I SA/Wa 2439/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.P.i M.P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2001 r., sygn. akt I SA 464/00 oddalającym skargę R.P. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 grudnia 2001 r., sygn. akt I SA 464/00 oddalił skargę R.P. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości położonej w Z., oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, oznaczonej geodezyjnie jako obręb Z., ark. mapy [...], zapisanej w księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S. pod numerem KW [...] jako własność R.P. Skargą z dnia 13 grudnia 2011 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej operatora publicznego) R.P. i M.P. wystąpili o wznowienie postępowania zakończonego powyższym prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2001 r. twierdząc, że w postępowaniu pozbawieni zostali możności obrony praw z powodu braku lub niewłaściwej ich reprezentacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W świetle art. 278 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270) po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia postępowania. Wyjątkiem od tej zasady jest sytuacja, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. W przypadku skarżącego R.P., który w ocenie Sądu nie był pozbawiony możności działania, ani należytej reprezentacji w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zakończonym prawomocnym wyrokiem z dnia 13 grudnia 2001 r. – bowiem, jak wynika z dołączonych do niniejszej sprawy akt I SA 464/00 zawiadomienie o terminie rozprawy wyznaczonej na powyższy dzień odebrał osobiście w dniu 26 listopada 2001 r. i działał on w sprawie osobiście bez udziału pełnomocnika – trzymiesięczny termin określony w art. 277 tej ustawy musiałby być liczony od chwili, w której skarżący R.P. dowiedział się o wyroku, czyli faktycznie od dnia 15 maja 2002 r., kiedy odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został mu doręczony, tymczasem skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w dniu 13 grudnia 2011 r. Termin wynikający z powołanego art. 278 jest terminem prekluzyjnym, określającym czas, w którym skarga może być skutecznie złożona. Trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, wynikający z art. 277 powyższej ustawy określa czasową dopuszczalność żądania wznowienia postępowania, opierającą się na powiązaniu przyczyny wznowienia ze świadomością jej istnienia, natomiast art. 278 powołanej ustawy określa czas, w którym – przy zachowaniu terminu z art. 277 tej ustawy – w ogóle dopuszczalne jest żądanie wznowienia postępowania. Termin pięcioletni nie obowiązuje jedynie wówczas, gdy skarga o wznowienie postępowania opiera się na zarzucie pozbawienia strony możności działania lub braku należytej reprezentacji. W tych wypadkach nie ma terminu ograniczającego w sposób bezwzględny dopuszczalność wniesienia skargi o wznowienie postępowania, a jedynie terminem ograniczającym jej wniesienie jest termin trzymiesięczny wynikający z art. 277 powołanej ustawy, co w rozpatrywanej sprawie nie znajduje zastosowania, bowiem R.P. był prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wyznaczonej na dzień [...] grudnia 2001 r. i jak wynika z dołączonych akt sądowych I SA 464/00 w toku postępowania działał w sprawie osobiście bez udziału profesjonalnego pełnomocnika. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne, skarga R.P. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jako wniesiona z naruszeniem art. 278 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega odrzuceniu bez konieczności rozpatrywania merytorycznej zasadności wskazanych w niej podstaw. Stwierdzić ponadto należy, że legitymację do wniesienia skargi o wznowienie postępowania mają strony, a zatem również organ, także uczestnik postępowania na prawach strony, uczestnik dopuszczony przez sąd do udziału w postępowaniu, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i Rzecznik Praw Dziecka. Zatem w świetle art. 270 powyższej ustawy postępowanie sądowe może być wznowione wyłącznie na żądanie uprawnionej strony. Tymczasem M.P., w imieniu którego wniesiona została skarga nie posiada przymiotu strony, który uprawniałby go do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sadu Administracyjnego w dniu 13 grudnia 2001 r., bowiem nieruchomość, której to postępowanie wywłaszczeniowe dotyczyło stanowiła własność wyłącznie R.P. Zatem M.P. nie ma interesu prawnego, który uprawniałby go do skutecznego żądania wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Stwierdzić zatem należy, że skoro M.P. nie był stroną ani postępowania administracyjnego, ani postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem z dnia 13 grudnia 2001 r., wobec tego skarga wniesiona została przez podmiot nie mający przymiotu strony i nie posiadający legitymacji do jej wniesienia, co czyni skargę M.P. niedopuszczalną i obliguje Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 276 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.