I SA/Wa 2447/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Maria Tarnowska Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2011 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP oddala skargę. Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] odmawiającą potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Zaskarżone orzeczenie wydano w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy. Państwowy Urząd Repatriacyjny Wojewódzki Oddział w K. orzeczeniem z dnia [...] października 1947 r., nr [...] r. ustalił, że H. P. "pozostawiła w I., powiat K., województwo [...] następujący majątek nieruchomy: [...] m2 ogrodu - sadu, dom mieszkalny [...] = [...] m3 drzewo pod blachą [...] izbach, stajnia - wozownia [...] m = [...] m3 drzewo pod gontem.". Postanowieniem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] października 1983 r., sygn. akt I Ns [...] spadek po ww. osobie, zmarłej w dniu [...] listopada 1982 r., nabyli mąż J. P. oraz dzieci A. P., D. M. R. i W. P. po [...] części każdy z nich. Następnie postanowieniem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] sierpnia 2000 r. sygn. akt [...] spadek po J. P., zmarłym w dniu [...] grudnia 1983 r., nabyli W. P., D. R. i A. P. w [...] części każde z nich. W dniu 12 grudnia 1990 r. D. R. złożyła do Urzędu Rejonowego w G. wniosek o zarejestrowanie jej jako osoby żądającej rekompensaty za mienie pozostawione w ZSRR. Wyrokiem z dnia [...] grudnia 1994 r., sygn. akt [...] Sąd Wojewódzki w N. ustalił, że H. P. była właścicielką i pozostawiła na terenie obszaru nie wchodzącego w skład obecnego obszaru Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomość położoną w miejscowości I., powiat K., województwo [...], o powierzchni [...] m2, zagospodarowaną ogrodem i sadem, oraz dom mieszkalny o wymiarach [...] wyposażony w instalację elektryczną, wodną i kanalizacyjną, posiadający [...] izb, kryty blachą, drewniany modrzewiowy, oraz budynek gospodarczy (stajnia - wozownia) o wymiarach [...] drewniany, kryty gontem - a także, iż uprawnieni do ekwiwalentu za to mienie są spadkobiercy właścicielki H. P. Spadkobiercy H. P. – A. P. i W. P. w oświadczeniu z dnia [...] sierpnia 2003 r. - jako uprawnieni do zaliczenia wartości mienia nieruchomego pozostawionego poza granicami kraju na poczet ceny nabycia nieruchomości od Państwa - wyrazili zgodę na wykorzystanie całego tego uprawnienia przez ich siostrę D. R. i zrzekli się dalszych roszczeń. Następnie wnioskiem z dnia [...] grudnia 2005 r. D. R. zwróciła się do Wojewody [...] o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości położonej w miejscowości I., powiat K., woj. [...] (obecna [...]) - wskazując jako właścicielkę nieruchomości H. P. Po rozpoznaniu powyższego wniosku Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] odmówił potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez H. P., w miejscowości I., powiat I., województwo [...], obecna [...]. W uzasadnieniu orzeczenia Wojewoda stwierdził, że na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] października 1983 r., sygn. akt [....] ustalono, że ostatnim miejscem zamieszkania właścicielki nieruchomości były G., a więc stosownie do art. 5 ust. 3 pkt 2 właściwym do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie jest Wojewoda [...]. Dodał, że w aktach sprawy znajduje się archiwalnie podanie H. P. z dnia [...] lutego 1947 r., w którym ww. wskazała, iż: "po otrzymaniu posady w Sądzie Apelacyjnym w W. wyjechałam z I.". Zatem z podania tego ewidentnie wynika, że powodem opuszczenia I. przez H. P. był fakt otrzymania posady w Sądzie Apelacyjnym w W. Nie można jednoznacznie ustalić na podstawie zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych, w którym roku H. P. przybyła do W. oraz czy w dniu 1 września 1939 r. zamieszkiwała na byłym terytorium Polski. Wyjaśniając powyższą kwestię strona ograniczyła się jedynie do złożenia oświadczenia w dniu 20 lipca 2004 r., że: "nie posiada żadnych dokumentów, potwierdzających zamieszkanie w okresie wojny w W., ponieważ wszystkie dokumenty spaliły się razem z domem, w którym mieszkaliśmy. Jedynym potwierdzeniem są odtworzone moje świadectwa urodzenia, których kserokopię załączam.". Wojewoda podniósł, że z odpisu aktu urodzenia D. R. organ wynika, iż w dniu [...] maja 1941 r. H. P. przebywała w W. Organ pierwszej instancji przytoczył treść art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytuł pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2001 roku Nr 169, poz. 1418 ze zm.), zgodnie z którym prawo do rekompensaty przysługuje właścicielowi pozostawionych nieruchomości, jeśli spełnia on łącznie następujące wymogi: był w dniu 1 września 1939 r. obywatelem polskim, zamieszkiwał w tym dniu na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz opuścił je z przyczyn, o których mowa w art. 1; posiada obywatelstwo polskie. Natomiast w myśl przepisu art. 3 ust. 2 ww. ustawy w przypadku śmierci właściciela nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, prawo do rekompensaty przysługuje wszystkim spadkobiercom albo niektórym z nich, jeżeli spełniają wymóg określony w art. 2 pkt. 2. Ponadto ocenił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do potwierdzenia D. R. prawa do rekompensaty. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu, tj. art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. jednoznacznie wynika, iż zamieszkiwanie przez właścicielkę w dniu 1 września 1939 r. na byłym terytoriom Polski jest niezbędnym warunkiem nabycia przez jej spadkobierców uprawnień do rekompensaty z tytułu pozostawionego mienia. Dodał, że zgodnie z art. 25 Kodeksu cywilnego z dnia 23 kwietnia 1964 r. (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z ze zm.) miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której ona przebywa z zamiarem stałego pobytu. Ustalenie tego zamiaru powinno być oparte o kryteria zobiektywizowane. O zamieszkaniu w jakiejś miejscowości można mówić więc wówczas, gdy występujące okoliczności pozwalają przeciętnemu obserwatorowi na wyciągnięcie wniosków, że określona miejscowość jest głównym ośrodkiem działalności danej dorosłej osoby fizycznej (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2006 r., sygn. akt I OW 265/05). Wojewoda zauważył, iż H. P. wyjechała z I. po otrzymaniu posady w Sądzie Apelacyjnym w W., a nie na skutek okoliczności, o których mowa w przedmiotowej ustawie. Zatem jej spadkobierczyni nie jest uprawnioną do rekompensaty za pozostawione mienie - nie opuściła byłego obszaru państwa polskiego z przyczyn związanych z wojna rozpoczętą w 1939 r. Brak było zatem podstaw do wydania decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła D R., kwestionując decyzję organu wojewódzkiego i podnosząc, iż rozstrzygnięcie Wojewody [...] jest dla niej krzywdzące. Po rozpoznaniu odwołania Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 27 ww. ustawy z dnia 8 lipca 2005 r.: "Postępowania w sprawach potwierdzenia prawa do rekompensaty wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzi się na podstawie jej przepisów." Na zasadzie art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r.: "Prawo do rekompensaty przysługuje właścicielowi nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli spełnia on łącznie następujące wymogi: był w dniu 1 września 1939 r. obywatelem polskim, zamieszkiwał w tym dniu na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz opuścił je z przyczyn, o których mowa w art. 1; posiada obywatelstwo polskie." Minister wskazał, iż z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że H. P. w 1941 r. przebywała już w W., tj. na obecnych terytoriach RP (urodziła tam córkę w dniu [...] maja 1941 r.), nie repatriowała się więc na podstawie tzw. układów republikańskich. W przedmiotowej sprawie, celem potwierdzenia prawa do rekompensaty strona winna wykazać fakt zaistnienia innych okoliczności związanych z wojną, pod wpływem których H. P. zmuszona była do opuszczenia swoich nieruchomości. O tym fakcie strona była informowana w piśmie z dnia 7 lipca 2007 r. Organ odwoławczy podzielił stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Uznał, że brak jest dowodów na przymusowy charakter pozostawienia mienia. Natomiast z treści podania H. P. z dnia [...] lutego 1947 r. skierowanego do Państwowego Urzędu Repatriacyjnego wyraźnie wynika, że powodem opuszczenia byłych terenów Rzeczypospolitej Polskiej było uzyskanie przez nią posady w Sądzie Apelacyjnym w W. Nie działała ona pod wpływem przymusu, a wyjazd z I. podyktowany był wyłącznie względami osobistymi (uzyskaniem posady w W.). Organ odniósł się też zarzutu strony powołującej się na treść wyroku Sądu Wojewódzkiego w Nowym Sączu z dnia [...] grudnia 1994 r., sygn. akt [...] stwierdzającego, że: "(...) uprawnieni do ekwiwalentu za to mienie są spadkobiercy właścicielki H. P." Podniósł, iż potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na podstawie przesłanek zawartych w ustawie z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, która jest obecnie źródłem prawa obowiązującym w przypadku tzw. mienia zabużańskiego. Natomiast powyższy wyrok nie jest równoznaczny z potwierdzeniem prawa do rekompensaty, opisuje on bowiem stan prawny, jaki istniał w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości i jest dowodem potwierdzającym stan posiadania H. P. - nie jest natomiast dokumentem przyznającym jej prawo do rekompensaty. Do potwierdzenia tego prawa wymagane jest m. in. łączne spełnienie przesłanek wynikających z art. 2 ww. ustawy. Skargę na powyższą decyzję złożyła D. R. - wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i potwierdzenie jej praw uzyskanych zgodnie z obowiązującymi przepisami w czasie ich rozstrzygania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów Konstytucji RP - chroniących prawo własności obywateli, stosownych przepisów Kodeksu cywilnego - gwarantujących nienaruszalność tzw. praw nabytych oraz błąd w ustaleniach faktycznych - polegający na stawianiu hipotez nieopartych na dowodach zebranych w sprawie. W uzasadnieniu skargi podniosła, że w swojej decyzji Minister Skarbu Państwa całkowicie zlekceważył argumenty przedstawione w odwołaniu. Dodała, że najpierw jej matce H. P., a następnie jej, jako spadkobierczyni, kilkakrotnie zostało przyznane - zgodnie z prawem - odszkodowanie, które dawno mogło być zrealizowane. Państwo - bez jej winy - tego nie uczyniło. Zatem podważenie jej praw bez stosownej procedury sądowej byłoby bezprawiem. Skarżąca stwierdziła, że konsekwencją stanowiska urzędników, zaprezentowanego w zaskarżonych decyzjach, musiałoby być odebranie innym uprawnionym mienia wcześniej im przyznanego w ramach rekompensaty, jeśli nie spełnialiby przesłanek określonych w ustawie z 2005 r. Gdyby nawet przyjąć, że ustawa z 2005 r. może działać wstecz i upoważniać organy państwowe do odbierania obywatelom nabytych praw własności, to podstawa na jakiej urzędnicy odmówili przyznania jej ekwiwalentu jest błędna. Ponadto dodała, że decyzję oparto na domniemaniu, iż skoro skarżąca urodziła się w W. i jej matka w 1947 r. oświadczyła, że powodem opuszczenia I. było uzyskanie posady w Sadzie Apelacyjnym w W., to nie oznacza, że w dniu 17 września 1939 r. nie była i nie mieszkała w swojej rodzinnej posiadłości. A w rzeczywistości tak właśnie było. Skarżąca podniosła, że nie była o te okoliczności pytana. D. R. oświadczyła, że jej matka - w drugiej połowie lat trzydziestych - studiowała w Liceum [...]w W.. Po wybuchu wojny, gdy rozeszła się wieść o nadchodzących wojskach sowieckich, zamieszkała z rodziną ojca. Po przybyciu do W. pracowała w Rejestrze Skazanych Sądu Apelacyjnego w W.. Dodała, że w 1947 r. jej matka napisała, iż powodem wyjazdu do W. była praca w Sądzie Apelacyjnym, gdyż nie mogła oświadczyć, że "uciekła przed Sowietami" - z uwagi na możliwość uwięzienia. Wskazała także, że powyższe wiadomości są zasłyszane jeszcze w dzieciństwie i nigdy potem, wobec braku takiej potrzeby, nie próbowała uzyskać potwierdzenia tych relacji. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że zarzut skarżącej w zakresie naruszenia praw słusznie nabytych z wyroku Sądu Wojewódzkiego w N. z dnia [...] grudnia 1994 r., sygn. akt [...], nie jest zasadny. Orzeczenie to nie jest równoznaczne z potwierdzeniem prawa do rekompensaty, bowiem opisuje tylko stan prawny jaki istniał w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo – administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżone orzeczenie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego orzeczenia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może zatem wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt także z powodów, które w skardze nie zostały podniesione, a stanowią o wydaniu aktu z naruszeniem prawa. Skarga nie jest zasadna, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W niniejszej sprawie Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] października 2010 r., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r., odmawiającą przyznania prawa rekompensaty za mienie [...] - z uwagi na brak spełnienia przesłanki określonej w art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r., Nr 169, poz. 1418 ze zm.). Istota niniejszej sprawy sprawdza się zatem do zbadania, czy organ prawidłowo ustalił wypełnienie przesłanek do otrzymania ww. rekompensaty. Z przepisów art. 1, art. 2 i art. 3 ust. 2 ww. ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. wynika, że prawo do rekompensaty za nieruchomość pozostawioną poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej może zrealizować osoba tylko wówczas, gdy właściciel pozostawionej nieruchomości był w dniu 1 września 1939 r. obywatelem polskim, zamieszkiwał w tym dniu na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz opuścił je w związku z jedną z poniższych przyczyn: 1) w wyniku wypędzenia z byłego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego opuszczenia w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r., dokonanego na podstawie umów z lat 1944 -1945; (art. 2 pkt 1 w związku z art. 1 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy); 2) wskutek pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w związku z umową pomiędzy Rzeczypospolitą Polską, a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich o zamianie odcinków terytoriów państwowych z dnia 15 lutego 1951 r. (art. 2 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 1a tej ustawy); 3) w wyniku przymusowego opuszczenia byłego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na skutek innych okoliczności związanych z wojną rozpoczętą w 1939 r. (art. 2 pkt 1 w związku z art. 1 ust. 2 tej ustawy). Natomiast w przypadku śmierci właściciela nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, prawo do rekompensaty przysługuje wszystkim spadkobiercom albo niektórym z nich, wskazanym przez pozostałych spadkobierców, jeżeli posiadają obywatelstwo polskie. Wskazanie osoby uprawnionej do rekompensaty następuje przez złożenie oświadczenia z podpisem poświadczonym notarialnie lub przed organem administracji publicznej albo przez złożenie oświadczenia w polskiej placówce konsularnej. Rozpatrując zatem wypełnienie przez skarżącą przesłanek do otrzymania ekwiwalentu za mienie pozostawione poza obecnymi granicami państwa, po pierwsze stwierdzić należy, że w sprawie bezsporna jest okoliczność, iż matka skarżącej H. P. pozostawiła mienie na byłym terytorium RP. Tę właśnie okoliczność potwierdza wyrok Sądu Wojewódzkiego w N. z dnia [...] grudnia 1994 r., sygn. akt [...] - na który powołuje się skarżąca. Wyrok ten ustalił jako uprawnionych do ekwiwalentu spadkobierców byłej właścicielki oraz potwierdził, że H. P. była właścicielką i pozostawiła na terenie obszaru nie wchodzącego w skład obecnego obszaru Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomość położoną w miejscowości I., powiat K., województwo [...], o powierzchni [...] m2, zagospodarowaną ogrodem i sądem oraz dom mieszkalny o wymiarach [...], wyposażony w instalacje elektryczną, wodną i kanalizacyjną posiadający [...] izb, kryty blachą, drewniany modrzewiowy oraz budynek gospodarczy stajnia – wozownia o wymiarach [...] drewniany kryty gontem. Orzeczenie to nie rozstrzygnęło zatem - wbrew twierdzeniom skarżącej - o przyznaniu ekwiwalentu. Na jego mocy nie zostały jej przyznane żadne prawa majątkowe, lecz ustalił on tylko stan istniejący. Natomiast obecnie ustalenie wartości rekompensaty następuje właśnie na podstawie ww. ustawy z 2005 r. Ona też stanowi w art. 27, że postępowania w sprawach potwierdzenia prawa do rekompensaty wszczęte i nie zakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzi się na podstawie jej przepisów. Po drugie, Sąd stanął na stanowisku, że organy zarówno pierwszej jak i drugiej instancji słusznie uznały niewypełnienie przez skarżącą przesłanki przymusowego opuszczenia byłego terytorium RP w związku z wybuchem wojny. Bezsporne jest bowiem, że H. P. wyjechała z I. i przybyła do W., gdzie urodziła dziecko w 1941 r. Fakt ten potwierdziła sama skarżącą w swojej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Znamienne jest również, że w W. cały czas mieszkał jej mąż i w mieście tym ukończyła ona - jeszcze przed wojną - szkołę. Z okoliczności tych ewidentnie wynika, że matka skarżącej przeniosła się do W., aby tu żyć z rodziną. W efekcie tak też się stało - tu zamieszkała z mężem i urodziła córkę D. w 1941 r., a następnie syna A. w 1943 r. Znajdujące się w aktach sprawy podanie H. P. z dnia [...] lutego 1947 r. - w którym stwierdziła, iż po uzyskaniu posady w Sądzie Apelacyjnym w W., wyjechała z I., także potwierdza powyższe okoliczności. Jednocześnie do sprawy strona skarżąca nie przedłożyła żadnych innych dokumentów, które pozwalałyby uznać, że przybycie do W. jej matki było bezpośrednim następstwem okoliczności, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z 2005 r. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organy prawidłowo oceniły, że H. P. przybyła do W. z powodów osobistych i w związku z otrzymaną pracą, a opuszczenie przez nią miejscowości I. miało bezpośredni związek z jej sytuacją osobistą, rodzinną i ekonomiczną - a jedynie pośredni z wybuchem wojny. Reasumując, zarówno Wojewoda [...], jak i Minister Skarbu Państwa prawidłowo odmówili prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami RP, ponieważ skarżąca (na podstawie dowodów, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r.) - nie wykazała, że jej matka pozostawiła to mienie z przyczyn, o których mowa w art. 1 ust. 2 tej ustawy. Takie stanowisko organów zyskało całkowitą aprobatę Sądu, który uznał, że wnikliwie, rzetelnie i wszechstronnie rozpatrzyły one stan faktyczny sprawy, szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu tej sprawy oraz przekonująco uzasadniły swoje decyzje - zgodnie z art. 107 §3 kpa. Sąd zauważa również, iż zgodnie z art. 6 kpa organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, nie mogły więc w niniejszej sprawie wziąć pod uwagę względów słuszności czy sprawiedliwości, tym bardziej, że decyzja o ustaleniu prawa do rekompensaty nie jest decyzją uznaniową. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.