I SA/Wa 2424/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Marciniak po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Prokuratora Okręgowego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 28 października 2024 r. nr KOC/5111/Go/24 w przedmiocie odmowy przyznania prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości [...] postanawia: - odrzucić sprzeciw. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej również jako: "SKO" "organ" "organ II instancji") decyzją z 28 października 2024 r. znak: KOC/5111/Go/24, po rozpatrzeniu odwołania H. G., S. G., P. G. i J. V. (dalej: "skarżący"), od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 22 lipca 2024 r. nr 578/SD/2024 (dalej również jako: "organ I Instancji"), odmawiającej uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w [...], ozn. hip. "[...], w części dotyczącej obecnych działek ewidencyjnych nr [...] i [...] z obrębu [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu SKO wskazało, że stosownie do art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 t.j.), (dalej również jako: "k.p.a.") organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zdaniem SKO, taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, albowiem organ naruszył przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., nie dokonując ustaleń co do możliwości podziału w celu wydzielenia nieruchomości podlegającej zwrotowi, w szczególności nie dokonując oceny zgodności potencjalnego podziału z ładem przestrzennym. Przeprowadzenie postępowania dowodowego w tej kluczowej dla rozstrzygnięcia kwestii wyłącznie w drugiej instancji stanowiłoby naruszenie prawa strony do dwuinstancyjnego postępowania (art. 15 k.p.a.), gdyż strona nie mogłaby poddać tych nowych ustaleń kontroli instancyjnej. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, znajdującego się w aktach sprawy, zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona Prokuratorowi Regionalnemu w Warszawie w dniu 5 listopada 2024 r. Prokurator Okręgowy w Warszawie wniósł za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw w dniu 26 listopada 2024 r. (jak wynika z prezentaty organu) na ww. decyzję SKO z 28 października 2024r. znak: KOC/5111/Go/24 . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 64 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) (dalej również jako: "ppsa"), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". W myśl natomiast art. 64 c § 1 i § 2 ppsa sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji za pośrednictwem organu, którego decyzja jest przedmiotem sprzeciwu od decyzji. Stosownie zaś do art. 64 b § 1 ppsa do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 2 ppsa Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jak wynika z akt administracyjnych, zaskarżona decyzja zawierająca prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia sprzeciwu do tutejszego Sądu, została skutecznie doręczona Prokuratorowi Regionalnemu w Warszawie w dniu 5 listopada 2024 r., zatem termin do wniesienia skargi upływał w dniu 19 listopada 2024 r. Sprzeciw wniesiony został w dniu 26 listopada 2024 r., a więc z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności. Skoro sprzeciw wniesiony został z uchybieniem terminu, to podlega odrzuceniu. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 2 ppsa w zw. z art. 58 § 3 ppsa w zw. z art. 64 b § 1 ppsa orzekł jak sentencji postanowienia.