I SA/Wa 239/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy [...] o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Gminy [...] na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia nieruchomości przez gminę postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi. W dniu 30 grudnia 2013 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) Gmina [...] reprezentowana przez adwokata M. M. wniosła skargę na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], którą to utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] o odmowie przekazania gminie [...] prawa własności nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej w operacie ewidencji gruntów jako działka nr [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...]. Wraz z ww. skargą pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. We wniosku tym wskazał, iż do uchybienia terminu doszło wskutek przyczyn od niego niezależnych. W tym zakresie wskazał, iż w dniu 27 grudnia 2013 r. tj. w ostatnim dniu do wniesienia skargi na ww. decyzję pełnomocnik był niezdolny do pracy. Z uwagi na nagłą nieprzewidzianą chorobę nie był w stanie w terminie dokonać przedmiotowej czynności prawnej. Ponadto pełnomocnik skarżącej wskazał, iż zawiłość sprawy uzasadniająca jego osobiste działanie oraz stan jego zdrowia uniemożliwiły mu natychmiastowe ustanowienie zastępstwa do dokonania tej czynności w przewidzianym ustawowo terminie. Do wniosku pełnomocnik dołączył zaświadczenie lekarskie (druk ZUS ZLA, seria [...] nr [...]), wedle którego to zaświadczenia niezdolność do pracy obejmowała okres od [...] grudnia 2013 r. do dnia [...] grudnia 2013 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie względnie o jej oddalenie nie odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm, zwanej dalej P.p.s.a.) wynika, że warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie trzech przesłanek, a mianowicie: wniesienia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od czasu ustania przeszkody, która uniemożliwiła jej dochowania terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna uchybienia terminowi istniała przez cały czas, aż do momentu jej ustania (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, s. 207-209). Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności strony przy dokonaniu tej czynności (tak: NSA w wyroku z dnia 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01, Monitor Prawniczy 2003, nr 8, s. 340). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Natomiast dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, winny skutkować odmową przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności. Z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że bez wątpienia pełnomocnik skarżącej dochował 7-dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi licząc od dnia 30 grudnia 2013 r., czyli od daty ustania niezdolności do pracy pełnomocnika skarżącej, co potwierdza złożone wraz z wnioskiem zaświadczenie lekarskie (druk ZUS ZLA, seria [...] nr [...]). W niniejszej sprawie konieczne stało się zatem rozważenie, czy argumenty pełnomocnika skarżącej uprawdopodobniają, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej uprawdopodobnił, iż z uwagi na stwierdzoną przez lekarza niezdolność do pracy uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Było ono bowiem w całości wynikiem jego choroby, która rozpoczęła się w ostatnim dniu terminu do wniesienia skargi. Należy bowiem zauważyć, że pełnomocnik uprawdopodobnił, że jego niedyspozycja zdrowotna rozpoczęła się w ostatnim dniu terminu, a do tego właśnie dnia mógłby złożyć skargę, gdyby nie był niezdolny do pracy. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu pełnomocnik skarżącej uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.