I SA/Wa 240/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie: WSA Dorota Apostolidis WSA Gabriela Nowak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego oddala skargę. ISA/Wa 240/12 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] - po rozpatrzeniu odwołania A. S. od decyzji Burmistrza Miasta G. z dnia [...] października 2011 r. nr [...], w przedmiocie ustalenia obowiązku zwrotu należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego - zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. Przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: Burmistrz Miasta G. decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] przyznał A. S. świadczenie z funduszu alimentacyjnego w kwocie [...] zł na miesiąc wrzesień 2011 r. Organ ustalił wysokość świadczeń z funduszu alimentacyjnego w oparciu o wyrok Sadu Rejonowego w G. z dnia [...] października 2010 r. sygn. akt. [...] oraz zaświadczenie z dnia 1 września 2011 r. Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. o bezskuteczności egzekucji świadczeń alimentacyjnych. Mając na uwadze art. 27 ust. 1 i 1a, ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jednolity Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7, z późn. zm.) decyzją z dnia z dnia [...] października 2011 r. nr [...], Burmistrz Miasta G. ustalił obowiązek zwrotu kwoty [...] zł oraz odsetek od tej kwoty naliczonych na dzień wydania decyzji w wysokości [...] zł. Od powyższej decyzji A. S. w ustawowym terminie wniósł odwołanie, w którym w całości zakwestionował zapadłe rozstrzygnięcie, stwierdzając, że nie ma żadnych zaległości alimentacyjnych w stosunku do uprawnionej córki A. S. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że A. S. w sprawie występuje jako dłużnik alimentacyjny w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 3 powołanej ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, gdyż był zobowiązany do alimentów na podstawie tytułu wykonawczego, przeciwko któremu egzekucja okazała się bezskuteczna. Na mocy ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta G. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] A. S. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego matkę R. S. w okresie świadczeniowym 2010/2011, otrzymała świadczenie z funduszu alimentacyjnego w kwocie [...] zł na miesiąc wrzesień 2011 r. Okres świadczeniowy 2010/2011, trwający od dnia 1 października 2010 r. do dnia 30 września 2011 r. uległ zakończeniu. Świadczenia z funduszu alimentacyjnego zostały wypłacone R. S. tj. matce A. S., będącej we wskazanym okresie świadczeniowym jej przedstawicielem ustawowym. Kwota świadczeń podlegających zwrotowi została ustalona jako iloczyn miesięcznej kwoty ustalonego świadczenia z funduszu alimentacyjnego i ilości miesięcy jego pobierania przez osobę uprawnioną w okresie świadczeniowym 2010/2011. Organ odwoławczy wskazał, ze odsetki ustawowe liczone są od kwoty zwrotu wg stopy procentowej w wysokości 13 % w stosunku rocznym i wynoszą [...] zł. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. S. Skarżący wskazał, że A. S., reprezentowana przez matkę R. S. otrzymała alimenty w podwójnej wysokości. Jeden raz z funduszu alimentacyjnego, a drugi raz bezpośrednio od skarżącego. Skarżący podniósł, ze Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do tych faktów, wskazanych przez skarżącego już w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o oddalenie skargi, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 27 ust. 1 powołanej ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami, ust. 1a stanowi, iż odsetki naliczane są od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego do dnia spłaty. Stosownie zaś do art. 27 ust. 2 tej ustawy - organ właściwy wierzyciela wydaje, po zakończeniu okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, decyzję administracyjną w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Z przytoczonych przepisów wynika ustawowy obowiązek dłużnika alimentacyjnego zwrotu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, łącznie z ustawowymi odsetkami (art. 27 ust. 1) oraz obowiązek organu wydania stosownej decyzji o zwrocie świadczeń w sytuacji, gdy zakończy się okres wypłaty alimentów z funduszu alimentacyjnego lub zostanie uchylona decyzja przyznająca świadczenia z funduszu alimentacyjnego (art. 27 ust. 2). Analiza powyższych przepisów pozwala na stwierdzenie, iż decyzja wydawana w sprawie obciążenia dłużnika alimentacyjnego obowiązkiem zwrotu kwot świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego nie jest decyzją uznaniową. Organ w prowadzonym postępowaniu zobowiązany jest jedynie ustalić czy została wydana decyzja ostateczna o przyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego i czy zostały wypłacone świadczenia, zaś w razie poczynienia w tym zakresie pozytywnych ustaleń ma obowiązek wydać decyzję nakazującą zwrot przez dłużnika alimentacyjnego wypłaconych na rzecz osoby uprawnionej świadczeń. Na etapie wydawania decyzji na podstawie art. 27 ust. 2 powołanej ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, organ nie może badać zarówno sytuacji majątkowej zobowiązanego, jak i oceniać potencjalnej możliwości wykonania decyzji, jak również okoliczności wskazanej przez skarżącego, a mianowicie, tego iż skarżący dobrowolnie przekazał osobie uprawnionej kwotę zasądzonych alimentów. W świetle powyższego stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wobec powyższego nie zaistniały podstawy do uwzględnienia wniosków skargi i uchylenia zaskarżonych decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.