej nieruchomości istniejącego zarówno przed jak i po ich wybudowaniu, przez który to stan w myśl ustawy o gospodarce nieruchomościami rozumie się nie tylko stan prawny, ale również faktyczny, a więc jej zagospodarowanie, stan techniczno-użytkowy, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, a także stan otoczenia nieruchomości, w tym wielkość, charakter i stopień zurbanizowania miejscowości, w której nieruchomość jest położona (por. art. 4 pkt 17 u.g.n.). Brak takich informacji uniemożliwia bowiem jakąkolwiek weryfikację przyjętych w tym operacie założeń. Z kolei § 40 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.), obliguje rzeczoznawcę do uwzględnienia przy określaniu wartości nieruchomości po wybudowaniu urządzeń infrastruktury technicznej odległości tych nieruchomości od ww. urządzeń oraz warunków podłączenia do nich nieruchomości. Tymczasem sporządzony w niniejszej sprawie przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy, w zakresie dotyczącym stanu nieruchomości ogranicza się do wskazania jej stanu prawnego (str. 6 operatu) i jej stanu faktycznego istniejącego po wybudowaniu urządzeń (str. 8 operatu), a więc bez odniesienia się do stanu nieruchomości istniejącego pierwotnie. Z treści operatu nie wynika przy tym czym w procesie szacowania uwzględniona została dyspozycja normy prawnej zawartej w § 40 ust. 2 ww. rozporządzenia. Brak w tym zakresie bowiem jakichkolwiek wyjaśnień rzeczoznawcy. W opisie nieruchomości przyjętych w charakterze materiału porównawczego na potrzeby oszacowania wartości działki nr [...] przed i po stworzeniu warunków podłączenia nieruchomości do urządzeń kanalizacyjnych, nie zawarto także informacji czy nieruchomości te posiadają dostęp do tego rodzaju urządzeń infrastruktury technicznej czy też nie, a więc czy są one ze względu na podobieństwo do nieruchomości wycenianej porównywalne. Uwaga ta jest o tyle istotna, że co najmniej w przypadku dwóch transakcji przyjętych przez rzeczoznawcę w celu ustalenia wartości nieruchomości przed wybudowaniem kanalizacji (wskazanych w punktach 6 i 12, na str. 9 operatu), istnieją zasadnicze wątpliwości co do prawidłowości przyjętego materiału porównawczego. Zważyć bowiem należy, że transakcje te, zawarte w roku 2009 i 2010, dotyczą działek położonych przy ulicach, w obszarze których zrealizowana została w roku 2008 budowa kanalizacji sanitarnej (ul. [...] i [...] w miejscowości P.), a tym samym nie sposób uznać by mogły one dotyczyć nieruchomości pozbawionych do tych urządzeń dostępu. Nie mogły być one zatem uznane za nieruchomości podobne, w rozumieniu art. 4 pkt 16 u.g.n., do nieruchomości wycenianej wg jej stanu istniejącego przed budową sieci kanalizacyjnej. Przy czym wątpliwości co do stanu porównywanych nieruchomości nie rozwiewa przyjęty w procesie ważenia cech mających wpływ na ich wartość rynkową współczynnik stopnia wyposażenia nieruchomości w infrastrukturę techniczną. W tym zakresie bowiem na potrzeby oszacowania wartości nieruchomości przed i po budowie urządzeń infrastruktury technicznej rzeczoznawca przyjął go na zbliżonym poziomie, tj. 0,28 (przed wybudowaniem urządzeń) i 0,35 (po ich wybudowaniu), co może wskazywać na niewielkie różnice pomiędzy dostępem do tych urządzeń w obydwu grupach nieruchomości, których dotyczą odnotowane transakcje. To zaś prowadzić musi do wniosku, że wzrost wartości wycenianej nieruchomości spowodowany wybudowaniem wspomnianych urządzeń, ustalony w oparciu o analizę rynku obrotu nieruchomościami, których stan w dacie zawierania transakcji i ich cechy cenotwórcze nie został ustalone (a przynajmniej nie zostało to ujawnione w treści wyceny), nie może być uznany za wiarygodny. Te wady sporządzonego operatu dyskwalifikują go, w ocenie Sądu jako dowód w sprawie i winny doprowadzić do jego uzupełnienia bądź zlecenia przygotowania nowej opinii innemu rzeczoznawcy. Okoliczności te jednak nie zostały dostrzeżone przez organy obu instancji. Wójt Gminy C. nie dokonał bowiem w ogóle oceny tego dokumentu (co wynika to z treści uzasadnienia wydanej przez niego decyzji), zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze ograniczyło ją wyłącznie do oceny formalnej operatu, uznając przy tym błędnie, że jest on zgodny z prawem. Ustalenie opłaty adiacenckiej w oparciu o wycenę nieruchomości, która nie zawiera wymaganych prawem treści (co w realiach rozpoznawanej sprawy sprowadza się do braku opisu stanu nieruchomości przed stworzeniem warunków do podłączenia jej do wybudowanych urządzeń kanalizacyjnych, braku danych na temat stanu nieruchomości porównywanych, a także braku informacji o odległości i warunkach podłączenia wycenianej nieruchomości do ww. urządzeń) oznacza, że rozstrzygnięcie w tym przedmiocie podjęte zostało bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego i przy wadliwie przeprowadzonej ocenie materiału dowodowego, a więc z naruszeniem art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., a w konsekwencji powyższego w warunkach niewykazania w sposób niebudzący wątpliwości, że wartość nieruchomości po stworzeniu możliwości jej podłączenia do urządzeń kanalizacji gminnej wzrosła, co z kolei uzasadnia zarzut naruszenia w toku rozstrzygania sprawy art. 146 ust. 1 u.g.n., w stopniu rzutującym bezpośrednio na jej wynik. To zaś skutkować musi uchyleniem zarówno zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. jak też poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy C. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. W przedmiocie kosztów postępowania Sąd nie orzekał, wobec braku w tym zakresie stosownego wniosku skarżących. Rozpoznając ponownie sprawę organ orzekający uwzględni fakt, że przewidziany w art. 145 ust. 2 zd. 1 u.g.n. trzyletni termin, w jakim może nastąpić wydanie decyzji w sprawie ustalenie opłaty adiacenckiej, w stanie faktycznym niniejszej sprawy już ekspirował, co oznacza, że dalsze prowadzenie w tym przedmiocie postępowania stało się niewątpliwie bezprzedmiotowe, w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.