I SA/Wa 2420/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie: WSA Iwona Maciejuk WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.) Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2014 r. sprawy ze skargi W. K. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 237/13 postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić skarżącej W.K. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. W dniu 1 sierpnia 2014 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga W.K. na Prezydenta [...] w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 237/13. Sprawa została skierowana do rozpoznania na rozprawie w dniu 17 października 2014 r. W dniu 15 października 2014 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynęło pismo, w którym skarżąca oświadczyła, że cofa skargę na niewykonanie wyroku Sądu w związku z wydaniem przez organ decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje : Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159). Z ww. przepisu wynika, że sąd rozpoznający wniosek w przedmiocie cofnięcia skargi musi zbadać, czy wycofanie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności. Sąd rozpoznając wniosek skarżącej o cofnięciu skargi nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia skargi, o których mowa w art. 60 p.p.s.a. W związku powyższym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.