I SA/Wa 2416/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Bogdan Wolski (spr.) Protokolant specjalista Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2011 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w S. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji Burmistrza S. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] odmawiającej przyznania świadczenia w zakresie [...] w wysokości [...] zł – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Burmistrz S. odmówił przyznania J. S. zasiłku celowego na zakup [...] za kwotę [...] zł. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż wysokość świadczenia uzależniona jest od wysokości posiadanych środków i możliwości MOPS. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., uzasadniając rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu odwoławczym, przedstawiło zasady świadczenia pomocy na podstawie ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywania". Kolegium nadto wskazało, iż z art. 5 wymienionej ustawy wynika, iż: 1. Pomoc w zakresie [...] może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, o których mowa w art. 3 pkt 1, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150 % kryterium dochodowego, o którym mowa odpowiednio w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej; 2. Rada gminy może podjąć uchwałę o podwyższeniu kryterium dochodowego, o którym mowa w ust. 1. Zaś art. 7 stanowi, iż do udzielania pomocy w zakresie [...], z wyłączeniem pomocy określonej w art. 6a, mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy o pomocy społecznej dotyczące udzielania świadczeń z pomocy społecznej. Kolegium wyjaśniło także, iż stosownie do art. 39 ust. 1 i 2 ustawy, zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, a w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Z treści tego przepisu wynika, iż decyzja o przyznaniu zasiłku celowego ma charakter uznaniowy. Tym samym spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o zasiłek celowy nie oznacza, że istnieje po jego stronie roszczenie o przyznanie świadczenia. Organ rozpoznając wniosek musi mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej. MOPS w S. dysponował kwotą [...] zł; pomoc otrzymało [...] rodzin. Na gospodarstwo jednoosobowe organ przyznawał kwotę [...] zł, natomiast dla rodzin kwotę [...] do [...] zł. Kolegium odnotowało także, iż decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. organ przyznał odwołującej świadczenie pieniężne na zakup [...] w wysokości [...] zł miesięcznie. Natomiast decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. został przyznany zasiłek stały od 1 marca 2010 r. do 30 maja 2010 r. wraz ze świadczeniem w postaci składki na ubezpieczenie zdrowotne, który został wypłacony w czerwcu br. z wyrównaniem za poprzednie miesiące. Uwzględniając powyższe okoliczności Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. J. S. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów ustawy o pomocy społecznej. Skarżąca stwierdziła innymi, iż rodzaj, forma i rozmiar pomocy społecznej nigdy nie są dostosowane do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. J. S. zarzuciła także, iż nigdy nie jest informowana o programach pomocowych i możliwości uzyskania pomocy. Jest to, zdaniem skarżącej, rażące łamanie art. 119 ust. 1 ustawy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu w sposób prowadzący do uchylenia wydanych w sprawie decyzji. Uzasadniając powyższe stanowisko należy na wstępie wskazać, iż z art. 2 i 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.; dalej: "ustawa"), wynika, iż pomoc społeczna jest instytucją mająca na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia muszą być odpowiednie nie tylko do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, ale również do możliwości finansowych organu udzielającego pomocy. W art. 39 ust. 1 ustawy określono, iż zasiłek celowy może być w szczególności przyznany na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Świadczenie w formie zasiłku celowego nie jest przyznawane każdej osobie zainteresowanej i w wysokości oczekiwanej przez wnioskodawcę. Oceniając złożony wniosek należy bowiem nie tylko uwzględnić okoliczności konkretnej sprawy, ale także, o czym była już mowa, możliwości finansowe pomocy społecznej. Decyzja podejmowana przez organ administracji w przedmiocie zasiłku celowego ma charakter uznaniowy. Nie oznacza to jednak, że właściwy w sprawie organ może podejmować decyzję w sposób całkowicie dowolny. Uwzględniając przedstawione kryteria Sąd stwierdza, iż Kolegium prawidłowo przedstawiło zasady przyznawania zasiłku celowego, które uwzględniło przy rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy administracyjnej. Z analizy akt sprawy wynika, że organy ustaliły stan faktyczny sprawy w oparciu o posiadane dokumenty oraz dane przedstawione przez wnioskodawczynię, a w uzasadnieniach wydanych decyzji w sposób wyczerpujący przedstawiły okoliczności, które legły u podstaw odmowy przyznania zasiłku celowego. Organy uwzględniły sytuację życiową wnioskodawczyni, ale także potrzeby innych osób objętych pomocą oraz aktualne możliwości finansowe organu. Wzięto także pod uwagę, iż skarżącą na podstawie decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. uzyskała prawo do zasiłku celowego na [...] w wysokości [...] zł miesięczne, a od 1 marca 2010 r. został J. S. przyznany zasiłek stały. Z treści skargi wynika oczekiwanie skarżącej co do zaspokojenia jej wszystkich podstawowych potrzeb w oparciu o świadczenia uzyskiwane z pomocy społecznej. Takie stanowisko skarżącej nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach i nie odpowiada istocie i charakterowi świadczeń udzielanych w ramach pomocy społecznej. Skarżąca, co wynika z akt sprawy administracyjnej, otrzymuje pomoc z opieki społecznej, także w formie zasiłków celowych, w zakresie wynikającym z możliwości finansowych organu i przy uwzględnieniu uzasadnionych potrzeb innych osób. Sąd zatem ponownie w tym miejscu podkreśla, iż odnosząc się do złożonego przez skarżącą podania należało mieć na względzie nie tylko interes wnioskodawczyni, lecz także innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej. W uzasadnieniach wydanych decyzji organy w sposób wyczerpujący wyjaśniły, iż odmowa przyznania zasiłku celowego wynikała z ograniczonych możliwości finansowych ośrodka pomocy społecznej. Wobec powyższego Sąd stwierdza, iż organy obu instancji, wydając decyzje dotyczące wniosku skarżącej i odmawiając przyznania zasiłku celowego, ustaliły okoliczności niezbędne dla oceny zasadności tego żądania oraz w wyczerpujący sposób uzasadniły sposób rozstrzygnięcia sprawy, który nie przekracza granic uznania administracyjnego, Odnosząc się do zarzutu skarżącej naruszenia art. 119 ust. 1 ustawy Sąd wyjaśnia, iż ewentualne naruszenie przez pracownika socjalnego obowiązków wynikających z tego przepisu pozostaje bez wpływu na legalność wydanych w sprawie administracyjnej decyzji. Rozpatrzenie zarzutów w tym zakresie może nastąpić w trybie przewidzianym w art. 227 k.p.a. Podsumowując Sąd wskazuje, iż zarzuty skarżącej były niezasadne lub nie podlegały rozpatrzeniu w postępowaniu sądowym. Ponadto Sąd stwierdza, iż ocena decyzji w granicach wynikających z art. 134 § 1 p.p.s.a nie potwierdziła istnienia uchybień tego rodzaju, które mogłyby stanowić podstawę do uwzględniania skargi. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. , orzekł jak w sentencji wyroku.