I SA/Wa 2397/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie: WSA Iwona Maciejuk (spr.) WSA Małgorzata Miron Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M.T. na niewykonanie przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 207/12 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 1000 (jeden tysiąc) złotych płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz M.T. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M. N.-T., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na niewykonanie przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 207/12. Wskazanym wyrokiem Sąd w punkcie 1 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 23 maja 2008 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. jako "[...]" w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; w punkcie 2 stwierdził, że bezczynność Prezydenta W. w prowadzeniu postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi z dnia 6 maja 2014 r. M. N.-T. zaznaczył, że do dnia wniesienia skargi Prezydent W. nie wydał decyzji w sprawie. Organ, po upływie ponad roku od upływu terminu wyznaczonego przez Sąd, określił jedynie wartość spornej nieruchomości. Skarżący pismem z dnia 27 kwietnia 2014 r. wezwał Prezydenta W. do wykonania wyroku Sądu z dnia 27 września 2012 r. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.N.-T. wniósł o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny z tytułu niewykonania wyroku z dnia 27 września 2012 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że pismem z dnia 16 lipca 2014 r. pełnomocnik stron został poinformowany o przyczynach niedotrzymania terminu oraz o nowym terminie zakończenia postępowania. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego – adw. L. T. oświadczyła, że w dniu 7 października 2014 r. odebrała decyzję Prezydenta W. w niniejszej sprawie, jednakże decyzja rozstrzyga tylko o ¼ przedmiotowej nieruchomości. Od decyzji nie zostało wniesione odwołanie. W pozostałej części sprawa nie została dotychczas rozstrzygnięta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona, co skutkować musi wymierzeniem Prezydentowi W. grzywny. Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - powoływana dalej jako "p.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi nie może stanowić podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (art. 154 § 3 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 207/12 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 23 maja 2008 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. jako "[...]" w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Bezsporne jest, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do Urzędu Miasta W. w dniu 2 stycznia 2013 r. Wyrok winien być wykonany do dnia 2 marca 2013 r. Tymczasem do dnia wniesienia skargi z dnia 6 maja 2014 r., mimo uprzedniego wezwania organu do wykonania prawomocnego wyroku, Prezydent W. nie rozpoznał wniosku z dnia 23 maja 2008 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną przy ul. [...] w W., do czego był zobowiązany wyrokiem z dnia 27 września 2012 r. Po wniesieniu skargi, Prezydent W. wydał decyzję co do ¼ części nieruchomości przy ul. [...]. Powyższe nie stanowi wykonania wyroku z dnia 27 września 2014 r., zobowiązującego do rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość ozn. jako "[...]", skoro nie rozstrzygnięto co do całości żądania strony. W tym stanie rzeczy wniosek o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny jest uzasadniony. Stosownie do art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W realiach niniejszej sprawy Sąd ocenił, iż wystarczająco represyjną, jak też dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości 1000 złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Wymierzając organowi grzywnę w wyżej wskazanej wysokości Sąd wziął pod uwagę czas, jaki upłynął od dnia, w którym organ powinien rozstrzygnąć o całości wniosku strony. Sąd uwzględnił także czynności podjęte przez organ zmierzające do wydania decyzji w sprawie oraz czas pomiędzy tymi czynnościami. I tak, po wyroku Sądu z dnia 27 września 2012 r., pierwsza czynność w sprawie podjęta została dopiero 29 maja 2013 r. Organ wystąpił do Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu W. w Dzielnicy [...] o przesłanie kopii decyzji lokalizacyjnej z załącznikiem graficznym oraz dokumentów dotyczących realizacji inwestycji na przedmiotowym gruncie. Wcześniej, pismem z dnia 13 lutego 2013 r., Prezydent wystosował do pełnomocnika skarżącego jedynie pismo informacyjne o konieczności zlecenia uprawnionemu geodecie opracowania geodezyjnego, w którym zostanie naniesiona dawna nieruchomość hipoteczna na aktualną mapę. W dniu 12 sierpnia 2013 r. sam skarżący przesłał organowi ortofotomapę z 1945 r. Mimo, iż w dniu 2 września 2013 r. (w odpowiedzi na pismo z dnia 29 maja 2013 r.) Biuro Gospodarki Nieruchomościami przesłało akta lokalizacyjne dotyczące nieruchomości przy ul. [...], Prezydent W. pismem z dnia 26 września 2013 r. wystąpił do Wydziału Architektury i Budownictwa w Dzielnicy [...] o przesłanie kopii decyzji lokalizacyjnej z załącznikiem graficznym oraz dokumentów dotyczących realizacji inwestycji na w/w gruncie. W dniu 21 października 2013 r. Prezydent uzyskał informację z Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...], że nie odnaleziono dokumentów dotyczących nieruchomości przy ul. [...]. Dopiero w dniu 28 października 2013 r. i 6 listopada 2013 r. organ zwrócił się do Zarządu Dróg Miejskich w W. o udzielenie informacji na temat realizacji ulicy [...],[...] i [...]. Od tego czasu do dnia wniesienia skargi Prezydent W. nie podjął żadnych działań wskazujących, że zmierza do zakończenia postępowania i wykonania wyroku z dnia 27 września 2012 r. Dopiero w dniu przekazania do Sądu skargi na niewykonanie wyroku, Prezydent, czyniąc zadość przepisom art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), poinformował pełnomocnika strony o przyczynie niezakończenia postępowania w terminie wyznaczonym przez Sąd oraz przewidywanej dacie wydania decyzji (vide: odpowiedź organu na skargę). Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia oraz uwzględniając treść art. 154 § 2 in fine p.p.s.a., Sąd stwierdził, że bezczynność Prezydenta W. w wykonaniu wyroku z dnia 27 września 2012 r. miała charakter rażącego naruszenia prawa. Ustalenia tego nie zmienia wydanie po wniesieniu skargi decyzji co do części nieruchomości. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 154 § 1 i 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w pkt 3 sentencji, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.