I SA/Wa 2442/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania P. R., decyzją z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy G. z [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym ojcem A. R. i orzekło o przyznaniu P. R. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym ojcem A. R. w wysokości [...] zł miesięcznie, począwszy od [...] kwietnia 2021 r. na czas nieokreślony Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Wójt Gminy G. decyzją z [...] maja 2021 r. orzekł o odmowie przyznania P. R. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym ojcem A. R. Powodem odmowy przyznania świadczenia był brak spełnienia przesłanki określonej w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych dotyczącej daty powstania niepełnosprawności. Organ wydając rozstrzygnięcie uwzględnił wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 wskazując, że wyrok ten nie zmienia przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w sprawie opieki nad osobami niepełnosprawnymi, których niepełnosprawność powstała po ukończeniu 18 i 25 roku życia. Zdaniem organu ww. wyrok TK wskazuje na konieczność podjęcia niezbędnych oraz niezwłocznych działań przez ustawodawcę w sprawie zmiany prawa w tej kwestii. Od powyższej decyzji P. R. złożył odwołanie, w którym zarzucił organowi I instancji naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 17 ust. 1b pkt 1 i 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, bez uwzględnienia okoliczności, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną, ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 7 oraz art., 190 ust 1 Konstytucji RP. Strona skarżąca podniosła też zarzut naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przyjęcie, iż sam fakt zwrócenia się z przedmiotowym wnioskiem przez opiekuna dorosłej osoby wymagającej opieki, skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony. Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie, co do istoty sprawy poprzez przyznanie stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] sierpnia 2021 r. uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy G. z [...] maja 2021 r. i orzekło o przyznaniu P. R. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym ojcem A. R. w wysokości [...] zł miesięcznie, począwszy od [...] kwietnia 2021 r. na czas nieokreślony. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 111 ze zm.) – dalej zwanej "uśr" świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka W procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W świetle art. 17 ust. 1b uśr świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18-go roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25-go roku życia. Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje w wysokości [...] zł miesięcznie (art. 17 ust. 3 uśr w związku z obwieszczeniem Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 4 listopada 2020 r. w sprawie wysokości świadczenia pielęgnacyjnego w roku 2021). Z zebranego materiału dowodowego wynika, że strona [...] lutego 2021 r. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym ojcem A. R., ur. [...] maja 1959 r., który jest wdowcem. Skarżący oświadczył, że [...] stycznia 2018 r. zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego, jak i pracy w nim. Zgodnie z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności z [...] marca 2020 r. A. R. od [...] stycznia 2018 r. na stałe posiada znaczny stopień niepełnosprawności. Wskazano również, że owa niepełnosprawność istnieje od 58-go roku życia. Podczas przeprowadzonych [...] listopada 2020 r. i [...] kwietnia 2021 r. wywiadów środowiskowych ze skarżącym stwierdzono, że sprawuje on stałą opiekę nad ojcem. Decyzją Wójta Gminy G. z [...] listopada 2020 r. nr [...] przyznano skarżącemu prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego na okres od [...] listopada 2020 r. do [...] października 2021 r. Decyzja ta została uchylona decyzją z [...] kwietnia 2021 r. nr [...], a rozstrzygnięcie to nie było skarżone przez stronę. Finalnie organ decyzją z [...] maja 2021 r. nr [...] odmówił stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym ojcem wskazując, że nie zostało spełnione kryterium momentu powstania niepełnosprawności (art. 17 ust. 1b uśr). Zdaniem Kolegium zaprezentowana przez organ wykładnia powyższych przepisów uwzględnia błędny wpływ wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 na obowiązujący stan prawny. Ze stanowiska Trybunału Konstytucyjnego wynika bowiem, że art. 17 ust. 1b uśr należy od 23 października 2014 r. stosować z pominięciem kryterium momentu powstania niepełnosprawności u osoby wymagającej opieki. W ocenie Kolegium fakt, że niepełnosprawność u A. R. powstała po ukończeniu przez niego odpowiednio 18-go i 25-go roku życia nie może stanowić podstawy do odmowy przedmiotowego świadczenia pielęgnacyjnego. Zdaniem Kolegium skoro P. R. spełnia przesłanki określone w art. 17 ust. 1 uśr i skoro nie wystąpiły negatywne przesłanki określone w art. 17 ust. 5 uśr, to P. R. przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Dalej Kolegium podało, że zgodnie z art. 24 ust. 2 uśr świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, co do zasady, od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Kolegium zauważyło, że na podstawie decyzji Wójta Gminy G. z [...] listopada 2020 r. nr [...] strona posiadała uprawnienie do specjalnego zasiłku opiekuńczego na okres od [...] listopada 2020 r. do [...] października 2021 r. Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b uśr świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Przepis ten bez wątpienia wyklucza możliwość pobierania dwóch świadczeń jednocześnie, aczkolwiek nie uniemożliwia wyboru przez uprawnionego świadczenia także wówczas, gdy jedno z nich jest już przyznane wcześniejszą decyzją. Toteż Wójt Gminy G., przychylając się do żądania strony, decyzją z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] uchylił ww. decyzję własną. Kolegium zauważyło, że organ uchylając ww. decyzję nie wskazał daty, od której stronie prawo do świadczenia nie przysługuje. Zatem w celu ustalenia końca okresu uprawnienia P. R. do specjalnego zasiłku opiekuńczego, konieczne stało się ustalenie daty, od której zaprzestano realizacji rzeczonego świadczenia. Zgodnie z treścią karty świadczeń z [...] kwietnia 2021 r. wystawioną przez GOPS w G. realizacji specjalnego zasiłku opiekuńczego zaprzestano od [...] kwietnia 2021 r. (ostatnia wypłata świadczenia nastąpiła za marzec 2021 r., [...] marca 2021 r.). Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że stronie prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przysługuje od [...] kwietnia 2021 r. bowiem dopiero od tegoż dnia ustała negatywna przesłanka, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit b uśr (ustał zbieg dwóch świadczeń). Zgodnie z art. 24 ust. 4 uśr prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W przedmiotowej sprawie orzeczenie o stopniu niepełnosprawności A. R. zostało wydane na stałe. Mając na względzie powyższe okoliczności faktyczne i prawne sprawy Kolegium uznało, że decyzja organu I instancji narusza przepisy prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1b uśr poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie. SKO w [...] podkreśliło, że zgodnie z art. 6 kpa organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, zaś stwierdzenie niekonstytucyjności przepisu bez wątpienia przekłada się na ukształtowanie nowego stanu prawnego. Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] sierpnia 2021 r. P. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w części w jakiej decyzja ta odmawia przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za okres od [...] stycznia 2021 r. do [...] marca 2021 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: 1) naruszenie art. 24 ust 2 uśr poprzez niezastosowanie na gruncie niniejszej sprawy jego - niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych - dyspozycji, zgodnie z którą prawo do świadczeń rodzinnych (w tym świadczenia pielęgnacyjnego) ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek o przyznanie ww. świadczenia z prawidłowo wypełnionymi dokumentami i w konsekwencji odmowę przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego za okres od [...] stycznia 2021 r. do [...] marca 2021 r. pomimo złożenia [...] stycznia 2021 r. spełniającego wszelkie wymogi do rozpoznania sprawy wniosku zawierającego m.in. oświadczenie skarżącego o wyborze świadczenia i woli uchylenia wcześniejszej decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy, 2) dokonanie błędnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b uśr polegającej na pominięciu celów uśr i przyjęciu, że okoliczność pobierania przez skarżącego specjalnego zasiłku opiekuńczego stanowi negatywną przesłankę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od pierwszego dnia miesiąca złożenia prawidłowego wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i wyklucza możliwość zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz zasiłku dla opiekuna, 3) naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 27 ust. 5 uśr poprzez nieuwzględnienie normy prawnej określonej w art. 27 ust. 5 uśr, co w konsekwencji: - skutkowało nieprzyjęciem, że w sytuacji skarżącego nastąpił zbieg prawa do świadczenie pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego implikujący prawo do dokonania wyboru jednego ze świadczeń i przesądziło o braku prawa skarżącego do świadczenia pielęgnacyjnego, a z uwagi na pobieranie specjalnego zasiłku opiekuńczego, - doprowadziło do błędnej konstatacji, że nie jest możliwe przyznanie skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na wniosek złożony w trakcie pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego i ostatecznie skutkowało załatwieniem sprawy w sposób kolidujący z słusznym interesem skarżącego, pomimo dokonania przez niego wyraźnego wyboru świadczenia korzystniejszego, już na etapie złożenia wniosku. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1) uchylenie decyzji w zaskarżonej części, zobowiązanie organów I i II instancji do przyjęcia oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu Sądu wydanym w niniejszej sprawie, 3) zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, 4) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymało stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Trafnie zwróciło uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w zaskarżonej decyzji, że decyzja Wójta Gminy G. z [...] maja 2021 r. jest wadliwa z tego powodu, że odmawia P. R. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z powołaniem się na art. 17 ust. 1b uśr. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 (Dz.U. z 2014 r. poz. 1443) orzekł, że art. 17 ust. 1b uśr w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie, ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Zdaniem Trybunału przesłanka wieku powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, stanowiąca warunek przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, powoduje zróżnicowanie sytuacji prawnej w gronie opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych. Takie zróżnicowanie w wersji przyjętej przez ustawodawcę nie ma konstytucyjnego uzasadnienia. Ustawodawca powinien w jednakowy sposób uregulować prawo do świadczenia pielęgnacyjnego opiekunów osób niepełnosprawnych, które nie są dziećmi. Konstytucja nie stwarza bowiem podstaw różnicowania sytuacji prawnej podmiotów należących do tej grupy. Takie zróżnicowanie mogłoby być uznane za uzasadnione tylko, gdyby opierało się na obiektywnych kryteriach odnoszących się do oceny całokształtu sytuacji materialnej osoby niepełnosprawnej. Trybunał Konstytucyjny nie skorzystał z przewidzianej w art. 190 ust. 3 Konstytucji RP możliwości odroczenia utraty mocy obowiązującej art. 17 ust. 1b uśr, co oznacza, że bezpośrednim skutkiem orzeczenia jest utrata przez ten przepis (we wskazanym w wyroku zakresie) domniemania konstytucyjności i to od momentu wejścia w życie tegoż przepisu. Oznacza to, że po opublikowaniu wskazanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego organy właściwe w sprawach przyznawania świadczeń pielęgnacyjnych nie mogą odmawiać przyznania świadczenia pielęgnacyjnego tylko z tego powodu, że o to świadczenie ubiega się opiekun osoby niepełnosprawnej, której niepełnosprawność powstała w wieku dorosłym. Trzeba podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny już w wyrokach z: 14 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2920/16, 2 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 108/12, 26 maja 2017 r. sygn. akt I OSK 128/16 wyraził pogląd odnośnie konieczności pomijania przez organy administracji publicznej rozpatrujące sprawy o świadczenia pielęgnacyjne kryteriów dotyczących okresu powstania niepełnosprawności wnikających z art. 17 ust. 1b uśr. Wobec tego należało przyjąć, że organ I instancji przy wydawaniu odmownej decyzji z [...] maja 2021 r. dokonał błędnej wykładni prawa materialnego – art. 17 ust. 1b uśr, w brzmieniu nadanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, przez co naruszył ten przepis, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Ze znajdujących się w aktach sprawy – rodzinnego wywiadu środowiskowego z [...] kwietnia 2021 r., oświadczeń P. R. z [...] grudnia 2020 r. i [...] marca 2021 r., pisma P. R. z [...] stycznia 2021 r. wynika, że spełnia on przesłanki z art. 17 ust. 1 pkt 4 uśr, co trafnie ustalił i ocenił organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. P. R. w 2018 r. zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym na stałe ojcem A. R. Skarżący prowadzi z ojcem wspólne gospodarstwo domowe. Nie pobiera świadczeń emerytalno-rentowych z ZUS. Z ustaleń pracownika socjalnego wynika, że P. R. opiekuje się ojcem oraz pomaga mu w czynnościach dnia codziennego – przygotowuje posiłki, wykonuje czynności pielęgnacyjne, w tym higieniczne bowiem A. R. wymaga stałej pomocy. Z tego tytułu organ przyznał P. R. decyzją z [...] listopada 2020 r. specjalny zasiłek opiekuńczy na okres zasiłkowy do [...] października 2021 r. Trafnie wskazało SKO w [...], że skoro Wójt Gminy G. decyzją z [...] kwietnia 2021 r., w oparciu o art. 155 kpa, uchylił, na wniosek P. R., swoją decyzję z [...] listopada 2020 r. o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego, a decyzja ta (kasacyjna) stała się ostateczna i wykonalna w kwietniu 2021 r. (decyzja została odebrana przez pełnomocnika skarżącego [...] kwietnia 2021 r.), to przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego było możliwe dopiero od kwietnia 2021 r. Zgodnie z art. 24 ust. 2 i 4 uśr prawo do świadczeń rodzinnych (świadczenia pielęgnacyjnego) ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, na czas nieokreślony, jeżeli orzeczenie ustalające znaczny stopnień niepełnosprawności zostało wydane na stałe. Z przepisu tego wynika, że nie ma znaczenia dla ustalenia początkowej daty ustalenia świadczenia pielęgnacyjnego sama data złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. By bowiem świadczenie mogło być przyznane muszą być złożone w sprawie także dokumenty potwierdzające spełnianie warunków do przyznania lub ustalenia wysokości świadczenia rodzinnego będącego przedmiotem wniosku, o których mowa w art. 23 ust. 4 pkt 3 lit. f uśr. Takim dokumentem umożliwiającym wykazanie przez stronę braku negatywnej przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 27 ust. 5 pkt 2 i 3 uśr, tj. braku zbiegu świadczenia pielęgnacyjnego z innym świadczeniem opiekuńczym - specjalnym zasiłkiem opiekuńczym z art. 16a uśr, jest wprowadzona do obrotu prawnego (doręczona stronie) i wykonalna decyzja uchylająca decyzję przyznającą specjalny zasiłek opiekuńczy (art. 110 § 1 i art. 130 § 4 kpa w zw. z art. 32 ust. 2 uśr). Wobec tego, że decyzja kasacyjna Wójta Gminy G. z [...] kwietnia 2021 r. stała się wykonalna w kwietniu 2021 r. (prawidłowo wypełniony dokument, o którym mowa w art. 24 ust. 2 uśr), to najwcześniej od tej daty możliwe było przyznanie P. R. świadczenia pielęgnacyjnego, a nie od miesiąca złożenia samego wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego (stycznia 2021 r.), jak tego domagał się skarżący. Prawidłowo wskazało SKO w [...], że decyzja kasacyjna Wójta Gminy G. z [...] kwietnia 2021 r., wydana na podstawie art. 155 kpa, nie orzekała o uchyleniu decyzji z [...] listopada 2020 r. z mocą wsteczną (ex tunc). Decyzje wydane w tym trybie mają charakter konstytutywny i rodzą skutki prawne na przyszłość (por. np. wyrok NSA z 20 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 1217/13; wyrok NSA z 12 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1988/15). Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, że SKO w [...] wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosowało art. 138 § 1 pkt 2 kpa, a orzekając, co do istoty sprawy, zasadnie ustaliło P. R. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od [...] kwietnia 2021 r. Na marginesie Sąd wskazuje, że zaskarżona decyzja SKO w [...] nie orzeka ani pozytywnie, ani negatywnie w przedmiocie przyznania P. R. świadczenia pielęgnacyjnego za okres od [...] stycznia 2021 r. do [...] marca 2021 r. Wobec tego uchylenie tej decyzji przez Sąd zgodnie z zakresem zaskarżenia skargą (w części nieistniejącego rozstrzygnięcia) byłoby niemożliwe. Sąd zwraca uwagę, że decyzja zasadniczo może być zaskarżona w części, ale musi to być taka część jej osnowy, która została w decyzji sformułowana i ma charakter na tyle odrębny i samodzielny, że może być objęta zakresem zaskarżenia w skardze, a taka sytuacja nie występuje w niniejszej sprawie. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.