I SA/Wa 238/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA - Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w sprawie ze skargi Gminy [...] na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia przez gminę z mocy prawa własności nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] W dniu 23 grudnia 2013 r. Gmina [...] wniosła skargę na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] wydaną w przedmiocie stwierdzenia nabycia przez gminę z mocy prawa własności nieruchomości. W skardze Gmina wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] uzasadniając, że stwierdzenie, iż gmina jest właścicielem nieruchomości wskazanych w decyzji spowoduje dokonanie odpowiednich wpisów w ewidencji gruntów i budynków oraz w księgach wieczystych, co w konsekwencji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Ponadto z własnością nieruchomości wiążą się m.in. obowiązki związane z gospodarowaniem oraz kosztami zarządu nimi, co świadczy o istnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania. Ze wskazanej normy prawnej wynika obowiązek strony skarżącej wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. określenie na jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może narazić wnioskodawcę wykonanie zaskarżonej decyzji. Pozytywne rozstrzygnięcie żądania strony zależy więc od spełnienia jednej z dwóch wymienionych wyżej przesłanek. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został poparty wskazaniem takich okoliczności, które uprawdopodobniałyby, a tym samym uzasadniały zastosowanie ochrony tymczasowej. Sąd stwierdza jednocześnie, że również z akt postępowania administracyjnego nie wynika, aby w przedmiotowej sprawie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy przy tym, że o nieodwracalności skutku wynikającego z podjętego przez organ rozstrzygnięcia można mówić tylko wówczas, gdy wywołuje on stan, który w żadnych okolicznościach nie będzie mógł ulec zmianie lub zniesieniu. W orzecznictwie przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 127/04 (niepubl.) oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (Lex nr 281811)). Skarżąca gmina nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło skutkować wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami. Powołała jedynie w sposób ogólny, że koszty związane z własnością nieruchomości (tj. gospodarowaniem i zarządem nią) spowodują niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Nie poparła jednak tego ogólnego twierdzenia żadną argumentacją odnoszącą się do konkretnych okoliczności. Nie wskazała jakiego rodzaju szkoda mogłaby w tym przypadku powstać. Powołana także okoliczność wpisu właściciela nieruchomości do księgi wieczystej, czy też do ewidencji gruntów i budynków nie może zostać uznana za mogącą wywołać znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.