I SA/Wa 241/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA - Elżbieta Sobielarska po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. H. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. H. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr[...], Minister Skarbu Państwa po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy decyzja Ministra Skarbu Państwa została skutecznie doręczona pełnomocnikowi reprezentującemu skarżącą w postępowaniu administracyjnym D. H. w dniu 29 grudnia 2015 r. Termin do wniesienia skargi upłynął zatem w dniu 28 stycznia 2016 r. Na powyższą decyzję skarżąca, reprezentowana przez adwokata A. P. wniosła w dniu 29 stycznia 2016 r. (data stempla pocztowego) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 241/16, odrzucił powyższą skargę z uwagi na uchybienie trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Wnioskiem z dnia 21 marca 2016 r. (data nadania 22 marca 2016 r.) skarżąca, reprezentowana przez adwokata A. P. wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia ww. skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że wniesienie skargi po upływie terminu nastąpiło z przyczyn niezawinionych przez skarżącą, jak również niezawinionych przez nieprofesjonalnego jak i profesjonalnego pełnomocnika, albowiem skarżąca uzyskała nieprawidłową informację o dacie, w której kończy się termin do wniesienia skargi i w konsekwencji przekazała pełnomocnikowi – adwokatowi nieprawidłową datę do której skarga powinna zostać wniesiona. Skarżąca podniosła również, że informację o końcowej dacie uzyskała na początku stycznia 2015 r. w rozmowie telefonicznej z jej nieprofesjonalnym pełnomocnikiem, przybywając w RPA. Zrozumienie przez skarżącą, że dzień 29 stycznia 2016 r. jest ostatnim dniem terminu nastąpiło w konsekwencji nieporozumienia wynikającego z nieprawidłowego zrozumienia udzielonej jej informacji, ponieważ rozmowa miła miejsce na początku stycznia podaną jej datę 29 odniosła do 29 stycznia jako końcowego terminu. Okoliczność ta tj. nieprawidłowe zrozumienie udzielanej informacji jednak ujawniła się dopiero w konsekwencji uzyskania informacji o odrzuceniu skargi. Zdaniem skarżącej zniekształcenie przekazu rozmowy stało się przeszkodą, która spowodowała niedotrzymanie terminu i była niezależna od skarżącej. Zaznaczyła, że jej pełnomocnik nieprofesjonalny nie dał nigdy powodu, aby mieć jakiekolwiek zastrzeżenia co do jego staranności, w związku z czym skarżąca nie miała powodu, aby w innej drodze sprawdzać prawidłowość informacji uzyskanej od pełnomocnika nieprofesjonalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W myśl przepisu art. 88 ww. ustawy spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie - jak wynika z akt sprawy – odpis postanowienia z dnia 1 marca 2016 r., odrzucającego skargę z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia, doręczono profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącej w dniu 14 marca 2016 r. (k.29 akt sądowych). Zatem siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie rozpoczynał bieg następnego dnia po doręczeniu odpisu postanowienia odrzucającego skargę, tj. w dniu 15 marca 2016 r. Termin ten upłynął z dniem 21 marca 2016 r. (poniedziałek). Do dnia 21 marca 2016 r. skarżąca powinna zatem wnieść przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Z akt sprawy wynika natomiast, że przedmiotowy wniosek skarżącej został nadany w Urzędzie Pocztowym dniu 22 marca 2016 r. Powyższą datę nadania wniosku (wobec jej częściowej nieczytelności) potwierdziło również pismo Poczty Polskiej z dnia 6 maja 2016 r. (k. 38 akt sądowych). W związku z tym uznać należy, że skarżąca nie dochowała siedmiodniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W konsekwencji stwierdzić należy, iż wniosek skarżącej jest spóźniony i podlega odrzuceniu stosownie do art. 88 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 88 P.p.s.a., Sąd postanowił o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi